Αν δεν το ξέρετε, στις δημοκρατίες αποφασίζει ο λαός

Τους πρωθυπουργούς που είναι και αρχηγοί πανίσχυρων πολιτικών κομμάτων και όχι ευκαιριακά παράγωγα των πειραματικών εργαστηρίων της διαπλοκής ή τυχοδιωκτικά γεννήματα ανίερων συμμαχιών πρέπει να τους διατηρεί στη θέση τους ή να τους στέλνει στα σπίτια τους μόνο ο ελληνικός λαός, με γνώμονα πάντα την αυστηρή αξιολόγησή τους απέναντι στα μείζονα προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας.

Ωστόσο, η κριτική ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δικαιούται μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία βασίζεται σε κάτι «μεταφυσικές» ερμηνείες, του τύπου πως «αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στην Ελλάδα». Επιχείρημα που χρησιμοποίησε πρόσφατα και ο Αλέξης Τσίπρας για να δείξει πως «αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια», έχοντας προφανώς ως μέτρο σύγκρισης τη δική του περίοδο διακυβέρνησης.

Με βάση αυτό το μοιρολατρικό σκεπτικό -ότι κανένας δεν μπορεί να σπάσει το φράγμα των δύο διαδοχικών θητειών στην πρωθυπουργία της χώρας-, καταλαβαίνει κανείς ότι όσοι το προβάλλουν ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς ότι η πολιτική είναι η τέχνη της μπαγαποντιάς με στόχο την υφαρπαγή της εξουσίας και δεν τους νοιάζει ο αγώνας να αποδείξουν ότι είναι σε θέση να φανούν χρήσιμοι και αποτελεσματικοί κάθε μέρα, κάθε χρόνο, κάθε τετραετία.

Σημασία στη διακυβέρνηση μιας χώρας δεν έχουν τα χρόνια ενός πρωθυπουργού στην εξουσία αλλά η ασφάλεια της χώρας και η ζωή των πολιτών στα χρόνια της θητείας του. Ο κ. Μητσοτάκης δεν θα κριθεί από το πόσα χρόνια κυβερνά την Ελλάδα, αλλά αν η Ελλάδα επί των ημερών του κυβερνάται σωστά και δεν κινδυνεύει σε επίπεδο εθνικής ασφάλειας, οικονομικής σταθερότητας, κοινωνικής ειρήνης, σε μια περίοδο όπου ο πλανήτης καίγεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Άλλο τα κόμματα και άλλο οι ψηφοφόροι, κύριε Θεοχάρη

Της κακομοίρας έγινε με τη δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών, Χάρη Θεοχάρη, ότι υπάρχουν κόμματα τα οποία εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες» αυτής της κοινωνίας. Η διατύπωση του «γαλάζιου» υφυπουργού ήταν άστοχη και καλό θα είναι στις δημόσιες εμφανίσεις του να είναι πιο προσεκτικός και να μην επιχειρεί να ανταγωνιστεί σε επίπεδο… κοφτερής λαϊκότητας και ρωμαλέας αυτοπεποίθησης τον Άδωνι Γεωργιάδη, διότι και στην περίπτωση του τελευταίου τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα θετικά.

Είναι άλλο να ασκείς κριτική στα κόμματα που μηδενίζουν τα πάντα, καλλιεργούν την κουλτούρα της κακομοιριάς και της ήσσονος προσπάθειας με τις μίζερες και ισοπεδωτικές προσεγγίσεις τους και άλλο να χαρακτηρίζεις «κακομοίρηδες» τους ψηφοφόρους, που μπορεί να ελκύονται από τον πολιτικό λόγο των «τσαρλατάνων» αντιπάλων σου.

Το αντιμητσοτακικό μένος τούς ενώνει

Aν γίνει μια πανελλαδική δημοσκόπηση με βασικό ερώτημα «ποιες πιθανότητες δίνετε στον Αντώνη Σαμαρά ή τον Αλέξη Τσίπρα να ξαναγίνουν πρωθυπουργοί μέσα από τα κόμματα που έχουν φτιάξει ή φτιάχνουν για να πλασαριστούν εκ νέου στο πολιτικό σκηνικό της χώρας;», το πιθανότερο είναι η κοινή γνώμη να απαντήσει αρνητικά. Αμφιβάλλω όμως αν την ίδια απάντηση θα δώσουν οι πολίτες στο ερώτημα κατά πόσον ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να κερδίσει ξανά την πρωθυπουργία, υπηρετώντας την πατρίδα για μία ακόμη τετραετία.

Από τη μια, θα καταγραφεί το πατριωτικό πλεονέκτημα του Κ. Μητσοτάκη να συνεχίσει τη δουλειά του με σοβαρότητα και υπευθυνότητα και, από την άλλη, το ατομικό γινάτι και η ματαιόδοξη υστεροβουλία δυο πρώην πρωθυπουργών, που «συμμαχούν» σαν τζογαδόροι για να κερδίσουν την παρτίδα με «σημαδεμένη τράπουλα». Ο Αντ. Σαμαράς δεν φτιάχνει κόμμα για να υπερασπιστεί τη χώρα αλλά για να μην ξαναδεί η ΝΔ εξουσία με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη. Ακριβώς το ίδιο επιδιώκει και ο Αλ. Τσίπρας.

Κράτα και καμία πισινή…

Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, αντί να κάνει χαβαλέ στις δημόσιες εμφανίσεις του, με εξυπνάδες κατά των δημοσιογράφων και στη βάση παρατηρήσεων εκ μέρους του αν οι ερωτήσεις που του κάνουν είναι εκτός τόπου και χρόνου, επειδή μπορεί να έχουν πάρει κανέναν… μπάφο, καλό θα είναι να ψάξει σε βάθος τις ευθύνες του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας στην υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη.
Διότι αν νομίζει πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, στο τέλος μπορεί να απογοητευτεί και να μην είναι σε θέση να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα για λογαριασμό άλλων. Στην πολιτική δεν πρέπει να κοιμάσαι σε κανένα πλευρό και να διακρίνεις αν κάποιος είναι απατούλης ή ρατατούλης.

Εφημερίδα Απογευματινή