Είμαστε πλούσιοι, για την ακρίβεια πάμπλουτοι, και μας το έκρυβε το άθλιο πολιτικό σύστημα. Και έπρεπε να δημιουργηθεί ένα Κίνημα -ένα νέο Κίνημα, διότι ήδη έχουμε άλλο ένα-, που θα φέρει και την Ελπίδα και τη Δημοκρατία, για να μας πληροφορήσει ένα εκ των στελεχών του ότι έχουμε λαμβάνειν ένα τρισεκατομμύριο – όχι δισ., παρακαλώ, αλλά τρισ. Από πού; Από εκεί που μας τα χρωστάνε και δεν μας τα δίνουν. Από τους Γερμανούς. Διότι πρόκειται περί των γερμανικών αποζημιώσεων, τις οποίες θα πάρουμε οπωσδήποτε, όπως είπε το στέλεχος της κ. Καρυστιανού, διότι αρκεί μια υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης. Και αν οι Γερμανοί αρνηθούν να μας αποζημιώσουν, θα τους κατάσχουμε τα εν Ελλάδι περιουσιακά στοιχεία. Ακόμη και το ψωμί τύπου Πουμπερνίκελ ή τύπου Ελιγολάνδης!
Είναι να αγανακτείς που δεν σκέφτηκαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις τη μεγαλοφυή αυτήν ιδέα! Τέτοια προδοτική συμπεριφορά δεν θα την περίμενε κανείς, αφού άφησαν έναν ολόκληρο λαό να ψωμολυσσάει!
Αν δεν απατώμαι, και κάποιος στην απόγνωσή του είχε θέσει -πριν τον βάλει η κοινωνία στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, από το οποίο προσπαθεί να βγει- θέμα γερμανικών αποζημιώσεων και είχε μάλιστα καταθέσει -τρομάρα του- και ρηματική διακοίνωση.
Κατ’ αρχάς, για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, κανείς δεν θα έλεγε όχι στο να αποζημιωθούμε. Αλλά όσοι το θέτουν κάθε φορά είναι για να κάνουν τους υπερπατριώτες παραμυθιάζοντας τον κόσμο, ενώ γνωρίζουν ότι τίποτε δεν πρόκειται να προκύψει. Διότι αυτό που λέει το κόμμα της κυρίας των Τεμπών είναι κάτι ανάλογο με το σκίσιμο των μνημονίων και την κατάργησή τους με έναν νόμο και ένα άρθρο, από τον κ. Τσίπρα. Στα ίχνη του βρίσκονται, οπότε δεν βλέπω να έχει ελπίδα η Ελπίδα.
Προ μερικών ετών, σχετικώς με τις γερμανικές αποζημιώσεις, η διδάκτωρ Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δέσποινα Κωνσταντινάκου υπενθύμιζε ότι το 1961 είχαν μοιρασθεί σε 96.876 Έλληνες δικαιούχους 115.000.000 μάρκα. Όμως στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 των νικητριών Δυνάμεων με τη Γερμανία υπήρχε άρθρο σύμφωνα με το οποίο «το ζήτημα της καταβολής των γερμανικών πολεμικών οφειλών αναβάλλεται μέχρι την επανένωση των δύο Γερμανιών και την υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ της ενιαίας Γερμανίας και των πρώην αντιπάλων της».
Όταν όμως το 1990 επανενώθηκε η Γερμανία, δεν υπογράφηκε κανένα σύμφωνο ειρήνης όπως προβλεπόταν και έτσι εξακολουθεί να είναι σε ισχύ το προστατευτικό άρθρο της Συμφωνίας του Λονδίνου. Κάτι που καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε συζήτηση για την καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων, αφού είναι πανευρωπαϊκό το ζήτημα βάσει των προβλέψεων της Συμφωνίας του 1953.
Προτείνουμε όμως άλλη λύση στο κόμμα που απαιτεί τις γερμανικές αποζημιώσεις. Να ζητήσει από τους Φρουρούς της Επανάστασης αποζημιώσεις για τις ζημιές και τα θύματα που προκάλεσαν ο Ξέρξης και ο Μαρδόνιος.
Εφημερίδα Απογευματινή
