Τι περιλαµβάνει, άραγε, ο όρος Αριστερά, ώστε να είναι τόσο ελκυστικός σε ορισµένους και περίπου τίτλος τιµής για όσους τον επικαλούνται ως ιδεολογική τους ταυτότητα; Εν πρώτοις, αυτό που θα µπορούσε να συµπεράνει κανείς βάσει εµπειρίας περί την ιστορία της πολιτικής και όχι µε βάση ιδεολογικοπολιτικές αναλύσεις, που αποτελούν, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, «θεωρίες επισκόπου», είναι ότι ως αριστεροί θέλουν να προσδιορίζονται όσοι ασπάζονται µεν κάποιους από τους κανόνες του µαρξισµού, αλλά συγχρόνως δεν θέλουν να αποκαλούνται και κοµµουνιστές. Ο λόγος προφανής, καθώς γνωρίζουν το απάνθρωπο πρόσωπο του κοµµουνισµού κατά τη διαδικασία επιβολής των ιδεών του. Γι’ αυτό, άλλωστε, έχει χαρακτηρίσει και µε άλλη αφορµή η στήλη τον κοµµουνισµό µουσειακό είδος.
Βεβαίως και όσοι υιοθετούν την ταυτότητα του αριστερού γνωρίζουν ότι και ο µαρξισµός στην πράξη έχει αποδειχθεί ανέφικτος, ενώ παράλληλα έχει αποµυθοποιηθεί, µε µεγάλη συµβολή του κ. Τσίπρα σε αυτό στη χώρα µας. Εποµένως, τι το ελκυστικό έχει η Αριστερά; Η µακρόχρονη επικόλληση στην ταυτότητα «Αριστερά» της κοινωνικής ευαισθησίας και η παρεπόµενη, υποτίθεται, έγνοια της για τους ανθρώπους υπήρξαν θελκτικές προοπτικές, που αρέσουν. Βρισκόταν έτσι σε µια πλεονεκτική θέση η αριστερή ιδεολογία, από αυτήν την άποψη, δεδοµένου ότι οι άλλοι, δηλαδή τα αστικά κόµµατα που κυβέρνησαν τη χώρα, µια αντίστοιχη ευαισθησία ήταν υποχρεωµένα να την επιβεβαιώνουν στην πράξη, πράγµα όχι και τόσο εύκολο, καθώς η εφαρµογή της είναι στενά συνδεδεµένη µε οικονοµικά δεδοµένα. Τα οποία δεν είναι και αυτονόητο ότι υπάρχουν σε ένα µονίµως χρεωµένο έθνος από της συστάσεώς του. Οσο λοιπόν οι άλλοι αγκοµαχούσαν για να µην τους πουν κοινωνικά ανάλγητους, χωρίς µάλιστα να επιτυγχάνουν το ιδανικό σε µια κοινωνία που έχει µάθει µονίµως να ζητάει, τόσο τα ωραία λόγια της Αριστεράς άνοιγαν όλο και περισσότερα ευήκοα ώτα. Μέχρι που…
Μέχρι που κλήθηκε και η Αριστερά να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς την εποχή της ανάδειξής της ως κυβερνητικής προοπτικής συνέτρεχαν πολλοί λόγοι: (α) Η κόπωση της κοινωνίας εξαιτίας της κρίσης και η αδυναµία να τη διαχειριστούν τα γνωστά και λεγόµενα συστηµικά κόµµατα µε την ταχύτητα που απαιτούσαν οι πληττόµενοι από αυτήν. (β) Το διαχρονικό πλύσιµο εγκεφάλου της κοινωνίας από τα αριστερά, ότι τα εκπροσωπούντα την ιδεολογία αυτή κόµµατα νοιάζονται για την κοινωνία περισσότερο από τους άλλους και, εποµένως, θα µπορούσαν να ανακουφίσουν την κοινωνία.
Τα αποτελέσµατα τα είδαµε. Η Αριστερά συρρικνώθηκε στις σωστές της διαστάσεις, που είναι κάπως… φαρδύτερες εκείνων των κοµµουνιστών, και τα πράγµατα άρχισαν να παίρνουν την κανονική τους πορεία, αυτή δηλαδή που ακολουθούσε η χώρα από την αρχή της σύγχρονης πολιτικής της ιστορίας, όταν πάντοτε το κάθε τι αριστερό έπαιζε τον ρόλο ενός κοµπάρσου, που το σύστηµα δεν τον είχε πάντα ανάγκη.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
