Τα διλήμματα, όσο πλησιάζουμε στις εθνικές εκλογές, θα γίνονται όλο και πιο πιεστικά, όπως γίνεται, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια. Ασφαλώς όμως δεν έχουν όλα το ίδιο ηθικό υπόβαθρο. Εννοώ ότι δεν είναι ίσης βαρύτητας το να θέτεις τον/την ψηφοφόρο προ της επιλογής μεταξύ σταθερότητας και πολιτικού τυχοδιωκτισμού με το να εξαπολύεις παραδείγματος χάρη το πυροτέχνημα «ή εμείς ή κανείς».
Το διακύβευμα των επερχόμενων εθνικών εκλογών, όπως προσπαθεί να το πλασάρει ο κ. Τσίπρας με το νεοσύστατο, είναι τόσο εξόφθαλμα και πολλαπλώς άκυρο, ώστε καταρρίπτεται από μόνο του. Διότι στην πραγματικότητα ο ιδρυτής και ηγέτης της ΕΛΑΣ θα ήθελε πάρα πολύ να διατυπώσει το δίπολο «ή Μητσοτάκης ή Τσίπρας». Αλλά, φυσικά, αυτό δεν μπορεί να το κάνει, για τον απλούστατο λόγο ότι η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται τουλάχιστον στο 30%, ενώ το κόμμα του κ. Τσίπρα το πολύ στο 15% – τουλάχιστον βάσει των τελευταίων σφυγμομετρήσεων.
Το φλέγον ζήτημα είναι όμως η ουσία. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι φέρ’ ειπείν οι περισσότεροι από 100 φόροι και εισφορές που κατάργησε στα 7,5 χρόνια θητείας της η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν θα επανέλθουν για να γονατίσουν ξανά τη μεσαία τάξη, ακριβώς όπως έγινε όταν ο κ. Τσίπρας όριζε τις τύχες αυτής της χώρας; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί, αν όχι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ότι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης θα εξακολουθήσουν να δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία και να την αναβαθμίζουν; Ποιος θα πετύχαινε μια τόσο εντυπωσιακή ανάκαμψη, ώστε σήμερα η Ελλάδα να δανείζεται από τις αγορές με χαμηλότερο επιτόκιο από ό,τι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες – ακόμη και οι ΗΠΑ; Ποιον θα εμπιστευτεί, βάσει κοινής λογικής, ο Έλληνας πολίτης σαν πιο αξιόπιστο σύμμαχο στην καθημερινή μάχη με την ακρίβεια; Τον κ. Τσίπρα που περιορίζεται μόνο σε ανέξοδες προγραμματικές εξαγγελίες, τον κ. Ανδρουλάκη με τις θέσεις-ανεμολόγιο ή τον κ. Μητσοτάκη που έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι αφουγκράζεται τις πραγματικές ανάγκες και φροντίζει να παρεμβαίνει στην αγορά για τη συγκράτηση των τιμών, χωρίς να τινάζει στον αέρα τη δημοσιονομική ισορροπία; Η δέσμη των μέτρων στήριξης που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγειλε στη ΔΕΘ, όπως και η μέριμνά του για την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης με πλαφόν το 1,75 ευρώ το λίτρο, αποτελούν πρωτοβουλίες που ελάχιστες κυβερνήσεις στην Ευρώπη θα τολμούσαν να αναλάβουν. Παρότι η κρίση ακρίβειας, ιδίως των ορυκτών καυσίμων, εξαιτίας της συνεχιζόμενης έντασης στα Στενά του Ορμούζ, αποτελεί ένα διεθνές, κυριολεκτικά παγκόσμιο πρόβλημα.
Ευτυχώς για εμάς, ο πρόσφατος διθύραμβος των «Times» του Λονδίνου στην Ελλάδα δεν έλαβε υπ’ όψιν του το βροντώδες πλην κενό νοήματος «ή εμείς ή κανείς». Τα ρεπορτάζ των βρετανικών «Times» (και πολλών ακόμη έγκυρων διεθνών ΜΜΕ), με αφορμή το ρεύμα μετεγκατάστασης ζάπλουτων επιχειρηματιών όπως ο Chris Rokos και μεγάλων επενδυτικών funds όπως η Millennium Management, προβάλλουν την περίπτωση της πατρίδας μας ως παράδειγμα προς μελέτη και μίμηση, όχι προς αποφυγήν.
Το κλίμα, λοιπόν, είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό για την Ελλάδα την τρέχουσα περίοδο και θα ήταν οδυνηρό σφάλμα εάν δεν φροντίζαμε να παραμείνει τέτοιο. Η χώρα προχωρά χωρίς να κοιτάζει πίσω, στις τραυματικές εμπειρίες της οικονομικής κρίσης, πριν από το 2019. Και για να συνεχίσει να προχωρά προς τα εμπρός, χρειάζεται μια αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα σχηματιστεί την επαύριο των εκλογών και από την πρώτη Κυριακή. Μια κυβέρνηση βασισμένη σε μια στέρεη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας. Με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον μόνο αξιόπιστο κυβερνήτη στο πηδάλιο ενός σκάφους που ετοιμάζεται να διασχίσει ταραγμένα ύδατα, εγχώρια και διεθνή.
Ο κ. Θεοχάρης είναι υφυπουργός Εξωτερικών και βουλευτής ΝΔ Νοτίου Τομέα
Εφημερίδα Απογευματινή
