Αν αιφνιδιαστήκατε από τη δημοσίευση μίας παλιάς φωτογραφίας του 1987 στη σημερινή τελευταία σελίδα μας, θα σας εξηγήσουμε αμέσως τον λόγο της παρουσίας της.
Με το ελληνικό μπάσκετ να βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα ενός σκανδάλου που έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας μας και τους, ούτως ή άλλως, ευρισκόμενους εδώ και χρόνια… στον Θεό δείκτες της τοξικότητας και της καχυποψίας να έχουν φτάσει σε άκρως επικίνδυνα όρια, η αναγκαιότητα μιας επόμενης ημέρας του αθλήματος που θα εμπνέει στοιχειώδη εμπιστοσύνη στην κοινή γνώμη είναι κάτι περισσότερο από επιβεβλημένη.
Το στιγμιότυπο που επιλέξαμε να συνοδεύσει το σημερινό κείμενό μας είναι απαθανατισμένο στα αποδυτήρια του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας λίγα λεπτά μετά το φινάλε του ιστορικού ημιτελικού του Eurobasket 1987 με τη Γιουγκοσλαβία. Σε αυτό διακρίνονται ο Αργύρης Καμπούρης, ο Νίκος Σταυρόπουλος και δύο ζωντανοί θρύλοι του αθλήματος, που ήδη πρωταγωνιστούν στα σενάρια της διαδοχής του προφυλακισθέντος Βαγγέλη Λιόλιου στην ηγεσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης: ο Παναγιώτης Γιαννάκης και ο Παναγιώτης Φασούλας. Ο «δράκος» και η «αράχνη»!
Ποιο ήταν το μυστικό της ομάδας που είχε βγάλει εκατομμύρια Έλληνες στους δρόμους και ουσιαστικά άλλαξε τη δυναμική ολόκληρου του αθλήματος στη χώρα μας; Η ομοψυχία! Το γεγονός ότι όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ανεπανάληπτης επιτυχίας κατάφεραν να «κλειδώσουν» στα αποδυτήρια τα «εγώ» τους ή τις προσωπικές διαφορές τους και να εμφανιστούν απέναντι στον Ντράζεν και τον Τσατσένκο ενωμένοι σαν γροθιά!
Κάτι ανάλογο είναι υποχρεωτικό να συμβεί στις 20 Δεκεμβρίου, την ημερομηνία που προκηρύχθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου και του καινούργιου διοικητικού συμβουλίου της ΕΟΚ.
ΑΦΘΑΡΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΩΤΙΚΟΣ
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης προβάλλει αυτήν τη στιγμή στα μάτια πολλών (και του υπογράφοντος) ως επιλογή-μονόδρομος για να ηγηθεί μιας επόμενης ημέρας, που, αν μη τι άλλο, θα δημιουργήσει συνθήκες ομαλής διεξαγωγής των εθνικών πρωταθλημάτων και θα εμπνέει σεβασμό σε όλα τα μέλη της μπασκετικής κοινότητας, από τους ιδιοκτήτες των μεγάλων ΚΑΕ μέχρι τον… όχλο των social media.
Μία άφθαρτη προσωπικότητα που δεν θα έχει κανένα λόγο να προστατεύσει το βάρος του ονόματός της και θα καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε απόπειρα υπονόμευσής της.
Θα μας πείτε, μόνο ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός πληροί τα προαναφερθέντα κριτήρια; Ενδεχομένως ναι…
Δεν είναι αυτό όμως το ζητούμενο. Μακάρι να προκύψει και άλλος υποψήφιος με το συγκεκριμένο προφίλ. Μπορεί να είναι αυτός ο Παναγιώτης Φασούλας;
Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στον αντίπαλο του Βαγγέλη Λιόλιου στις προηγούμενες εκλογές, καθώς ήδη εξέφρασε δημοσίως την επιθυμία του να ηγηθεί εκ νέου ψηφοδελτίου στις επερχόμενες εκλογές. Αν το σκεφτούμε από την ανθρώπινη πλευρά, τι πιο λογικό να θέλει να… πάρει το αίμα του πίσω (ή, αν θέλετε, να πάρει την ευκαιρία να ηγηθεί της ομοσπονδίας) ο άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή άφηνε να εννοηθεί ότι είχε πέσει θύμα νοθείας από τον μέχρι πριν από λίγες ημέρες πρόεδρο;
Ακόμη και αυτό το ανθρώπινα θεμιτό «εγώ» όμως πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Σε αυτές τις ιδιαίτερες εκλογές της ΕΟΚ δεν νοείται να υπάρχουν περισσότερα από ένα ψηφοδέλτια. Η συμμετοχή οποιουδήποτε άφθαρτου προσώπου είναι καλοδεχούμενη, αρκεί να είναι διατεθειμένο να ενταχθεί κάτω από την ομπρέλα μιας εθνικής προσπάθειας σωτηρίας ενός αθλήματος που κάνει διαχρονικά τους Έλληνες να αισθάνονται περήφανοι και όχι να ντρέπονται για αυτό.
Δεν αντέχει και άλλες κόντρες το ελληνικό μπάσκετ! Ούτε φυσικά προσπάθειες «χρωματισμού» του νέου προέδρου προς τέρψη των επικοινωνιακών αναγκών των «μεγάλων δυνάμεων»! Απαιτείται ένας πρόεδρος υπεράνω οπαδικής καχυποψίας!
Εφημερίδα Απογευματινή
