«Πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων». Την εμβληματική αυτή φράση του αείμνηστου Φρανσουά Μιτεράν, πρώην προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, αν την είχαν κάνει εικόνισμα στο κόμμα Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, θα απέφευγαν πολλές επικοινωνιακές κακοτοπιές και αχρείαστες γκάφες. Τελευταίο κρούσμα επικοινωνιακής αφασίας και έλλειψης αίσθησης της πραγματικότητας, διά της μη σοβαρής διαχείρισης των συμβόλων, ήταν μία φωτογραφία σέλφι που ανέβασε μες στην τρελή χαρά η Μ. Καρυστιανού, την ώρα που βρισκόταν καθ’ οδόν με αυτοκίνητο, μαζί με μια άλλη κυρία, με προορισμό τη Λάρισα.
Η επίμαχη φωτογραφία έφερε τη λεζάντα «Λάρισα ερχόμαστε», θυμίζοντας τους καλλιτέχνες των πανηγυριών που με ακριβώς την ίδια ατάκα διαφημίζουν τις εμφανίσεις τους πριν από κάθε προγραμματισμένη εκδήλωσή τους. Πάλι καλά που η Μαρία Καρυστιανού μαζί με τη συνεπιβάτισσά της δεν έγραψαν και το κλασικό: «Θα γίνει χαμός». Δεν ξέρω ποιος συμβουλεύει επικοινωνιακά τη Μ. Καρυστιανού, αλλά σίγουρα αυτή η εκτός τόπου και χρόνου επικοινωνιακή χαριτωμενιά δεν ήταν σε γνώση του Θανάση Αυγερινού, ο οποίος χθες υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος Ελπίδα για τη Δημοκρατία. Αν η Μαρία Καρυστιανού είχε προορισμό τη Μύκονο, θα μπορούσα άνετα να δεχθώ μια χαρούμενη σέλφι με λεζάντα «Μύκονοοος ερχόμαστε».
Όμως όταν πας στη Λάρισα των Τεμπών, εκεί όπου συνέβη το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα και αυτές τις ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η σχετική δίκη, δεν μπορεί να ανεβάζεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια τέτοια φωτογραφία. Πας σε μια περιοχή που έχει χαρακτηριστεί τόπος μαρτυρίου, θυσίας, δολοφονίας, εγκλήματος ενός δικού σου ανθρώπου. Δεν είναι δυνατόν να μη σου περνάει από το μυαλό ότι θα παρεξηγηθείς αν διαφημίζεις την επίσκεψή σου στον συγκεκριμένο νομό με όρους «τσιριμπίμ τσιριμπόμ».
Από τη Μαρία στην… απολογία
Όσοι την έχουν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, από τον Βασίλη Κοκοτσάκη μέχρι τον Θανάση Αυγερινό, καλό θα είναι να ζητάνε και μια συγγνώμη από τον κόσμο που τους πήρε στα σοβαρά. Διότι όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν «ντοπάρει» χιλιάδες συμπολίτες μας, με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους και τις προτροπές τους να είναι «με τη Μαρία και όχι με τη μαφία». Και άλλα παρόμοια λαϊκίστικα τσιτάτα που είχαν ενσωματώσει στον πολιτικό λόγο τους προκειμένου να εμφανίσουν την Καρυστιανού ως την επερχόμενη «αγία σωτήρα» της Ελλάδας. Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και άλλοι ακόμη που έχουν λακίσει από το συγκεκριμένο κόμμα, δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Συνέβαλαν καθοριστικά στην εξύψωση της Μαρίας Καρυστιανού και τώρα που την αποκαθηλώνουν οφείλουν να απολογηθούν και να εξηγήσουν για ποιο λόγο το κάνουν.
Πολιτικοί με όρους reality show
Τα τελευταία χρόνια η ενασχόληση με τα κοινά αντιμετωπίζεται από πολλούς ματαιόδοξους συμπολίτες μας με όρους lifestyle και reality show. Τι εννοώ; Αντί να αναζητούν τον δρόμο προς τη δόξα και την προβολή υποβάλλοντας μια αίτηση σε ένα τηλεοπτικό παιχνίδι επιβίωσης, επιλέγουν να γίνουν διάσημοι μέσω της πολιτικής, η οποία τους προσφέρει και το άλλοθι της σοβαροφάνειας ώστε να μην εισπράττουν τη χλεύη της κοινής γνώμης ότι είναι ψώνια και τρυπώνουν στα κόμματα με αβάσταχτο τυχοδιωκτισμό. Στη σημερινή Βουλή υπάρχουν πολλοί τέτοιοι καλικάντζαροι, θηλυκού και αρσενικού γένους, οι οποίοι συμπεριφέρονται σαν παίκτες του «Survivor» ή του «Big Brother». Δεν υπολογίζουν ιδεολογικές αρχές και πολιτικές αξίες, ξεπουλάνε για πλάκα τα κόμματά τους και παζαρεύουν με ευκαιριακούς τακτικισμούς και στρατηγικά κόλπα τη συμμετοχή τους στο πολιτικό παιχνίδι. Με μοναδικό κριτήριο την επιβίωσή τους.
«Τα έψαλε» η Έρη Ρίτσου για τα «τραγελαφικά των κληρονόμων»
Η μεγαλύτερη τιμή στην υστεροφημία ενός ποιητή διεθνούς ακτινοβολίας δεν είναι τα πνευματικά δικαιώματα που κληροδότησε στους απογόνους του αλλά κατά πόσον αυτοί φάνηκαν αντάξιοι ενός τέτοιου δώρου, αρνούμενοι να τα καρπωθούν με ιδιοτελή κίνητρα, επιβάλλοντας περιορισμούς και απαγορεύσεις στη μετάδοσή τους. Ευτυχώς στην Ελλάδα έχουμε ακόμη τέτοιους κληρονόμους, οι οποίοι με τη στάση τους αποδεικνύουν ότι δεν είναι κυνικοί διαχειριστές μιας διαθήκης αλλά άξιοι απόγονοι του πατέρα και της μητέρας τους. Και αναφέρομαι στην κυρία Έρη Ρίτσου, κόρη του σύγχρονου εθνικού μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου και της Γαρυφαλίτσας Γεωργιάδου, η οποία χθες προέβη σε μία δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ήταν στο ύφος και το πνεύμα του σχολιασμού που είχαμε κάνει για την περίπτωση του Μανώλη Μητσιά.
Η κόρη του Γιάννη Ρίτσου, ο οποίος με την ποιητική σοφία του είχε οριοθετήσει τους ηθικούς κανόνες της ελεύθερης χαράς και του άνευ όρων δικαιώματος στη διασκέδαση, γράφοντας «γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, από τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο», σχολίασε το θέμα με την απαγόρευση στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδήσει τον «Γιάννη τον φονιά» ως εξής: «Ομολογώ πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, που είχε την τύχη να έχει για γονείς δύο εξαιρετικά καλούς ανθρώπους και να εισπράξει από αυτούς άπειρη αγάπη.»
Σαν αποτέλεσμα θεωρώ πως βγήκα ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς συμπλέγματα (πέραν αυτού που στα νιάτα μου είχε δημιουργήσει η καμπούρα μύτη μου).
»Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου. Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των “κληρονόμων”».
