Γράφει η Θεώνη Κουφονικολάκου*
Στη Γαλλία γίνονται εκτεταμένες διαδηλώσεις για την ακρίβεια, την εκπαίδευση και την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών. Στο Βέλγιο οι κινητοποιήσεις στρέφονται κατά των εκπαιδευτικών περικοπών και του κόστους σπουδών. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία οι διαμαρτυρίες γίνονται για τα δυσβάσταχτα ενοίκια, τις εξώσεις και την έλλειψη προσιτής κατοικίας. Το λεπτό νήμα που συνδέει τα μεγάλα κοινωνικά αιτήματα στην ΕΕ είναι η αντιμετώπιση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, το στεγαστικό και η ενίσχυση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Εκτός ΕΕ, στη Σερβία πρωτοστατεί το φοιτητικό κίνημα κατά της διαφθοράς. Πυροδοτήθηκε από την πολύνεκρη κατάρρευση στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ και ζητά απόδοση ευθυνών και πολιτική αλλαγή. Στην Αλβανία οι αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις κατά της διαφθοράς, διεκδικούν εκπαίδευση, κοινωνικές υπηρεσίες και λογοδοσία. Εδώ το ζήτημα της καταπολέμησης της διαφθοράς φαίνεται να είναι ο κοινός παρονομαστής των μαζικών διαδηλώσεων.
Ο κόσμος έχει ανάγκη να πάρει ανάσα. Πνίγεται από την επιβολή μιας ήττας στην οποία δεν συμμετείχε και δεν συμφώνησε ποτέ.
Στην Ελλάδα, οι πολίτες έχουν εγκλωβιστεί στο υψηλότατο κόστος ζωής με την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ε.Ε. (δίπλα στη Βουλγαρία). Στα μεγάλα αστικά κέντρα, σπίτια δύσκολα βρίσκονται πια και όταν βρεθούν, το μεγαλύτερο μέρος του χαμηλού μισθού, πηγαίνει εκεί. Τα προϊόντα του βασικού καλαθιού παρουσιάζουν ιλιγγιώδη αύξηση μήνα με τον μήνα και η κυβέρνηση καλεί τους επιχειρηματίες για τσάι επιδιώκοντας «συμφωνίες κυρίων». Στην εκπαίδευση το σύστημα παραμένει στρεβλό και άδικο, με μία ανταγωνιστική κούρσα προς τις πανελλαδικές που ξεκινάει ήδη από το νηπιαγωγείο, στην οποία τα παιδιά που δεν μπορούν να πληρώσουν φροντιστήριο και δεν έχουν συστηματική στήριξη δεν χωράνε. Οι εκπαιδευτικοί δεν επαρκούν, οι μισθοί τους αποτελούν πλήγμα για την αξιοπρέπεια του κλάδου, το παιδαγωγικό έργο όχι μόνο δεν ενθαρρύνεται, αλλά υπονομεύεται ποικιλοτρόπως και τα κτίρια δεν συντηρούνται και γίνονται επικίνδυνα για τη σωματική ακεραιότητα των μαθητριών και των μαθητών.
Στο σκέλος της διαφθοράς, μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τους κλειστούς διαγωνισμούς, τις απευθείας αναθέσεις, η προσπάθεια της κυβέρνησης να κανονικοποιήσει τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος και τα σκάνδαλα, δηλαδή να εξωραΐσει την τεράστια ζημιά που προκαλεί, φαίνεται να έχει οδηγήσει τους πολίτες σε μια βαθιά απογοήτευση.
Το 74% των πολιτών θέλουν να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να αλλάξει η πολιτική στη χώρα.
Η γραμμή που μας συνδέει με τα ευρωπαϊκά κινήματα διαμαρτυρίας είναι εκεί. Όμως στην Ελλάδα, μετά την επώδυνη περιπέτεια της οικονομικής κρίσης, που κράτησε πολύ, και την κρίση διαφθοράς και ακρίβειας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι εγκλωβισμένο σε μία συνθήκη μηδενικών προσδοκιών. Ίσως υπάρχουν πολίτες που πιστεύουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα ή ότι ευθύνονται οι ίδιοι για την οικονομική τους κατάσταση.
Δεν ευθύνονται όμως ούτε για την αισχροκέρδεια, ούτε για την αδράνεια της κυβέρνησης. Και ενώ η κίνηση προς τα εμπρός πάντα περιλαμβάνει κάποιο φόβο και προϋποθέτει πίστη, ωστόσο είναι αναγκαία. Μία κίνηση προς ένα προοδευτικό πρόγραμμα που στηρίζεται στη βιώσιμη παραγωγή πλούτου, αλλά και στην αναδιανομή. Που αναγνωρίζει ότι σκοπός της πολιτικής είναι να ζούμε καλύτερα και όχι να υπομένουμε την απαξίωση. Που αγκαλιάζει τη δημοκρατική συμμετοχή και τις συλλογικές διεκδικήσεις. Που κατανοεί ότι η Ευρώπη οφείλει να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες των πολιτών της και όχι το αντίστροφο. Που γνωρίζει ότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι όπου ή οι άνθρωποι θα ξαναπιστέψουν στην πολιτική ή πολλοί από αυτούς θα περάσουν στο σκοτάδι της ακροδεξιάς.
*Η Θεώνη Κουφονικολάκου είναι εκπρόσωπος τύπου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης
Εφημερίδα Απογευματινή
