Θεωρητικά, ο Αύγουστος είναι ο µήνας των διακοπών. Στην πράξη, όµως, φέτος, προς το παρόν, αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ραγδαίες και, ευτυχώς για εµάς, η Γαλλία συνεχίζει να κινείται στην περιοχή πολύ µεθοδικά, ενισχύοντας ακόµα περισσότερο τη θέση της. Πιο συγκεκριµένα, στο πλαίσιο του Great Sea Interconnector, το Παρίσι παίζει σε δύο ταµπλό. Από τη µια µε τη Nexans, στην οποία, παρεµπιπτόντως, το 5,20% του µετοχικού κεφαλαίου ανήκει στο γαλλικό ∆ηµόσιο µέσω της Bpifrance participations, και από την άλλη µε τη Meridiam, στην οποία το 80% των µετοχών ανήκει στον Γάλλο Thierry Déau, από τη Μαρτινίκα, και στο προσωπικό της.
Φυσικά, όλα αυτά δεν θα µπορούσαν να γίνουν χωρίς τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Ετσι, το Παρίσι παγιώνει de facto την παρουσία του στην περιοχή ανάµεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπως αποδεικνύει µια απλή µατιά στον χάρτη. Κάτι που έχει αναµφίβολα γεωπολιτικά οφέλη τόσο για την Αθήνα όσο και για τη Λευκωσία, όσο και αν κάποιοι το αρνούνται πεισµατικά.
Σηµαντικό είναι, επίσης, κατά την άποψή µου, το ότι αυτό συµβαίνει µόλις λίγες ηµέρες µετά την ανακοίνωση στις 27 Ιουλίου της γαλλικής Τotal, µαζί µε την ιταλική Εni, για την ανάπτυξη του τεµαχίου 6 του κοιτάσµατος φυσικού αερίου «Κρόνος» στην Κύπρο. Αλλά, φυσικά, δεν πρέπει να κρυβόµαστε πίσω από το δάχτυλό µας. Ολες αυτές οι εξελίξεις δεν ευνοούν τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Αναδεικνύοντας άµεσα το εύλογο ερώτηµα της γαλλικής στάσης στην περίπτωση τουρκικής αντίδρασης για την κατασκευή του υποβρύχιου καλωδίου.
Στο σηµείο αυτό, µια λογική απάντηση θα µπορούσε να δώσει το περιστατικό της 10ης Ιουνίου 2010. Τότε η γαλλική φρεγάτα «Courbet» ήταν σε αποστολή του ΝΑΤΟ στα ανοιχτά της Λιβύης. Οταν προσπάθησε να ελέγξει το φορτηγό πλοίο «Cirkin» για µεταφορά όπλων, βρέθηκε τρεις φορές στοχοποιηµένη από το ραντάρ ελέγχου πυρός της τουρκικής φρεγάτας «TCG Oruçreis». Eπιπλέον, σύµφωνα µε γαλλικές πηγές, το πλήρωµα του τουρκικού πλοίου ήταν σε θέση µάχης, φορώντας αλεξίσφαιρα γιλέκα!
Φυσικά το εν λόγω περιστατικό προκάλεσε µεγάλη έκπληξη και σφοδρές αντιδράσεις στο Παρίσι, ιδίως καθώς βρέθηκε αποµονωµένο όταν διαµαρτυρήθηκε για το τι συνέβη στο ΝΑΤΟ. Αντιµετωπίζοντας µια σχετική αδιαφορία και χλιαρές αντιδράσεις. Κάτι που το οδήγησε σε αλλαγή στάσης στην εξωτερική του πολιτική και στη σύναψη διµερών συµφωνιών µε χώρες όπως η Ελλάδα και η Κυπριακή ∆ηµοκρατία, οι οποίες, ύστερα από ό,τι συνέβη, απέκτησαν µια ιδιαίτερη σηµασία, για ευνόητους λόγους.
Το εύλογο ερώτηµα που προκύπτει άµεσα είναι αν η Τουρκία θα τολµήσει να αντιδράσει µε τον ίδιο τρόπο το 2026 στην Ανατολική Μεσόγειο. Εάν έχει τις δυνατότητες, το περιθώριο και την πολιτική βούληση να επαναλάβει κάτι τέτοιο, δεδοµένης της εµπόλεµης κατάστασης στον Περσικό Κόλπο και στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και της σχετικής αστάθειας στη Συρία και το Ιράκ. Θεωρητικά, δεν ανοίγεις ακόµα ένα µέτωπο, όταν βρέχει φωτιά στη στράτα σου. Αλλά, όταν πρόκειται για την Τουρκία, κάτι τέτοιο δεν µπορεί να αποκλειστεί, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Αυτό ήδη συνέβη στην περίπτωση των S400. Αραγε, το πάθηµα θα γίνει µάθηµα αυτήν τη φορά; Το δις εξαµαρτείν ουκ ανδρός σοφού.
*∆ιδάκτωρ Πολιτικών Επιστηµών – ∆ιδάσκει γεωπολιτική και επιχειρηµατική στρατηγική στο Παρίσι.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
