Πώς είναι να είσαι σερ; Ωραιότατο. Να έχεις πάρει και τον «θείο Οσκαρ» σπίτι σου δύο φορές; Ακόµα καλύτερα. Να έχεις αποσπάσει και διθυράµβους κάνοντας το µοντέλο στα 84, πρωταγωνιστώντας σε καµπάνια του ελιτίστικου ισπανικού οίκου πολυτελείας Loewe; Ασφαλώς καταπληκτικό. Να κλείνεις συµβόλαιο µε δισκογραφική στα… 88; Κι όµως, αυτό ήταν το όνειρο ζωής του σερ Αντονι Χόπκινς, του µεγαλύτερου -για εκατοµµύρια κόσµου- εν ζωή ηθοποιού, που τώρα µας ξανασυστήνεται ως συνθέτης.
Πέρα από δεκάδες εµβληµατικές ταινίες όπου έχει πρωταγωνιστήσει -γιατί δεν είναι µόνο η έτσι κι αλλιώς αξεπέραστη «Σιωπή των Αµνών», όπου ως Χάνιµπαλ Λέκτερ υποδύθηκε τον ρόλο της ζωής του-, ο θεός της υποκριτικής γράφει µουσική εδώ και έξι δεκαετίες. To 2011 µάς χάρισε άριες για το µιούζικαλ του τεράστιου, µε τη σειρά του, Αντρέ
Ριέ «And the Waltz Goes On». Εχει ηχογραφήσει και ερµηνείες-αφηγήσεις ποιηµάτων, όπως του Τ.Σ. Ελιοτ, έχει εκτελέσει χρέη γκεστ ως αφηγητής σε διάφορα άλµπουµ. Τώρα όµως µε το… ντεµπούτο-άλµπουµ του «Η Ζωή Είναι ένα Ονειρο» («Life Is a Dream»), που κυκλοφόρησε στις 21.8 από την Decca Classics, ενθουσιάζεται σαν έφηβος.
«Η µουσική ήταν η πρωταρχική µου επιθυµία από παιδί. Γράφω µουσική όλη µου τη ζωή. Κάποια έργα µε συντροφεύουν δεκαετίες – και επιστρέφω σε αυτά.
Η υπογραφή συµβολαίου µε την Decca είναι η µεγαλύτερη τιµή της ζωής µου», δήλωσε, σοκάροντας πολλούς. Πώς, ωστόσο, να µιλήσεις αντ’ αυτού; Οταν η µουσική κυλούσε στο αίµα του πριν απ’ όλα, ακόµα και πριν µπει στο «είναι» του σινεµά ποτίζοντάς το µε τη δική του πνοή, όταν είναι δεδοµένο ότι ακόµα και στον βωβό κινηµατογράφο θα θριάµβευε· κι όµως, και πάλι, πώς αντικρούεις τέτοια λόγια;
Κάπως έτσι, η πρώτη από τις συνθέσεις του άλµπουµ του, την οποία σκανάραµε, το «Bracken Road», είναι εµπνευσµένη από το Μάργκαµ της νότιας Ουαλίας, από τα λιβάδια και τα βουνά που περιέβαλλαν το πατρικό του στα ’40s. Γράφτηκε το ’63, όταν ήταν νέος ηθοποιός στο θέατρο Liverpool Playhouse και στα διαλείµµατα έπαιζε πιάνο, όπως έκανε ήδη από τεσσάρων ετών.
Η πρωτότυπη αυτή µουσική του άλµπουµ ερµηνεύεται από τη διάσηµη Philharmonia Orchestra του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του βραβευµένου µε Γκράµι µαέστρου Γκουστάβο Ντουντα µέλ, τον οποίο ο Χόπκινς ευγνωµονεί.
Ο γεννηµένος στο ουαλικό λιµάνι Τάλµποτ, όπως το είδωλό του ο αξέχαστος Ρίτσαρντ Μπάρτον, τόνισε πως ένιωσε «προνοµιούχος που συνεργάστηκα µε τη σπουδαία Philharmonia Orchestra, τους εξαιρετικούς σολίστ, τον τσελίστα Γκρεγκόριο Νιέτο και τον πιανίστα Σέρτζιο Τέµπο. Η δε καλλιτεχνική προσφορά του Γκουστάβο αποτελεί αναπόσπαστο κοµµάτι αυτού του ταξιδιού. Με την ακρίβεια της µπαγκέτας του µεταµόρφωσε κάθε νότα δίνοντάς της ανεξίτηλο νόηµα, δηµιουργώντας “τοπίο” που προσκαλεί τον ακροατή να νιώσει και να φανταστεί κάτι προσωπικό».
Αποτίνει φόρο τιµής και στην πατρίδα του µε το «My Fatherland», ώστε να τιµήσει το «ταπεινό µου ξεκίνηµα: είµαι ο γιος του πατέρα µου, του αρτοποιού». Καίτοι για τον πατέρα του έχει πει:
«Με θεωρούσε “χαµένο”. Κάποια στιγµή, είδε τους βαθµούς µου στο σχολείο και µου είπε: “∆εν ξέρω τι θα απογίνεις”.
Του απάντησα: “Μια µέρα θα σου δείξω”. Και το έκανα»
∆ιαχρονικές ατάκες-φωτιά… σε πρώτο πρόσωπο
*Για τον αλκοολισµό, µε αφορµή τον µισό αιώνα νηφαλιότητας: «Το µόνο µου πρόβληµα ήταν ότι περνούσα πολύ καλά και διασκέδαζα υπερβολικά. Αυτό λεγόταν αλκοολισµός και παραλίγο να µε σκοτώσει. Οδηγώντας σε κατάσταση µέθης, χωρίς να θυµάµαι τίποτα από όσα συνέβησαν, αφυπνίστηκα· αντιλήφθηκα ότι αυτό που θεωρούσα καλοπέραση ήταν εθισµός».
*Για την απιστία: «Εκλεινα τα µάτια στις απιστίες µου. Για τη δεύτερη γυναίκα µου, ήλπιζα να βρει εραστή. Αν είχε, δεν θα την κατηγορούσα· θα ήταν παρηγοριά: µου άλλαξε τη ζωή και την κατέστρεψα. Αναλαµβάνω πλήρως την ευθύνη».
*Για τους νέους ηθοποιούς: «Θέλουν να γίνουν Μάρλον Μπράντο. Μουρµουρίζουν, παριστάνοντάς τον. Αν αυτό επιθυµείς (να µουρµουρίζεις), πήγαινε στο πάρκο, όχι στο σετ».
*Για την ανεπανάληπτη οσκαρική εµφάνισή του στην εµβληµατική «Σιωπή των Αµνών»: «Ηταν ο καλύτερος ρόλος µου. Στην πρώτη σκηνή, στο κελί, επέλεξα να σταθώ ακίνητος στο κέντρο. Ηθελα να δώσω την αίσθηση ότι “οσφραινόµουν”, ότι ένιωθα την Κλαρίς (σ.σ. Τζόντι Φόστερ) προτού την αντικρίσω».
*Για την… Κιµ Καρντάσιαν, την οποία κάλεσε σε δείπνο, ενθουσιασµένος µετά τη χρήση µάσκας της εταιρείας της που σµιλεύει το πρόσωπο: «Ενιωσα δέκα χρόνια νεότερος. Ξαναγεννήθηκα οικειοποιούµενος ξανά τη στάση του “Χάνιµπαλ Λέκτερ”, γι’ αυτό ανήρτησα βίντεο».
Κυριακάτικη Απογευματινή
