Έπειτα από 40 χρόνια ερευνών, καθυστερήσεων και γενναίου «λίφτινγκ», άνοιξε εκ νέου το ιδιωτικό υπνοδωμάτιο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ στο παλάτι των Βερσαλλιών. Χρειάστηκαν 10.000.000 ευρώ για την πλήρη ανασύνθεσή του, αλλά το αποτέλεσμα δικαίωσε τους συντελεστές του: συγκεντρώνει δεκαετίες προόδου στην ιστορική έρευνα, την υφαντουργία, την επιχρύσωση, την ξυλογλυπτική και την ανασύσταση βασιλικών εσωτερικών χώρων.
Από το αρχικό δωμάτιο δεν είχε απομείνει σχεδόν τίποτα! Ούτε πλήρης οπτική τεκμηρίωση, ούτε σχέδια, ούτε έπιπλα. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση το παλάτι λεηλατήθηκε και η επίπλωσή του πουλήθηκε σε δημοπρασία το 1793. Για να ξαναστηθεί το δωμάτιο, οι ειδικοί είχαν στη διάθεσή τους κυρίως γραπτά αρχεία και ένα μικρό δείγμα υφάσματος που είχε διασωθεί στα αρχεία του ιστορικού οίκου μεταξιού Tassinari & Chatel στη Λιόν.
Από αυτό λοιπόν το «ίχνος» ξεκίνησε τεράστια εργασία ανασύστασης. Η υφασμάτινη διακόσμηση του δωματίου -κουρτίνες, καλύμματα, πόρτες, καθίσματα, κρεβάτι- βασίστηκε σε βαρύ μεταξωτό ύφασμα, κεντημένο με χρωματιστά μετάξια, χρυσές κλωστές. Η ύφανση έγινε σε χειροκίνητο αργαλειό και προχωρούσε εξαιρετικά αργά: δέκα εκατοστά την ημέρα.
Το κρεβάτι αποδείχθηκε το μεγάλο… δράμα του έργου. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι Βερσαλλίες αποφάσισαν να προχωρήσουν στην πλήρη αναδημιουργία του. Το έργο ανατέθηκε αρχικά στον ειδικό ξυλογλύπτη Μπρούνο Ντεσνού. Όμως μεταγενέστερα το όνομά του συνδέθηκε με την υπόθεση των πλαστών καθισμάτων της Μαρίας Αντουανέτας – σκάνδαλο που τραυμάτισε το κύρος των Βερσαλλιών. Το ήδη φτιαγμένο κρεβάτι μπήκε στην αποθήκη. Έτσι, το έργο ανατέθηκε στον Φρανσουά Ζιλ, γλύπτη διακοσμητικών στοιχείων και ιστορικό τέχνης, εξειδικευμένο στον 18ο αιώνα.
Το τελικό κρεβάτι είναι επιβλητικό δείγμα βασιλικής αποκατάστασης, καθότι κομψό, επιχρυσωμένο, με πελεκάνο στην κορυφή να ταΐζει τους νεοσσούς του. Ο πελεκάνος, χριστιανικό και βασιλικό σύμβολο αυτοθυσίας, παραπέμπει στον ηγεμόνα που δίνει το αίμα του για τον λαό του…
Ωστόσο, όπως συμβαίνει με τέτοιου είδους έργα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι απόλυτη επιστροφή στο παρελθόν. Αποτελεί, ωστόσο, θεαματική τεκμηριωμένη ερμηνεία του, βασισμένη σε αρχεία, υλικά ίχνη και σε τεχνικές που επιχειρούν να πλησιάσουν όσο γίνεται περισσότερο το αρχικό δωμάτιο.
Εφημερίδα Απογευματινή
