Το άκουσα σε ραδιοφωνική εκπομπή, οπότε δεν διεκδικώ την πατρότητα αυτού που ειπώθηκε, με το οποίο συμφωνώ απολύτως. Ειπώθηκε λοιπόν ότι καλά είναι να ψηφίσεις διαμαρτυρόμενος, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, ένα άλλο κόμμα από αυτό που κυβερνάει σήμερα. Ομως δεν ξέρεις πώς θα στελεχωθεί η κυβέρνηση που θα σχηματίσει αυτό το κόμμα που επιδιώκει να αναλάβει την εξουσία. Ποιος λ.χ. θα είναι ο υπουργός των Οικονομικών ή ποιος θα είναι ο υπουργός Εξωτερικών. Κι αυτό έχει τη σημασία του, βάσει προηγούμενης εμπειρίας, που η χώρα πλήρωσε ακριβά τους ερασιτεχνισμούς ενός υπουργού Οικονομίας λ.χ., που μαγνητοφωνούσε κρυφά τους Ευρωπαίους συναδέλφους του στις διασκέψεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ούτε ξέρεις ποιος θα είναι υπουργός Εξωτερικών και σε τι περιπέτειες μπορεί να βάλει τη χώρα, αποδεχόμενος ίσως να αποκαλείται Θεσσαλία και κάποιο κρατίδιο δίπλα στο… Μπουτάν. Βεβαίως δεν θα ξέρεις και ποιος θα είναι ο υπουργός Απασχόλησης και πόσες φορές -βάσει της εμπειρίας του παρελθόντος- έχει κατά νου να αυξήσει τις εργοδοτικές εισφορές ή πόσες να μειώσει τις συντάξεις.
Επειδή λοιπόν αυτά τα έχουμε ζήσει επί εποχής κάποιου που θέλει να μας «ξανασώσει», έχει σημασία να γνωρίζουμε από τα φιλοδοξούντα να κυβερνήσουν την Ελλάδα κόμματα της αντιπολίτευσης ποιον θα βάλουν, πού. Μία σχετική γεύση οι πολίτες θα μπορούσαν να πάρουν από τις λεγόμενες «σκιώδεις κυβερνήσεις», τις οποίες τα σοβαρά κόμματα, που ήταν στην αντιπολίτευση στο παρελθόν, συγκροτούσαν. Και περίπου ήξερε ο κάθε πολίτης, κατά τεκμήριο τουλάχιστον, ποιοι είναι αυτοί που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να είναι οι «τσάροι» της Οικονομίας, στην περίπτωση που θα αναλάμβανε τα ηνία της χώρας το κόμμα στο οποίο αυτοί ανήκουν. Εχει κάνει κάποια σκιώδη κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, αλλά πολύ φοβάμαι ότι, ακόμη, η κοινωνία το προτιμά… σκιώδες! Τα άλλα κόμματα που διεκδικούν, υποτίθεται, την πρωτιά, έστω και με μία ψήφο διαφορά, όχι απλώς δεν τολμούν να συγκροτήσουν μια τέτοια σκιώδη, όπως λέγεται, κυβέρνηση, αλλά ούτε τους βγαίνουν, αριθμητικά, τα στελέχη για να τη συγκροτήσουν. Μπορεί να λένε, έχουμε προγραμματάρα και στελεχάρες, αλλά τελικώς «άνθρακες ο θησαυρός».
Δεν αμφισβητεί κανείς ότι σήμερα υπάρχει γκρίνια. Αλλοτε δικαιολογημένη, άλλοτε από… παράδοση σε αυτή τη χώρα. Κάθε πολίτης που δεν είναι κομματικά φανατισμένος μπορεί να κάνει τις αξιολογήσεις του και να ψηφίσει άλλο κόμμα από αυτό που είχε ψηφίσει την τελευταία φορά. Από την άλλη πλευρά, ποιος μπορεί να αρνηθεί -ποιος σκεπτόμενος πολίτης εννοώ- ότι λαμβάνοντας υπόψη το παρελθόν κάθε μέλους του πολιτικού συστήματος δεν θα είναι και επιφυλακτικός, από καθαρά λόγους ρεαλισμού, απέναντι σε αλλαγές με άδηλο το τι μπορεί αυτές τελικώς να σημαίνουν; Ειδικά μάλιστα όταν η πολιτική κάποιων αρχηγών και των κομμάτων τους διακρίνεται για την αερολογία, παρά για τις πειστικές εναλλακτικές πολιτικές, τις οποίες επιζητεί ο προβληματισμένος πολίτης.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
