Προ ημερών βρέθηκα στο γήπεδο να δω την αγαπημένη μου ομάδα. Μου συνέβη το εξής: Στα δεξιά μου, ένας οπαδός είχε την προσοχή του βασικά στραμμένη στην οθόνη του κινητού, παρακολουθώντας τα αποτελέσματα άλλων αγώνων. Στα αριστερά μου, ένας άλλος έπαιζε μέσω του smartphone στοιχήματα. Και οι δύο έχασαν το καλύτερο γκολ του αγώνα…
Η κινητο-μανία ευνουχίζει τον λόγο για τον οποίο παρακολουθούμε έναν αγώνα, μια συναυλία. Κάπου ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Και όχι μόνο σε εμάς. Στη Γερμανία, μια από τις δημοφιλέστερες ποδοσφαιρικές ομάδες, η Ντόρτμουντ, καθιέρωσε εθελοντικό «Fan Mode»: οι θεατές συγκεντρώνουν πόντους όσο κρατούν κλειδωμένο το κινητό κατά τη διάρκεια του αγώνα, με δυνατότητα να κερδίσουν υπογεγραμμένες φανέλες και δωροεπιταγές. Στο ημίχρονο μπορούν να το χρησιμοποιούν κανονικά. Οι Iron Maiden στις συναυλίες τους ζητούν πλέον από τους οπαδούς να κρατούν τα κινητά στην τσέπη.
Υπάρχουν, με άλλα λόγια, κινήσεις για να υπάρξει μίμηση με ό,τι συμβαίνει στις θεατρικές παραστάσεις: η έκκληση να κλείσουν τα κινητά, τηρείται σε όλα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Είναι δείγματα γραφής ότι η προσοχή στο θέαμα μπορεί να γίνει ένας κοινός κανόνας συμπεριφοράς. Κάτι εξαιρετικά δύσκολο, καθώς ο πειρασμός για συνεχή χρήση του κινητού σε μεγάλα και μικρά events είναι μεγάλος. Γιατί; Γιατί η εμπειρία αποκτά για πολλούς μια δεύτερη αποστολή: να αποδειχθεί στους άλλους ότι την έζησαν. Πηγαίνω στη συναυλία, παρακολουθώ ένα ντέρμπι, αλλά ταυτόχρονα σκέφτομαι πώς θα φανεί η παρουσία μου στο Instagram. Έτσι, ένα μέρος της προσοχής μεταφέρεται από τη σκηνή στο κάδρο, από το τραγούδι στην ανάρτηση, από την παρέα στους διαδικτυακούς αποδέκτες. Μέχρι εδώ καλά. Τι γίνεται όμως όταν η οθόνη του διπλανού ενοχλεί τους άλλους να παρακολουθήσουν το θέαμα; Τι κάνουμε όταν πάμε στο γήπεδο και αναλωνόμαστε στην εξάσκηση των ικανοτήτων μας στο στοίχημα; Κάτι που σημαίνει ότι δεν ενοχλούμε μόνο τους διπλανούς, αλλά χάνουμε τη μπάλα και για εμάς.
Το κοινό συνδημιουργεί το θέαμα. Το πανηγύρι της εξέδρας, το χειροκρότημα, η σιωπή στο θέατρο, η ανταπόκριση στον μουσικό αποτελούν μέρος όσων πήγαμε να ζήσουμε. Όταν πολλοί μετατρέπονται σε διαρκείς εικονολήπτες, αυτή η ανταλλαγή αποδυναμώνεται. Μήπως το να μπορούμε να χαρούμε κάτι χωρίς την υποχρέωση να το μεταδώσουμε ή να το αιχμαλωτίσουμε σώνει και καλά στην οθόνη είναι μια ελευθερία που χρειάζεται να ανακτήσουμε;
Εφημερίδα Απογευματινή
