Η σημερινή ανακοίνωση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για 16 νέα έργα ύδρευσης και αντιμετώπισης της λειψυδρίας, συνολικού προϋπολογισμού 16,6 εκατ. ευρώ, σε 9 δήμους της χώρας σε Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Δυτική Ελλάδα και Ανατολική Μακεδονία, επιβεβαιώνει ότι η διαχείριση των υδάτινων πόρων δεν αποτελεί πλέον περιφερειακή μέριμνα, αλλά ζήτημα στρατηγικού σχεδιασμού.
Τα έργα αυτά δεν είναι απλώς τεχνικές παρεμβάσεις. Αφορούν την ασφάλεια της υδροδότησης, τον εκσυγχρονισμό υποδομών, τη μείωση απωλειών στα δίκτυα και την ενίσχυση περιοχών που δέχονται ήδη αυξανόμενες πιέσεις. Σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες παρεμβάσεις που είχαν ανακοινωθεί για νησιωτικούς δήμους, διαμορφώνεται ένα πλέγμα δράσεων που δείχνει ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται πλέον πιο συστηματικά και όχι αποσπασματικά.
Η Ελλάδα δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με εικόνες μόνιμης υδατικής κρίσης. Βρίσκεται, όμως, αντιμέτωπη με τη σταδιακή μεταβολή των κλιματικών και υδρολογικών συνθηκών, που επιβάλλει διαφορετικό τρόπο σχεδιασμού. Οι παρατεταμένες περίοδοι ξηρασίας, η αυξημένη ζήτηση κατά τους θερινούς μήνες, οι πιέσεις σε αγροτικές περιοχές και νησιά, αλλά και οι απώλειες σε παλαιά δίκτυα συνθέτουν μια πραγματικότητα που δεν επιτρέπει εφησυχασμό.
Σε αυτό το περιβάλλον, η αντιμετώπιση της λειψυδρίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε κινήσεις έκτακτης ανάγκης, όταν το πρόβλημα έχει ήδη εκδηλωθεί. Προϋποθέτει διαρκείς επενδύσεις στις υποδομές, αξιοποίηση της τεχνολογίας, αποτελεσματική διαχείριση των διαθέσιμων πόρων και, κυρίως, συνέχεια στον σχεδιασμό. Πρόκειται για πολιτική που δεν αποδίδει απαραίτητα σε έναν εκλογικό κύκλο, αλλά σε βάθος χρόνου. Και ακριβώς γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη αξία.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο σχεδιασμός που προωθείται έχει ουσιαστικό περιεχόμενο. Δεν περιορίζεται στη διαχείριση μιας συγκυριακής πίεσης, αλλά επιχειρεί να θωρακίσει κρίσιμες υποδομές πριν το πρόβλημα αποκτήσει μεγαλύτερες διαστάσεις. Το νερό δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό αγαθό. Είναι προϋπόθεση για την καθημερινότητα των πολιτών, την αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό και τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινωνιών.
Η λειψυδρία απαιτεί σχέδιο, συνέχεια και έγκαιρες αποφάσεις. Και σε αυτό το πεδίο, η πρόληψη είναι η πιο σοβαρή μορφή πολιτικής ευθύνης.
