Στον «Σπασμένο χρόνο» (σ.σ. βιβλίο του για την περιπέτεια της άδικης προφυλάκισής του), στο πρώτο παράρτημα, υπάρχει λίστα με όλα τα πρόσωπα του βιβλίου και τη δικαστική τους εξέλιξη. Τριάντα άτομα από αυτά που περιγράφονται στο βιβλίο βγήκαν αθώα, είτε στο πρωτόδικο είτε στο Εφετείο. Ούτε ένα ούτε δύο. Τριάντα.
Από προχθές υπάρχει η είδηση για την εξάρθρωση ενός κυκλώματος που φέρεται να εξέδιδε πλαστές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές εξετάσεις. Εικάζω βάσιμα ότι ένα από τα θύματα είναι ένας από τους αθωωθέντες του παραρτήματος. Και αυτό γιατί από τα όσα έχω διαβάσει και ακούσει ταυτίζονται πάρα πολλά σημεία. Ο αθωωθείς, μαζί με άλλους της ίδιας υπόθεσης, έκατσε τρία χρόνια στη φυλακή, διαπομπεύτηκε, λιντσαρίστηκε και κινδύνευσε η σωματική του ακεραιότητα, είτε κατά τη μεταγωγή είτε εκεί που κρατείτο λίγες μέρες πριν από τη δίκη του. Και αυτά έγιναν επανειλημμένως, αφού -ως γνωστόν- οι δίκες παίρνουν αναβολές. Κοινώς, τράβηξε τα μύρια όσα λόγω ψευδών καταγγελιών και πλαστών ιατροδικαστικών εξετάσεων. Κοινώς, δεν ήξερε από πού του ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι.
Αναμφισβήτητα, πρέπει να είμαστε όλοι με την πλευρά τού εκάστοτε θύματος, δεν χωρά αμφιβολία. Όμως, υπάρχουν περιπτώσεις όπου μέχρι να τελεσιδικήσει μια υπόθεση δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θύμα και ποιος ο δράστης. Και αυτή η περίπτωση είναι μία από αυτές, τουλάχιστον ως προς την πλευρά του αθωωθέντος, πρώην κατηγορούμενου: υπήρξε θύμα. Το δικαστήριο με όλα τα στοιχεία στη διάθεσή του αποφάνθηκε τελικά.
Στην Ελλάδα θεωρούμε το «φερόμενο ως θύμα» ότι είναι σίγουρο θύμα και τον «φερόμενο ως δράστη» ότι είναι σίγουρος δράστης. Στην Ελλάδα επίσης ταυτίζουμε την απονομή δικαιοσύνης αποκλειστικά και μόνο με την επιβολή ποινών και δημιουργούμε στη συνείδησή μας δικαστικό τετελεσμένο από την πρώτη φορά που θα ακούσουμε για μία υπόθεση. Επιπλέον, στραβώνουμε με την αθώωση, αφού έχουμε πλάσει στο φαντασιακό μας κάτι άλλο, βάσει των ψεμάτων που θα πρωτοακούσουμε. Ή επειδή για τον άλφα ή βήτα λόγο μάς εξυπηρετεί. Υπάρχουν όμως κάποιες, όχι και τόσο λίγες, υποθέσεις που μας διαψεύδουν. Ευτυχώς.
Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη κάποιων να ανεβάσουν άμεσα μια ανάρτηση-καταπέλτη. Αν το κάνει άλλος πριν από αυτούς, χάνουν το momentum και αρκετές από τις αντιδράσεις με τις θυμωμένες και τις κλαμένες φατσούλες. Δεν το υιοθετώ αυτό. Πάντα χρειάζεται ψυχραιμία και υπομονή σε τέτοιες περιπτώσεις, κάτι που δυστυχώς ελάχιστοι διαθέτουν. Η παραπάνω περίπτωση είναι μία από αυτές. Το φερόμενο ως κύκλωμα ήρθε στην επιφάνεια χρόνια μετά. Αλλά ήρθε. Και αυτό είναι μια δικαίωση για τους παθόντες, να γίνεται γνωστό ότι έπεσαν θύματα σκευωρίας. Όσο για το ίδιο το φερόμενο ως κύκλωμα, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε θα μάθουμε ποτέ όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, οφείλουμε να τους θεωρούμε αθώους μέχρι να τελεσιδικήσει και να καταστεί αμετάκλητη η απόφαση και στη δική τους υπόθεση.
Ο κ. Παπαθεοδώρου είναι συγγραφέας
Εφημερίδα Απογευματινή
