Σίγησε το «αηδόνι» της Ελλάδας. Χθες τα ξημερώματα, η καθηλωτική Μαίρη Λίντα απεβίωσε, στο κατώφλι των 91 χρόνων, κληροδοτώντας ανεκτίμητο καλλιτεχνικό έργο. Μια φωνή γεμάτη πάθος, συναίσθημα, χαρακτηριστικά, άκρως μελωδικά «γυρίσματα», που συντρόφευσαν γενιές και γενιές. Το όνομά της επί μακρόν συνδέθηκε άρρηκτα με τον αξέχαστο Μανώλη Χιώτη. Δεν ήταν όμως απλώς η ιδανική παρτενέρ ενός χαρισματικού μουσικού, αλλά, πρωτίστως, καλλιτέχνιδα με αυτόφωτη, χαρισματική προσωπικότητα. Πηγαίο, αστείρευτο ταλέντο, με μια φωνή που μπορούσε να αποδώσει εξίσου μαγικά τον έρωτα, τον καημό, την ατόφια χαρά.
Η, κατά κόσμον, Μαρία Δημητροπούλου, γεννήθηκε το 1935 στον Πύργο Ηλείας και δυόμισι ετών μετακόμισε με την οικογένειά της στον Κολωνό, όταν ο πατέρας της αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, άρχισε να ονειρεύεται, με «όχημα» το τραγούδι. Eπτά ετών έπεισε τους γονείς της να την οδηγήσουν στο κινηματοθέατρο «Αλκαζάρ», όπου ο Ορέστης Λάσκος αναζητούσε νέα ταλέντα. Ανέβηκε στη σκηνή, τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες και η ερμηνεία της εντυπωσίασε τον ήδη τότε πολύπειρο Λάσκο, o οποίος τη «ξαναβάφτισε», αποδίδοντάς της το καλλιτεχνικό «Μαίρη Λίντα». Αυτή ήταν η αρχή μιας ιστορικής διαδρομής. Η ζωή της άλλαξε ριζικά όταν, στα έντεκα μόλις χρόνια της, γνώρισε τον Χιώτη. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μοναδική καλλιτεχνική συνεργασία και συγχρόνως σε βαθιά, μεγάλη -καθ’ όλους τους τρόπους- σχέση.
Σημείο αναφοράς
Στην πορεία απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί ισάξια δίπλα στους μεγαλύτερους δημιουργούς της χώρας. Ερμήνευσε περισσότερα από 1.200 τραγούδια, ενώνοντας τις δυνάμεις της με τους σπουδαιότερους της Ελλάδας: Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Μητσάκης, Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης… Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε ήταν το «Ήρθε ο Χειμώνας» (1953), ανοίγοντας μια δισκογραφική πορεία που θα κρατούσε δεκαετίες.
Από τις χαρακτηριστικές επιτυχίες της ξεχωρίζουν τα «Περασμένες μου αγάπες», «Ηλιοβασιλέματα», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Λαός και Κολωνάκι», «Μυρτιά», «Ροδόσταμο», «Αν θυμηθείς το όνειρό μου», «Μαργαρίτα Μαργαρώ» – όλα έγιναν κομμάτι της συλλογικής μνήμης των Ελλήνων. Ο «Νιόνιος», Διονύσης Σαββόπουλος, υποκλινόταν στη φωνή και την περσόνα της, ενώ ο «σερ Μπιθί», Γρηγόρης Μπιθικώτσης, τη λάτρεψε…
Η δε υπέρλαμπρη κοινή πορεία της με τον Χιώτη ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα. Εμφανίστηκαν μαζί στην Αίγυπτο, στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα στις ΗΠΑ, με τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο να τους αποθεώνουν. Σημαντική ήταν η εμφάνισή τους το 1964 στον Λευκό Οίκο, σε εκδήλωση προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον. Μάλιστα, έμειναν επί μακρόν εκεί.
Θυελλώδης
Με τον Χιώτη παντρεύτηκαν με κουμπάρα τη Ρένα Βλαχοπούλου. Χώρισαν στο… πάλκο, στο κέντρο «Σεραφίνο». Τότε, όπως έλεγε η ίδια: «Ο κόσμος φώναζε στον Χιώτη “φίλησέ τη”, αλλά πέταξε το μπουζούκι κι έφυγε. Αν με φιλούσε, θα ήμασταν μαζί. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα». Στον δεύτερο λοιπόν από τους τρεις γάμους της, με τον Αλέξανδρο Θεοχάρη, απέκτησε την κόρη της. Όμως, υπέστη κακοποίηση. Και απαγκιστρώθηκε: «Έφυγα. Είχα τη δύναμη, γιατί είχα ένα “χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου”, τη φωνή μου». Μια φράση που αποτύπωνε τη δύναμη ψυχής και την αξιοπρέπεια μιας γυναίκας που δεν λύγισε μπροστά σε τίποτα. Ήταν, άλλωστε, από τις πρώτες που τόλμησαν να σηκωθούν και να χορέψουν, αψηφώντας το status στα μπουζούκια των καιρών. Η επανάσταση ήταν στο αίμα της, αφού ήξερε ακριβώς τι ήθελε. Ο εκλεκτός εκλιπών «Νιόνιος» έλεγε για εκείνη: «Πίστευα στη φωνή και στην τέχνη της σαν να ‘ταν θεά». «Έφυγε» λοιπόν (και) η «θεά» του πενταγράμμου. Αφήνοντας κενό σε όλες τις κλίμακες.
Το τελευταίο «αντίο» θα της πουν αύριο φίλοι, συγγενείς, συνεργάτες, θαυμαστές, στο εκκλησάκι του Γηροκομείου Αθηνών. Όπως το θέλησε. Η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Όσο για το πώς «έφυγε»; Ήρεμα, έχοντας στο πλευρό της την κόρη της, Ευαγγελία, και σύσσωμη τη διοίκηση και το προσωπικό του Γηροκομείου Αθηνών που την υπεραγαπούσε. Επειδή ήταν πράγματι υπέροχη. Όπως και τα τραγούδια που απογείωσε με το μοναδικό της ηχόχρωμα. Τα οποία διατηρούν -με ένα θαυμαστό τρόπο- αντηλιά αιωνιότητας…
Εφημερίδα Απογευματινή
