Στην αρχαία μυθολογία η Σκύλλα και η Χάρυβδη δεν συμβόλιζαν απλώς δύο θαλάσσια τέρατα αλλά τα δύο άκρα της ανθρώπινης πλάνης: την υπερβολή και την έλλειψη. Δύο συμφορές εξίσου ολέθριες, από τις οποίες μόνο η προσήλωση στο μέτρο προσφέρει διέξοδο. Στον σύγχρονο ελληνικό δημόσιο διάλογο η πολιτική μοιάζει να έχει παγιδευτεί ακριβώς ανάμεσα σε αυτά τα δύο στενά, αδυνατώντας να περιγράψει την πραγματικότητα με ειλικρίνεια και ψυχραιμία.
Από τη μία πλευρά παρατηρείται η αυτάρεσκη ρητορική ορισμένων κυβερνητικών στελεχών και φανατικών υποστηρικτών της κυβέρνησης στα ΜΚΔ κυρίως, οι οποίοι συγχέουν την κίνηση στους δρόμους, τα γεμάτα εστιατόρια το Σαββατοκύριακο ή την τουριστική έκρηξη με μια υποτιθέμενη καθολική ευημερία. Πρόκειται για μια απλουστευτική ανάγνωση που παραβλέπει τις πραγματικές πιέσεις του μέσου νοικοκυριού και προκαλεί δικαιολογημένο εκνευρισμό.
Στον αντίποδα, ωστόσο, καραδοκεί η απόλυτη ισοπέδωση. Μια αντιπολίτευση εγκλωβισμένη σε μια γραφική και μίζερη καταστροφολογία, η οποία επιμένει να περιγράφει μια κοινωνία στα πρόθυρα του λιμού, παραπέμποντας σε σχεδόν μετακατοχικές συνθήκες. Αυτή η μηδενιστική προσέγγιση αγνοεί επιδεικτικά τα απτά βήματα προόδου, τη σταθερότητα και την ανάκτηση της διεθνούς αξιοπιστίας, χάνοντας εντέλει κάθε επαφή με το εκλογικό ακροατήριο.
Η πραγματικότητα, την οποία κάθε έντιμος και οξυδερκής παρατηρητής διαπιστώνει, βρίσκεται μακριά από τα δύο αυτά άκρα. Η Ελλάδα σαφώς δεν είναι μια φτωχή χώρα ούτε παραπαίει, όπως συνέβαινε στα χρόνια της βαθιάς κρίσης έως το 2019. Οι μακροοικονομικοί δείκτες βελτιώνονται, οι επενδύσεις αυξάνονται, η ανεργία υποχωρεί και η πλειονότητα των πολιτών δεν εξαντλεί τον μισθό της στις πρώτες δεκαπέντε ημέρες του μήνα, όπως ισχυρίζονται οι επαγγελματίες της μιζέριας.
Την ίδια στιγμή, όμως, η καθημερινότητα δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς. Το διαρκώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, το στεγαστικό ζήτημα και η επίμονη ακρίβεια στα ράφια συμπιέζουν το εισόδημα. Δεν πεινάμε, αλλά ούτε περισσεύουν. Ο μέσος πολίτης καλύπτει τις βασικές του ανάγκες, αλλά δυσκολεύεται ή αδυνατεί να αποταμιεύσει, να αποκτήσει δική του στέγη ή να διαθέσει χρήματα για αναψυχή χωρίς το μόνιμο βάρος του άγχους και των ενοχών. Πρόκειται για μια κατάσταση σταθερότητας μεν, αλλά με περιορισμένη προοπτική δημιουργίας πλούτου για τη μεσαία τάξη.
Ο πρωθυπουργός δείχνει συχνά να αφουγκράζεται αυτήν τη λεπτή ισορροπία, αναγνωρίζοντας το μέγεθος των δυσκολιών και επιλέγοντας πιο μετρημένους τόνους σε σχέση με τις υπερφίαλες φωνές που συχνά ακούγονται, ακυρώνοντας το κυβερνητικό έργο σε τελική ανάλυση. Αντίθετα, η αντιπολίτευση μοιάζει ανίκανη να κατανοήσει το πραγματικό διακύβευμα: οι πολίτες δεν ζητούν ούτε εύκολους θριάμβους ούτε κούφιες κραυγές απόγνωσης. Απαιτούν ρεαλιστικές πολιτικές που θα μετατρέψουν τη δημοσιονομική σταθερότητα σε χειροπιαστή ασφάλεια και πραγματική ανακούφιση για το μέλλον.
Ο κ. Κούμπουλης είναι ιστορικός και θεολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
