Δεν ξέρουμε ακόμη αν, ως συνέχεια των πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων που πυροδοτούνται και από τα συμβαίνοντα στη Γαλλία -αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι υπήρχαν στην πορεία της περασμένης Τετάρτης και συνθήματα στη γαλλική-, θα περάσουμε στο επίπεδο των καταλήψεων σχολείων. Ίσως δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο, ξέροντας από το παρελθόν ότι οι καταλήψεις στα σχολεία είναι και ένας πρόσφορος τόπος για να δρουν οι συνήθεις πολιτικοί ταραξίες της Αριστεράς. Τους οποίους πάντως, στο παρελθόν τουλάχιστον, τα δύο τότε κόμματα του δικομματισμού της εποχής εκείνης απέφευγαν να ονοματίσουν, θυσιάζοντας την αλήθεια -και τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των γονέων- στη σκοπιμότητα μιας πολιτικής ειρήνης.
Δεν ξέρουμε επίσης αν, στην περίπτωση που επαναληφθούν οι καταλήψεις, θα έχουμε και τις δημόσιες καταγγελίες του παρελθόντος από γονείς. Η αλήθεια όμως είναι ότι, πέραν του μιμητισμού, οι καταλήψεις είναι και ένα είδος αριστερής γυμναστικής, αν συνυπολογίσουμε ότι νεαρός εκπρόσωπος της Αριστεράς είναι αυτός που ευχήθηκε αναφερόμενος στα γεγονότα στη Γαλλία «και στα δικά μας». Ευχή που μπορεί να ερμηνευθεί ευλόγως και ως απόπειρα εκμετάλλευσης των παιδιών, σε μία γενικότερη προσπάθεια ανάδειξης του ότι υπάρχει ευρύτερη κοινωνική αναταραχή.
Είτε πρόκειται για καταλήψεις σχολείων είτε ανωτάτων σχολών, αυτό αποτελεί ό,τι πιο αποδομητικό για την ίδια την Παιδεία. Κατά τα άλλα, δεν θα πούμε ότι για ορισμένα αιτήματα δεν έχουν δίκιο τα παιδιά. Και για κακές αίθουσες που υπάρχουν, και για τα βιβλία όταν δεν υπάρχουν, και για τα φροντιστήρια, ίσως μάλιστα και για τον εξοντωτικό πολλές φορές τρόπο της μαθητικής ζωής, αν και άλλες, προηγούμενες γενιές μεγάλωσαν αναλόγως. Όμως, τα προβλήματα αυτά που υπάρχουν και τα ομολογεί και η ίδια η πολιτεία δεν λύθηκαν ποτέ με καταλήψεις, διότι αν λύνονταν έτσι δεν θα είχαμε καταλήψεις! Απλώς δεν είναι ανάγκη οι μαθητές να ακυρώνουν τα όποια δίκαια αιτήματα λόγου χάρη με αστείες απαιτήσεις όπως να μην υπάρχει ΦΠΑ στα κυλικεία και να πέσει παραδείγματος χάρη η τιμή στο κρουασάν!
Ακόμη και η παραδοσιακή καραμέλα για περισσότερα κονδύλια για την Παιδεία ως ποσοστό του ΑΕΠ, την οποία αβασάνιστα πιπιλίζουν όσοι δεν έχουν σχέση με τα δημοσιονομικά του ελληνικού κράτους, συνιστά μια υποκρισία. Διότι πρώτα πρέπει να φτιαχθεί το μοντέλο της Παιδείας ώστε να μην πέσουν τα παραπάνω κονδύλια σε πίθο των Δαναΐδων. Και να πούμε και κάτι άλλο που επιβεβαιώνει την υποκρισία που υπαινισσόμαστε. Επειδή το αίτημα για περισσότερα λεφτά στην Παιδεία είναι διαχρονικό, υποβαλλόταν και σε περιόδους όπου τα δημοσιονομικά της χώρας δεν επέτρεπαν τη δυνατότητα αυτή. Ποιος όμως εξ αυτών που φώναζαν τότε για περισσότερα λεφτά για μια καλύτερη Παιδεία θα δεχόταν να παρακρατείτο έστω και το 1% λ.χ. του μισθού του για ένα «κεφάλαιο υπέρ Παιδείας»; Κανείς.
Εφημερίδα Απογευματινή
