Η πολυφωνία είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας. Οι βουλευτές, όπως και τα κυβερνητικά στελέχη, δεν είναι άβουλα όντα. Έχουν απόψεις, δικαιούνται να διαφωνούν και οφείλουν, όταν το θεωρούν αναγκαίο, να εκφράζουν δημόσια τις αντιρρήσεις τους. Ακόμη και αν αυτές ενοχλούν την κυβέρνηση ή την ηγεσία του κόμματός τους.
Άλλο πράγμα όμως η πολυφωνία και άλλο η κακοφωνία. Και στη Νέα Δημοκρατία αυτή η διαφορά αποκτά μεγαλύτερη σημασία όσο πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι συζητήσεις για πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες, ακόμη και με δυνάμεις όπως ο Αντώνης Σαμαράς ή υπάρχοντες σχηματισμούς που κινούνται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, οι διαφωνίες για οικονομικές επιλογές, οι αιχμές εναντίον υπουργών και οι κοινοβουλευτικές διαφοροποιήσεις συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Και ασφαλώς κάθε άλλο πάρα συμβάλλει στην καλή εικόνα της κυβέρνησης και φυσικά του κόμματος που κυβερνά.
Δεν έχουν βέβαια όλες αυτές οι περιπτώσεις την ίδια σημασία και την ίδια αξία. Ούτε σημαίνουν ότι υπάρχει οργανωμένη αμφισβήτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όταν όμως οι διαφοροποιήσεις πληθαίνουν, δεν μπορεί κανείς να τις προσπερνά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Γιατί τότε είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστούν και θα αυξηθούν.
Υπάρχει κατ’ αρχάς η προσωπική αγωνία των βουλευτών. Όσο πλησιάζουν οι κάλπες τόσο περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι η επανεκλογή τους δεν είναι εξασφαλισμένη. Για κάποιους θα είναι δύσκολη υπόθεση. Για άλλους ίσως αποδειχθεί σχεδόν αδύνατη. Είναι λογικό να επιδιώκουν να ξεχωρίσουν, να αποκτήσουν δικό τους πολιτικό στίγμα και να δείξουν στους ψηφοφόρους τους ότι αφουγκράζονται τις ανησυχίες τους. Αυτό, ωστόσο, δεν εξηγεί τα πάντα.
Μήπως κάποιοι βουλευτές επιλέγουν τις δημόσιες παρεμβάσεις επειδή δεν βρίσκουν τον χώρο και τον χρόνο να διατυπώσουν τις απόψεις τους μέσα στο κόμμα; Τα παράπονα για υπουργικά γραφεία που παραμένουν κλειστά στους βουλευτές ακούγονται εδώ και καιρό. Όπως και οι αιτιάσεις ότι ορισμένοι υπουργοί ασχολούνται περισσότερο με την προσωπική επανεκλογή τους και λιγότερο με τις υποχρεώσεις του χαρτοφυλακίου τους. Αν πράγματι συμβαίνουν αυτά, το πρόβλημα δεν λύνεται με παραινέσεις για λιγότερες δημόσιες δηλώσεις. Χρειάζεται να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της δυσαρέσκειας.
Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε πολιτικά στις προηγούμενες εκλογές και από την εικόνα εσωστρέφειας και ασυνεννοησίας των αντιπάλων της. Αντίστοιχα φαινόμενα εξακολουθούν να απασχολούν την αντιπολίτευση, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τις διεργασίες στον χώρο του Αλέξη Τσίπρα. Η διαφορά είναι πως τώρα ανάλογα προβλήματα εμφανίζονται συχνότερα και στο κυβερνών κόμμα.
Και εδώ βρίσκεται η πολιτική αντίφαση. Πώς μπορεί η Νέα Δημοκρατία να ζητά νέα ισχυρή εντολή διακυβέρνησης, όταν στελέχη της δίνουν την εντύπωση ότι διαφωνούν μεταξύ τους ακόμη και για βασικές κυβερνητικές επιλογές;
Η ακρίβεια και τα προβλήματα της καθημερινότητας εξακολουθούν να πιέζουν τους πολίτες. Η κυβέρνηση έχει ήδη αρκετά ανοιχτά μέτωπα. Δεν χρειάζεται να προσθέτει σε αυτά και την εικόνα μιας παράταξης που δυσκολεύεται να συνεννοηθεί στο εσωτερικό της. Πολύ περισσότερο όταν διεκδικεί τρίτη τετραετία με στόχο την αυτοδυναμία. Έναν στόχο που, με τα σημερινά δεδομένα, μόνο εύκολος δεν είναι.
Η πολυφωνία είναι πλεονέκτημα όταν παράγει πολιτική. Όταν παράγει διαφορετικά μηνύματα, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μειονέκτημα. Και αυτό είναι κάτι που η κυβερνητική παράταξη δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει.
Εφημερίδα Απογευματινή
