Η αντιπολίτευση, κάθε αντιπολίτευση, θεωρεί σχεδόν υποχρεωμένη να βγάζει από τη μύγα ξύγκι. Ειδικά μάλιστα αν δεν έχει τίποτε ουσιαστικό να πει, κάτι το οποίο πολλές φορές το έχουμε δει να επιβεβαιώνεται στις συζητήσεις στη Βουλή. Κατόπιν τούτου τη δουλειά του κάνει ο πρωθυπουργός καταγγέλλοντας τη στάση της αντιπολίτευσης στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά την εξέλιξη που έλαβε το θέμα καθώς ώδινεν όρος και έτεκε μυν ή κατά τον Σαίξπηρ «πολύ κακό για το τίποτα». Ή σχεδόν τίποτα.
Ο πυρήνας του θέματος και της νέας πολιτικής αντιπαράθεσης έγκειται στο ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αρχειοθέτησε την υπόθεση για τα περισσότερα εκ των πολιτικών προσώπων που κατηγορήθηκαν διότι με στα στοιχεία που είχε ανά χείρας δεν μπορούσε να δέσει μία υπόθεση στην οποία αρχικώς είχε δοθεί από την επικεφαλής της Εισαγγελίας και από τα ελληνικά κόμματα μεγάλη διάσταση. Για τέσσερις άλλους πολιτικούς η κατηγορία είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα και τα σχετικά ποσά που καταβλήθηκαν παρανόμως είναι αστεία συγκρινόμενα με το νέο μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους που επιχείρησε να θεμελιώσει μία περιθωριοποιημένη αντιπολίτευση.
Στην υπόθεση αυτή που επιχείρησαν να εκμεταλλευτεί πολιτικά το αποσυντεθειμένο ΠΑΣΟΚ και το οποίο αναμένεται να πει τώρα το Αισώπειον «όμφακες εισίν», ρόλο είχε η επικεφαλής της Εισαγγελίας που πολιτεύτηκε στην ουσία, για να επιδείξει κάτι το εντυπωσιακό, δεδομένου ότι στη χώρα της την ακολουθούν «πολλές πομπές» από το παρελθόν.
Η ουσία βρίσκεται στη συνέχεια για να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί για μία ακόμη φορά η υποκρισία που διακρίνει και τμήμα του πολιτικού χώρου αλλά και τμήμα της κοινωνίας. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που αρχειοθέτησε την υπόθεση για μία σειρά πολιτικών προσώπων, αντιπροσωπεύει τη Δικαιοσύνη, έχει ενδιαφέρον να δούμε αν την εμπιστεύονται τελικώς αυτοί που λένε ότι έχουν εμπιστοσύνη στην κρίση της. Διότι ήδη έχουν αρχίσει οι αμφισβητήσεις ειδικώς δε σε τμήμα της κοινωνίας που εμποτισμένο με ιδεολογικό ή κομματικό φανατισμό έχει ήδη αρχίσει να αμφισβητεί την κρίση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας την οποία όταν άρχισε η υπόθεση, την εκθείαζε για το εξυγιαντικό της έργο! Πότε έτσι, πότε γιουβέτσι, δεν γίνεται…
Μπορεί ο κόσμος, ειδικώς δε όλοι αυτοί που διακρίνονται για τις συνωμοσιολογικές τους αντιλήψεις, να θεωρεί ότι στον πολιτικό χώρο υπάρχει διαφθορά, ότι όλοι «τα πιάνουν» και διάφορα άλλα ζητήματα ηθικής τάξης που θεμελιώνουν τη δική τους εντιμότητα, έστω κι αν αυτή δεν υπάρχει ή είναι περιορισμένη. Όμως για όλα αυτά χρειάζονται στέρεες αποδείξεις, διότι όποιος βάζει το χέρι στο μέλι λ.χ. δεν κόβει και απόδειξη, όπως ενδεχομένως δεν κόβουν λ.χ. απόδειξη και πολλοί συμπολίτες μας που αγανακτούν με την πολιτική διαφθορά! Δεδομένου δε ότι μόνο με στοιχεία μπορεί να κατηγορηθεί κάποιος, το όρος θα εξακολουθήσει να γεννάει ποντίκια…
Εφημερίδα Απογευματινή
