Μη μας πάρετε με τις… πέτρες, αλλά η αλήθεια είναι ότι παιχνίδια όπως αυτό της Τετάρτης ανάμεσα σε ΑΕΚ και Ρεάλ είναι αρκετά εύκολα στη διαχείρισή τους για τις ελληνικές ομάδες, κυρίως σε ό,τι αφορά την πνευματική προετοιμασία τους.
Ουδεμία έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η «βασίλισσα» δεινοπάθησε για άλλη μία φορά σε ελληνικό γήπεδο, ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος. Σε ένα ποδόσφαιρο όπου τα «πρέπει» των ομάδων γίνονται όλο και πιο αμείλικτα, αποτελεί πολυτέλεια για παίκτες και προπονητές να συμμετέχουν σε αγώνες όπου ουδείς θα τους ζητήσει τα ρέστα σε περίπτωση που ηττηθούν.
Χάνεις από τον Παναθηναϊκό ή τη Σαχτάρ; Φέρνεις ισοπαλία με Κηφισιά ή Asteras AKTOR; Το διαδίκτυο πλημμυρίζει από αφοριστικά σχόλια σε βάρος σου, οι ποδοσφαιριστές απαξιώνονται και η τοξικότητα των «λαϊκών δικαστηρίων» σε πνίγει! Ηττάσαι από τη Ρεάλ; Γνωρίζεις την αποθέωση και διαβάζεις σωρεία ευχαριστήριων μηνυμάτων των οπαδών της ομάδας σου, οι οποίοι σε ευγνωμονούν για την περηφάνια που τους έκανες να αισθανθούν.
Η ΑΕΚ, λοιπόν, εμφανίστηκε απέναντι στην παρέα του Εμπαπέ και του Μπέλιγχαμ πλήρως απελευθερωμένη από την υποχρέωση της νίκης και γνωρίζοντας ότι στο τέλος της αναμέτρησης είτε θα δεχόταν ένα ζεστό χειροκρότημα αναγνώρισης για την προσπάθειά της είτε θα είχε γράψει ιστορία. Ήταν επίσης ολοφάνερο, στον βαθμό αυτοσυγκέντρωσης των «κιτρινόμαυρων» παικτών αλλά και στην αποφασιστικότητα με την οποία διεκδικούσαν την μπάλα σε κάθε φάση, ότι εδώ και τουλάχιστον δύο εβδομάδες προετοίμαζαν τους εαυτούς τους για να… ρουφήξουν μέχρι το μεδούλι τη χρυσόσκονη της συγκεκριμένης βραδιάς. Με όποιες παρενέργειες προκάλεσε στη λειτουργία της ομάδας σε προηγούμενα παιχνίδια η πρόωρη προσήλωσή τους στη μονομαχία με τους Μαδριλένους.
ΕΝΑ ΔΙΠΛΟ ΚΡΙΜΑ
Ειλικρινά είναι κρίμα να φτάνεις στην πηγή ενός ιστορικού αποτελέσματος με τόσο συγκλονιστική προσπάθεια και στο τέλος να μην απολαμβάνεις το νερό της επιβράβευσής σου.
Τη στιγμή του «κεραυνού» του Φεντερίκο Βαλβέρδε αρκετοί λάτρεις του ποδοσφαίρου και ουδέτεροι παρατηρητές θυμήθηκαν την αντίστοιχη γκολάρα του Στίβεν Τζέραρντ (από το ίδιο σημείο και με την μπάλα να «καρφώνεται» επίσης στην αριστερή γωνία της αντίπαλης εστίας) το 2005 κόντρα στον Ολυμπιακό στο Άνφιλντ, που είχε στερήσει από τους «ερυθρόλευκους» την ευκαιρία να τερματίσουν στην πρώτη θέση του ομίλου του Champions League όπου συμμετείχαν.
Είναι… διπλό κρίμα να μην επιβραβευτούν με ένα αποτέλεσμα που ονειρεύεται να βιώσει κάθε ποδοσφαιριστής παιδιά όπως ο Λάζαρος Ρότα ή ο Σταύρος Πήλιος, που όχι μόνο άντεξαν στη λαίλαπα της αμφισβήτησής τους, αλλά έφτασαν στο σημείο να κοιτούν στα μάτια αντιπάλους όπως ο Βινίσιους, ο Εμπαπέ και ο Τσερκί.
Σε κάθε περίπτωση, μετά την παρένθεση των αγώνων με Μάντσεστερ Σίτι και Ρεάλ, η ΑΕΚ καλείται πλέον να διαχειριστεί μια τριάδα αγώνων στο Champions League όπου δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις εντυπώσεις. Και όσο κι αν η φανέλα της Κόμο είναι… τόνους ελαφρύτερη από τη θρυλική λευκή της «βασίλισσας της Ευρώπης», το επερχόμενο παιχνίδι με τους «πυρηνικούς» Ιταλούς του Σεσκ Φάμπρεγκας και του «δαιμονισμένου» Τάσου Δουβίκα θα είναι πολύ πιο δύσκολο από την προχθεσινή μονομαχία της Νέας Φιλαδέλφειας.
Με δεδομένο ότι την τελευταία αγωνιστική της League Phase η Ένωση ταξιδεύει στο Ντόρτμουντ, στους αγώνες με Κόμο, Ρόμα και Γαλατασαράι ψάχνει μίνιμουμ έξι βαθμούς για να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες πρόκρισης στην επόμενη φάση.
Αντιλαμβάνεστε ότι σε αυτά τα ματς δεν θα μετράει στο τέλος ποιος έπαιξε καλά και ποιος όχι! Σημασία έχει ποιος θα προσθέσει πόντους στο σακούλι. Μεγάλα «πρέπει», μεγαλύτερες δυσκολίες!
Η μόδα των pundits και το επικίνδυνο τριπάκι των παλιών
Και ξαφνικά ανακαλύψαμε και στην Ελλάδα τον όρο «pundits». Των παλαίμαχων ποδοσφαιριστών που εκτελούν χρέη αναλυτών και σχολιαστών της επικαιρότητας σε τηλεοπτικές και διαδικτυακές εκπομπές! Επειδή όμως στη χώρα μας έχουμε μια τάση να χάνουμε το μέτρο στα πάντα, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση οι οθόνες μας πλημμύρισαν σε χρόνο-ρεκόρ από βετεράνους που επέλεξαν να πραγματοποιήσουν… στροφή στην καριέρα τους, βαδίζοντας στο μονοπάτι που τους άνοιξε ο πρωτοπόρος του είδους Ντέμης Νικολαΐδης.
Δεν έχουν βέβαια όλοι την ευφράδεια λόγου του Ντέμη ούτε την ποδοσφαιρική σκέψη του. Οι περισσότεροι, μάλιστα, στα χρόνια της καριέρας τους έβλεπαν μικρόφωνα και κάμερες και… έκαναν μεταβολή για να τις αποφύγουν. Μοιραία, λοιπόν, πολλοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη ζωντανή εκφορά του λόγου, σε μια κοινωνία που περιμένει με το δάχτυλο στη σκανδάλη το επόμενο «μαργαριτάρι» για να πυροβολήσει.
Το επικίνδυνο τριπάκι μάλιστα στο οποίο ισορροπούν μοιραία οδηγεί και σε συγκρούσεις με τους σημερινούς πρωταγωνιστές των γηπέδων, όπως διαπιστώσαμε από την «έκρηξη» του Λάζαρου Ρότα (φωτό) την Τετάρτη. Να ξέρετε ότι πιο εύκολα δέχεται κριτική ένας επαγγελματίας αθλητής από δημοσιογράφο παρά από συνάδελφό του και δη παλαίμαχο! Και ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές αντιλαμβάνονται πρώτες και τον… φθόνο των παλαιότερων!
Εφημερίδα Απογευματινή
