«Το πρόβλημα στο Μεταναστευτικό είναι η Λιβύη. Υπάρχει πάντα και μια δεύτερη σκέψη, αν υπάρχει τυχόν εργαλειοποίηση λόγω τουρκολιβυκού μνημονίου». Αυτή ήταν μια βασική τοποθέτηση του υπουργού Μετανάστευσης κ. Θ. Πλεύρη σε τηλεοπτική του συνέντευξη, απαντώντας σε σχετικά ερωτήματα για την κατάσταση ασφυξίας η οποία έχει δημιουργηθεί ειδικά για την Κρήτη που αποτελεί πύλη εισόδου στον νότο της χώρας μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα καραβάνια με τους παράτυπους μετανάστες. Οι αριθμοί που δημοσιοποίησε ο υπουργός είναι ενδεικτικοί μιας κλιμακούμενης πίεσης που και πάλι ασκείται, αυτήν τη φορά από το μέτωπο της Λιβύης και όχι της Ανατολής, μέσω Αιγαίου. Οι ροές από τη Λιβύη για το 2025 ήταν 21.000 ενώ για το 2026 επί του παρόντος έχουν φθάσει τις 24.000. Η πρακτική που ακολουθείται από το ελληνικό κράτος είναι να μεταφέρονται λαθρομετανάστες από την Κρήτη στα κέντρα κράτησης του Ανατολικού Αιγαίου. Άρα φαύλος κύκλος.
Βεβαίως με δεδομένο ότι τους χειμερινούς μήνες, εξαιτίας των καιρικών συνθηκών, θα μειωθούν οι ροές τα μηνύματα από την πλευρά του υπουργείου και των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας είναι καθησυχαστικά. Οι πολίτες από την άλλη δεν σπουδαιολογούν πλέον το Μεταναστευτικό ως σημαντική απειλή όπως την προηγούμενη δεκαετία με δεδομένο ότι οι επιλογές και οι πρωτοβουλίες που πήρε η διακυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα έχουν εκλογικεύσει τις απειλές και έχουν οδηγήσει σε σημαντική μείωση τους αριθμούς αφίξεων. Επίσης η αποφασιστικότητα που επέδειξε η ελληνική κυβέρνηση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη, έχουν δημιουργήσει προσδοκίες και κάποια αδιαφορία στην κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από το συγκεκριμένο μέτωπο.
Το κλίμα ταυτόχρονα στην Ευρώπη έχει αλλάξει. Η άνοδος των ακροδεξιών κινημάτων και κομμάτων, οι κοινωνικές αναταραχές και τα βίαια επεισόδια με άμεσα εμπλεκόμενους μετανάστες, οι αποτυχίες των στρατηγικών ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων, η απορρύθμιση της επιρροής των ΜΚΟ και των χρηματοδοτημένων δικτύων από τα ιδρύματα των «ανοιχτών συνόρων» και της παγκοσμιοποίησης έχουν επηρεάσει δραστικά τις επιλογές και τις αποφάσεις ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αλλά και την Κομισιόν. Παρ’ όλα αυτά, έθνη-κράτη όπως η Ελλάδα στην οριογραμμή της Ευρώπης και με ευρεία θαλάσσια σύνορα και νησιωτικά συμπλέγματα δεν μπορούν να λειτουργούν σε κατάσταση επιφυλακής. Αν επιθυμούμε να ενθαρρύνουμε τη νόμιμη και τακτική μετανάστευση θα πρέπει με συγκλίσεις πολιτικών με τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, και φυσικά τις μεσογειακές, να εντείνουμε κοινές στρατηγικές ασφάλειας.
Στο «οπλοστάσιο» των κρατικών αποφάσεων από την πλευρά της Ελλάδας είναι φυσικά η πρόσκαιρη αναστολή της διαδικασίας ασύλου από όσους λαθραίους μετανάστες φθάνουν στη χώρα μας από τη Λιβύη, αλλά σε πιο μόνιμη και ευρωπαϊκή βάση. Δεν χρειάζεται να προκύψουν και άλλες Θέουτες για να υπάρξει εγρήγορση. Η εναρμόνιση πρωτοβουλιών, όπως αυτή της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Δανίας και της Ολλανδίας, για τη δημιουργία κόμβων επιστροφής και διαμονής παράτυπων μεταναστών σε τρίτες χώρες, ειδικά της Αφρικής, όπως η Ρουάντα ή η Ουγκάντα, δρουν αμυντικά. Θα πρέπει όμως να υπάρξουν και τιμωρητικές αποφάσεις με τη μορφή διακοπής κάθε χρηματοδότησης και αναγγελίας κυρώσεων σε βάρος χωρών όπως η Λιβύη που επιτρέπουν τα εδάφη τους να αξιοποιηθούν ως ορμητήρια για το οργανωμένο έγκλημα που δραστηριοποιείται στο λαθρεμπόριο ανθρώπων και την παράτυπη μετανάστευση.
Στην περίπτωση μάλιστα που επιβεβαιωθούν και θεσμικά, με συντονισμό των υπηρεσιών πληροφοριών της Ευρώπης, οι πληροφορίες για την εμπλοκή και μελών της οικογένειας Χαφτάρ στη λαθρομετανάστευση, όπως και στο εμπόριο καυσίμων, ναρκωτικών και όπλων από την Ανατολική Λιβύη με επίκεντρο το Τομπρούκ, οι κυρώσεις και οι «ερυθρές αγγελίες» θα πρέπει να έχουν και προσωπικό χαρακτήρα. Η Ευρώπη, πέραν της Ελλάδας εθνικά, θα πρέπει έγκαιρα και με αποφασιστικότητα να λαμβάνει επιθετικά μέτρα για την προστασία των συνόρων και την ασφάλεια της συνοχής των κοινωνιών της.
Εφημερίδα Απογευματινή
