Κοίτα κάτω, τρέχα στο φανάρι!

Ο πολίτης νιώθει ανήμπορος -ή και παραιτημένος- να διαμαρτυρηθεί για το χάλι. Δεν υπάρχει εδώ ούτε «μάννα εξ ουρανού» ούτε γνωρίζει ποιος είναι ο φορέας που πρέπει να απευθυνθεί για να επιληφθεί
12:36 - 2 Οκτωβρίου 2026

Οι ανυπότακτοι Γαλάτες στον «Αστερίξ» έστρεφαν κάθε τόσο το βλέμμα τους στον ουρανό, γιατί δεν φοβόνταν τίποτα εκτός από το να τους πέσει στο κεφάλι.

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Σε ένα reel στο Facebook μια ηλικιωμένη Λονδρέζα λέει ότι πλέον πρέπει να περπατούν με το βλέμμα κάτω, καθώς τα πεζοδρόμια στη βρετανική πρωτεύουσα έχουν τα χάλια τους. Αν οι Λονδρέζοι παραπονιούνται για τα πεζοδρόμια, τι να πουν οι κάτοικοι της δικής μας πρωτεύουσας!

Υπάρχει μία διασταύρωση στο κέντρο της Αθήνας –Σταδίου και Κολοκοτρώνη– όπου για να περπατήσεις πρέπει να κοιτάς και πάνω και κάτω. Εξηγούμαι: το φανάρι για τους πεζούς πρέπει να είναι το πιο σύντομο για ένα αξιοπρεπές πέρασμα. Ανάβει ο «Γρηγόρης», κάνεις πέντε βήματα, να τος ο «Σταμάτης». Ένας ηλικιωμένος δυσκολεύεται να προλάβει να διασχίσει το οδόστρωμα της Σταδίου και το κατορθώνει χάρη στην ευγενική προτεραιότητα που του δίνουν τα έτοιμα να επιταχύνουν αυτοκίνητα… Αφού τα καταφέρεις, κατευθυνόμενος προς την Αμερικής πλέον, πρέπει να κοιτάς προσεκτικά κάτω. Δεν υπάρχει πεζοδρόμιο, οι κάδοι του δήμου κάνουν το περπάτημα δυσκολότερο, τα αυτοκίνητα που παρκάρουν με αλάρμ μετατρέπουν τα είκοσι μέτρα που πρέπει να διασχίσεις σε άθλο. Ας μη μιλήσουμε για κάποιον με καροτσάκι…

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να ρίχνεις ματιές προς τα πάνω. Ακριβώς στη γωνία Σταδίου και Αμερικής ένα ετοιμόρροπο νεοκλασικό κτίριο, με εγκαταλελειμμένες σκαλωσιές και σοβάδες έτοιμους να καταρρεύσουν, απειλεί ανά πάσα στιγμή τους ανύποπτους διαβάτες. Μέχρι οι μουσαμάδες που μπαίνουν κάθε τόσο για να καλύψουν το χάλι, βρόμικοι και σχισμένοι, μπορεί να κάνουν τη ζημιά.

Όλα αυτά εκτυλίσσονται καθημερινά μπροστά στα μάτια δεκάδων τουριστών, καθώς ακριβώς απέναντι από το ερείπιο και μπροστά στο φανάρι κάνουν πιάτσα τα τουριστικά hop on hop off.

Τώρα που έγινε το κακό στην Πλάκα, το μυαλό μας πάει στο αν τελικά πρέπει να αναμένουμε το χειρότερο για να γίνει κάποια παρέμβαση. Και εδώ είναι το μείζον πρόβλημα. Ο πολίτης νιώθει ανήμπορος -ή και παραιτημένος- να διαμαρτυρηθεί για το χάλι. Δεν υπάρχει εδώ ούτε «μάννα εξ ουρανού» ούτε γνωρίζει ποιος είναι ο φορέας που πρέπει να απευθυνθεί για να επιληφθεί. Κοιτάει συνεχώς κάτω και εύχεται μόνο μην του πέσει τίποτα στο κεφάλι…

Εφημερίδα Απογευματινή