Οι χειρισμοί κομμάτων της αντιπολίτευσης και κάποιων από τις παρέες των «υπερπατριωτών» της Δεξιάς σε σχέση με τους διπλωματικούς ελιγμούς που εξελίχθηκαν και κρίθηκαν ως αναγκαίοι για την πρόοδο των εργασιών του καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου στη διαδρομή προς Ισραήλ δεν συνάδουν με την επίδειξη εθνικής ευθύνης.
Οι κινήσεις που εξελίχθηκαν σε επίπεδο πρωθυπουργού και των αρμοδίων υπουργείων Εξωτερικών, Αμύνης και Ενέργειας είχαν βάθος χρόνου από τους καλοκαιρινούς μήνες ακόμη -αν όχι την άνοιξη- και προπάντων σκεπτικό. Η διακριτική διπλωματία, στην οποία με έμφαση αναφέρθηκε ως προς τους όρους της και ο υπουργός Εξωτερικών και σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, με την ευκαιρία της επίσκεψής του στη χώρα μας, μιλώντας σε πολιτικούς αλλά και δημοσιογράφους, δεν επιτρέπει κραυγές, σενάρια και φθηνούς εντυπωσιασμούς. Το ίδιο και ο συντονισμός που απαιτείτο με τη γαλλική ηγεσία.
Μπορεί η Ελλάδα πλέον να βρίσκεται σε εκλογική περίοδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης επιτρέπεται να κινούνται με πλήρη καιροσκοπισμό. Θα πρέπει οι πολιτικοί παράγοντες να διαχωρίσουν στο μυαλό τους τα όρια μέσα στα οποία μπορούν να ασκήσουν κριτική ή να επιτεθούν στην κυβέρνηση και τον κ. Μητσοτάκη. Επίσης να κατανοήσουν ότι η στάση τους κρίνεται και από τον βαθμό που αποδέχονται ανεύθυνα ή κακόβουλα να εξελιχθούν σε «καλούς αγωγούς» τουρκικής προπαγάνδας, αντί να δείξουν με έμπρακτο τρόπο και δημόσια τη θεσμική εμπιστοσύνη τους προς την ελληνική κυβέρνηση.
Στις Δημοκρατίες οι ευθύνες της εθνικής συνοχής δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση. Ακόμη και πολιτικές προσωπικότητες που κατά το παρελθόν έχουν υπηρετήσει, εκλεγεί ή προκριθεί σε ύπατα αξιώματα.
Όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες σε πολιτικό και δημόσιο επίπεδο στην Ελλάδα δεν παραπέμπουν σε σοβαρότητα.
Εφημερίδα Απογευματινή
