Η πρώτη μου σκέψη όταν άκουσα ότι η αντιτρομοκρατική αστυνομία είχε κηρύξει «μείζον περιστατικό» κοντά στη βάση RAF Fairford στο Gloucestershire και είχε συλλάβει αρκετούς άνδρες για αδικήματα που σχετίζονται με εκρηκτικά ήταν ένα κουρασμένο: «Όχι πάλι».
Όταν μια απόπειρα διάπραξης θηριωδίας γίνεται κάτι το συνηθισμένο, ξέρεις ότι η χώρα σου έχει σοβαρό πρόβλημα.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η αντιτρομοκρατική αστυνομία ερευνούσε κατά πόσο το σχέδιο βομβιστικής επίθεσης συνδέεται με το Ιράν. Ως κάποιος που έχει δει από κοντά τι είναι ικανό να κάνει το σκοτεινό και σαδιστικό καθεστώς της Τεχεράνης, πιστεύω ότι έχουν δίκιο να το ερευνούν.
Είναι μια σοβαρή κατηγορία.
Γιατί, λοιπόν, να τη διατυπώσει κανείς; Ας ξεκινήσουμε από τον στόχο. Η RAF Fairford είναι ένα από τα λίγα ευρωπαϊκά αεροδρόμια που μπορούν να εξυπηρετήσουν τα αμερικανικά βαρέα βομβαρδιστικά B-1 και B-52. Μετά την έναρξη του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου με το Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, η Βρετανία επέτρεψε στις αμερικανικές δυνάμεις να τη χρησιμοποιήσουν για την εξαπόλυση πληγμάτων εναντίον ιρανικών πυραυλικών εγκαταστάσεων.
Οι Ιρανοί εξοργίστηκαν. Τον Ιούλιο, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) χαρακτήρισαν τη Βρετανία «σαφή και νόμιμο στόχο» εάν υποστήριζε τον πόλεμο της Αμερικής, κάνοντας συγκεκριμένη αναφορά στα αμερικανικά βομβαρδιστικά που απογειώνονταν από βρετανικές βάσεις.
Μένει να φανεί εάν η Τεχεράνη βρίσκεται πίσω από όσα συνέβησαν στο Fairford. Αλλά, εάν βρισκόταν, κανείς στο Whitehall δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε προειδοποιηθεί – και ακόμη κι αν δεν βρισκόταν, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε από τους μουλάδες παραμένει σοβαρότερο από ποτέ.
Από την οπτική γωνία της Τεχεράνης, η Βρετανία βοηθά στη διεξαγωγή ενός συμβατικού πολέμου εναντίον της. Επομένως, οι βρετανικές βάσεις που χρησιμοποιούνται για επιθέσεις κατά του Ιράν αποτελούν θεμιτούς στόχους. Όμως, ενώ οι μουλάδες μπορούν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, τα συμβατικά πυραυλικά πλήγματα εναντίον μας δεν είναι πρακτικά. Βρισκόμαστε πολύ μακριά.
Έτσι, πρέπει να γίνουν δημιουργικοί για να συνεχίσουν να διεξάγουν αποτελεσματικά τον επί δεκαετίες πόλεμό τους εναντίον των κορυφαίων δυτικών δυνάμεων. Και, για να τους αναγνωρίσουμε αυτό που τους αναλογεί, όταν πρόκειται για δολοφονίες και δολιοφθορές, σίγουρα είναι δημιουργικοί. Το Ιράν έχει περάσει χρόνια αναπτύσσοντας άλλους τρόπους για να πλήττει εχθρούς τους οποίους δεν μπορεί εύκολα να χτυπήσει με πυραύλους, χρησιμοποιώντας – μεταξύ άλλων – βόμβες και εκτελεστές για να συνεχίσει να πολεμά.
Από το 2022, η MI5 και η αντιτρομοκρατική αστυνομία έχουν αποτρέψει περισσότερα από 20 δυνητικά θανατηφόρα σχέδια που υποστηρίζονταν από το Ιράν στη Βρετανία, μεταξύ των οποίων σχέδια για τη δολοφονία ή την απαγωγή εχθρών του καθεστώτος.
Η Τεχεράνη έχει στοχοποιήσει αντιφρονούντες, δημοσιογράφους και εβραϊκές κοινότητες και θεσμούς.
Νωρίτερα φέτος έκανα ρεπορτάζ από το Golders Green, στο βόρειο Λονδίνο, αφού τρεις μασκοφόροι πυρπόλησαν τέσσερα ασθενοφόρα που ανήκαν στην εβραϊκή εθελοντική υπηρεσία Hatzola, προκαλώντας ζημιές ύψους 1 εκατομμυρίου λιρών. Μια ομάδα που συνδέεται με το Ιράν ανέλαβε την ευθύνη (αν και δεν έχει αποδειχθεί άμεση σύνδεση με την Τεχεράνη).
Τον Μάρτιο του 2024, ο Pouria Zeraati, παρουσιαστής του αντιπολιτευόμενου τηλεοπτικού σταθμού Iran International με έδρα το Λονδίνο, μαχαιρώθηκε έξω από το σπίτι του στο Wimbledon από μια ομάδα εκτελεστών, οι οποίοι στη συνέχεια οδήγησαν κατευθείαν στο Heathrow και εγκατέλειψαν τη Βρετανία μέσα σε λίγες ώρες.
Οι δράστες ήταν Ρουμάνοι εγκληματίες που είχαν προσληφθεί ως ενδιάμεσοι· δύο από αυτούς εκδόθηκαν αργότερα στη Βρετανία και φυλακίστηκαν. Οι απειλές εναντίον του σταθμού έγιναν τόσο σοβαρές, ώστε αναγκάστηκε για ένα διάστημα να κλείσει τα στούντιό του στο Λονδίνο και να εκπέμπει από την Ουάσινγκτον.
Μεταξύ 2022 και 2023, η Βρετανία βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σε μεγάλο βαθμό αποτραπείσα εκστρατεία δολοφονιών και απαγωγών, για την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούν να μην γνωρίζουν τίποτα. Η MI5 και η Μητροπολιτική Αστυνομία αποκάλυψαν ότι είχαν αποτρέψει τουλάχιστον 15 ιρανικά σχέδια για την απαγωγή ή τη δολοφονία Βρετανών υπηκόων ή κατοίκων του Ηνωμένου Βασιλείου, τους οποίους η Τεχεράνη θεωρούσε εχθρούς του καθεστώτος.
Έχουν υπάρξει πλέον τόσες πολλές ιρανικές επιχειρήσεις εναντίον μας, ώστε μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των μεθόδων τους σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Η Βρετανία έχει γίνει ένα πεδίο δοκιμών, στο οποίο το Ιράν έχει τελειοποιήσει την τέχνη της δολοφονίας, της κατασκοπείας και του εκφοβισμού, διατηρώντας παράλληλα, υποτίθεται, τα χέρια του καθαρά.
Για τους Ιρανούς, η αποστολή πρακτόρων από την Τεχεράνη έχει πλέον ξεπεραστεί. Αντί γι’ αυτό, οι IRGC και οι ιρανικές υπηρεσίες πληροφοριών προσλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο ντόπιους εγκληματίες και διάφορα άλλα καθάρματα για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά τους.
Έχει λογική. Οι εγκληματίες είναι φθηνοί και αναλώσιμοι. Η χρησιμοποίησή τους καθιστά μια επίθεση δυσκολότερο να εντοπιστεί και προσφέρει στην Τεχεράνη τη δυνατότητα να αρνηθεί την εμπλοκή της. Η MI5 αναφέρει ότι κρατικοί φορείς του Ιράν κάνουν «εκτεταμένη χρήση εγκληματιών ως ενδιάμεσων», από διεθνείς διακινητές ναρκωτικών μέχρι μικροκακοποιούς.
Αυτό είναι το νέο πρόσωπο του σκιώδους πολέμου του Ιράν εναντίον της Βρετανίας.
Και η αντίδρασή μας σε όλα αυτά μπορεί να συνοψιστεί σε μία αποκαρδιωτική εικόνα: τον υπουργό Εξωτερικών Ed Miliband να δίνει τα χέρια με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Abbas Araghchi στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη την περασμένη εβδομάδα.
Οι Εργατικοί τιμωρούν τους Ισραηλινούς επειδή υπερασπίζονται τη χώρα τους και απλώνουν το χέρι στους Ιρανούς επειδή επιτίθενται στη δική μας.
Σταθήκαμε τυχεροί. Για ακόμη μία φορά, η τρομοκρατία που η πολιτική μας τάξη αρνείται να αντιμετωπίσει επαρκώς αποτράπηκε από τις υπηρεσίες ασφαλείας, τις οποίες αρνείται να χρηματοδοτήσει επαρκώς.
Αλλά μην ανησυχείτε – μου λένε ότι ο πρωθυπουργός Andy Burnham και ο υπουργός Άμυνας Wes Streeting «ενημερώνονται τακτικά» για την κατάσταση. Ο φόβος αναμφίβολα διαπερνά αυτή τη στιγμή την ανώτατη διοίκηση των IRGC καθώς γράφω αυτές τις γραμμές.
Επομένως, εάν αναστενάζουμε με ανακούφιση επειδή το σχέδιο φαίνεται να αποτράπηκε, η αντίδρασή μας πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από έναν ευγνώμονα αναστεναγμό – διότι, πιστέψτε με, έρχονται κι άλλες ιρανικές επιθέσεις.
Του DAVID PATRIKARAKOS, ΕΙΔΙΚΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗ /©Associated Newspapers Limited
