Όσο κι αν ζούμε την απόλυτη σαλαμοποίηση του πολιτικού συστήματος, όσο κι αν έχουμε το φαινόμενο των 40 ανεξάρτητων βουλευτών ή τα προσωποκεντρικά κόμματα, όσο κι αν έχει γίνει θρύψαλα η όποια συνοχή στην εγχώρια Αριστερά και άκρα Δεξιά, αυτήν τη στιγμή βιώνουμε τα πρώτα -βρεφικά έστω- στάδια της δημιουργίας ενός νέου δικομματισμού.
Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ για κοινή πορεία με την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, η πίεση στο ΠΑΣΟΚ, καθώς όλα προδιαγράφουν πολιτική απομάκρυνση από τους στόχους του, η απομάγευση της Μαρίας Καρυστιανού, αλλά και η διαφαινόμενη βύθιση άλλων σχηματισμών, όπως η Πλεύση Ελευθερίας, η Φωνή Λογικής και η Ελληνική Λύση, που απέχουν πολύ από τον στόχο του διψήφιου ποσοστού, όλο αυτό που περιγράφουμε ως «Βαβέλ», νομοτελειακά φθάνει στα όριά του. Αγγίζει το τέλος του. Και θα ακολουθήσει μετεκλογικά μια άλλη περίοδος συνένωσης του λαϊκιστικού μπλοκ.
Με μοναδική κυβερνητική σταθερά στις εκλογές του 2027 τη Νέα Δημoκρατία, η οποία είτε θα είναι αυτοδύναμη είτε η πρωτιά της θα αποτελέσει μονόδρομο για μια τρίτη διακυβέρνηση με κορμό την ίδια, η ήττα όλων των στοχεύσεων των λοιπών κομμάτων, η απόδειξη πως άπαντες κινούνται όχι από ιδεολογικά αλλά από αμιγώς προσωπικά κίνητρα, θα αναδείξουν μετά τις κάλπες την ανάγκη για μια ενωμένη αντιπολίτευση.
Θα πρόκειται για το «quo vadis» της Αριστεράς και της σκληρής Δεξιάς που σήμερα δεν προσφέρουν λύσεις παρά μόνο εκτόνωση στην οργή συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Όποιο σενάριο και να προκύψει, η ΝΔ έχει τον πρώτο λόγο, επειδή έχει τη μόνη βιώσιμη πρόταση. Είμαστε εκείνοι που βάζουμε το διακύβευμα με σαφή στρατηγική, όταν όλοι οι άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί ακόμα πειραματίζονται.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και έχει κάνει ένα σημαντικό πρώτο βήμα, δεν έχει ακόμα έτοιμη κυβερνητική πρόταση. Δεν έχει πείσει ούτε καν τους πρώην συνοδοιπόρους του για τις στοχεύσεις και τη «δευτέρα παρουσία» του. Είναι σαφές πως ακόμα ψάχνεται. Το ΠΑΣΟΚ είχε όλο τον χρόνο, όμως δεν έπεισε πως μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική με έναν πελαγωμένο αρχηγό χωρίς αφήγημα, πέραν της ηθικολογίας. Οι άλλες δυνάμεις αρκούνται στη διαμαρτυρία, τη συνωμοσιολογία, άλλοι στον χουλιγκανισμό.
Εμείς, ως αυριανή κυβέρνηση του τόπου (ευχόμαστε αυτοδύναμα), οφείλουμε όμως να μην επαναπαυόμαστε. Έχουμε μια μεγάλη μάχη ουσίας μπροστά μας.
Οφείλουμε να εργαστούμε για να χτίσουμε μια πρωτιά στέρεη και να απαντήσουμε τους επόμενους μήνες στους Έλληνες, γιατί πρέπει να μας δώσουν μια τρίτη νίκη. Μετά όμως, θα πρέπει να κοπιάσουμε διπλά. Και αυτό, διότι είναι σαφές πως το… μπάχαλο της αντιπολίτευσης σύντομα θα οδηγήσει σε συγκλίσεις και συγκολλήσεις πολιτικών σχηματισμών.
Νομοτελειακά όποιο κόμμα καταλάβει τη δεύτερη θέση, θα συμπήξει συμμαχία με πρόσωπα και κόμματα βασισμένα στην ντόπια Αριστερά. Και επειδή η τρίτη διακυβέρνηση δεν πρέπει να μας απασχολεί μόνο ως ένα πολιτικό πρωτότυπο… ρεκόρ, αλλά να αποτελεί τον τρόπο τοποθέτησης της πατρίδας στην επόμενη απαιτητική δεκαετία του 2030, οφείλουμε να ξέρουμε πως την πολιτική Βαβέλ θα ακολουθήσει κάτι άλλο. Εξάλλου, η κατάρα του τόπου μας είναι ο λαϊκισμός που πάντα βρίσκει δρόμο.
* Ο κ. Μαρκόπουλος είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΝΔ, βουλευτής Β΄ Πειραιώς και την Παρασκευή ορκίζεται υφυπουργός Οικονομικών.
Εφημερίδα Απογευματινή
