Σοβαρή οικονομική ενίσχυση προς τον αγροτικό κόσμο εξήγγειλε ο πρωθυπουργός που υπερβαίνει το μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Ασφαλώς και ο πρωτογενής τομέας στον οποίο επί πολλά χρόνια στηριζόταν η ελληνική οικονομία, χρειάζεται τη στήριξη, προκειμένου όχι απλώς να επιβιώσει ό,τι από αυτόν έχει απομείνει, αλλά και να αναπτυχθεί ώστε να έχει την παλαιά συμβολή του στην εθνική οικονομία.
Όμως απαιτούνται και σχετικές προϋποθέσεις, μία εκ των οποίων είναι και η επιθυμία τμήματος της ενεργού κοινωνίας να ασχοληθεί με τον κλάδο. Διότι αυτό που διαπιστώνει σήμερα κάθε νοικοκυριό όταν ψωνίζει τα χρειώδη είναι ότι ελάχιστα εκ των αγροτικών προϊόντων και, εν πάση περιπτώσει, ό,τι βγάζει η γη, είναι εγχώριας παραγωγής. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτικών προϊόντων εισαγόμενα και ασφαλώς καλύτερης ποιότητος των ελληνικών που ορισμένα εξ αυτών είναι και ακριβότερα.
Αυτή η εικόνα είναι ασφαλώς το σταδιακό αποτέλεσμα πολιτικών που εφαρμόσθηκαν κατά τη Μεταπολίτευση αλλά και της ευθύνης του αγροτικού κόσμου για τη συγκεκριμένη κατάσταση.
Το αγροτικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι βεβαίως σημερινό. Από της εισόδου της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η ένταξή μας αυτή αξιολογήθηκε ως μία ευκαιρία εισροής κοινοτικών κονδυλίων, τα οποία, κακώς οδήγησαν σε έναν εφησυχασμό. Μπορεί να έρρεαν οι επιδοτήσεις για την προστασία και της ελληνικής γεωργίας, αλλά συγχρόνως, η κοινή αγροτική πολιτική εκσυγχρονιζόταν και προσαρμοζόταν σε νέες συνθήκες και απαιτήσεις, τόσο της ζήτησης και της κατανάλωσης όσο και της ίδιας της γης. Το ότι δεν ελήφθησαν από ελληνικές κυβερνήσεις υπ’ όψιν οι αναγκαστικές αλλαγές που ήδη είχαν προαναγγελθεί και οι οποίες επέβαλαν την έγκαιρη αναδιάρθρωση της ελληνικής γεωργικής παραγωγής, είναι το εγκληματικό σφάλμα όλων αυτών που δεν ενημέρωσαν τον αγροτικό πληθυσμό και δεν τον βοήθησαν να προσαρμοσθεί σε νέες καλλιέργειες, όπως έγινε στη λοιπή γεωργική Ευρώπη.
Οι επιδοτήσεις βόλευαν για κάποιο διάστημα και απάλλασσαν τις κυβερνήσεις από τον βραχνά της επιβεβλημένης αλλαγής, ενώ από την άλλη ο αγροτικός κόσμος εφησυχασμένος, θεωρώντας ότι οι κοινοτικές ενισχύσεις θα αποτελούσαν μία πάγια κατάσταση βολεύτηκε και αυτός στη δική του καλοπέραση, η οποία αποδείχτηκε με όσα εκ των υστέρων παρατράγουδα αποκαλύφθηκαν.
Δεν έχει κανείς αντίρρηση ότι ο αγροτικός τομέας πρέπει να επιζήσει. Αυτονόητο. Πολύ περισσότερο καθώς δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο εκβιομηχάνισης ή υψηλών τεχνολογικών επιδόσεων έτσι ώστε η ελληνική Οικονομία να παύσει να βασίζεται και στη γη της. Το ερώτημα είναι πότε θα είναι σε θέση ο αγροτικός τομέας να αντικαταστήσει τα λεμόνια νοτίου Αμερικής, τις πατάτες Κύπρου και Αιγύπτου και τα φουντούκια Τουρκίας, για να αναφέρουμε ελάχιστα μόνο παραδείγματα της εγχώριας αγροτικής ανεπάρκειας. Και η προσωρινή οικονομική ικανοποίηση των αγροτών, μπορεί εξίσου προσωρινά να τους βολεύει, αλλά το ζήτημα της εγχώριας παραγωγής θα παραμένει ανοικτό…
Εφημερίδα Απογευματινή
