Ένας δρόμος μπορεί να κρύβει πολλά, όπως και να «λέει» πολλά. Όπως η «Οδός Μάλαγα», μία ταινία που αναφέρεται σε έναν δρόμο της Ταγγέρης και όπου μία ηλικιωμένη γυναίκα αναγκάζεται από την κόρη της να μετακομίσει, διότι θέλει να πουλήσει το σπίτι όπου η μητέρα της μένει για να πάρει λεφτά, καθώς δεν τα φέρνει βόλτα ζώντας στη Μαδρίτη και εργαζόμενη εκεί ως διαζευγμένη νοσοκόμα.
Τι συμβαίνει τελικώς στην ταινία δεν είναι της παρούσης, μολονότι έχει ενδιαφέρον η επινοητικότητα της ξεσπιτωμένης μάνας προκειμένου να αντιμετωπίσει την κυνικότητα της κόρης της. Αυτό που έχει τελικώς σημασία είναι η εξέλιξη στις σχέσεις γονέων και παιδιών όταν αυτές δεν είναι πάντα ανέφελες και που είτε αφελώς για τα βαθύτερα αίτια που διαμορφώνουν τις σχέσεις αυτές είτε απλώς επιπόλαια συνηθίζουμε να τις αποδίδουμε σε χάσμα γενεών.
Οι… προσταγές που δέχονται οι ηλικιωμένοι πλέον γονείς από τα παιδιά τους που έχουν μεγαλώσει δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα είδος επιστροφής των… διαταγών που οι γονείς επί χρόνια έδιναν στα παιδιά τους μέχρι αυτά να ενηλικιωθούν. Είναι ο συνεχής κύκλος της ζωής, που τα παιδιά τον συνεχίζουν, αγνοώντας τη λαϊκή σοφία «εδώ που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ’ρθεις». Γιατί και αυτά κάποια στιγμή θα γίνουν ηλικιωμένοι γονείς και θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους που θα καμώνονται ότι τα ξέρουν όλα. Μέχρι να αποκτήσουν και αυτά παιδιά και να συνεχιστεί ο αέναος αυτός κύκλος ζωής.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλοι έχουν ζήσει στην «οδό Μάλαγα». Πώς αντιμετωπίζονται σχέσεις που κάποτε μπορεί να γίνουν ιδιαίτερα πολύπλοκες είναι θέμα διαχείρισης και επινοητικότητας, όπως αυτή που είχε η μάνα της ταινίας για να μπορέσει να μην ξεσπιτωθεί και να μείνει στο σπίτι όπου μεγάλωσε, όπου έζησε, όπου είδε την κόρη της να μεγαλώνει και όπου οι δυσκολίες της ζωής έκαναν αυτή την κόρη τόσο κυνική ώστε να μην μπορεί να αναγνωρίσει τις ανάγκες αυτής που την έφερε στον κόσμο.
Και η επινοητικότητα αυτή δεν περιλαμβάνει στην αντιμετώπιση της διαφοράς γονιού με παιδί μόνον επιδέξιους ελιγμούς και τερτίπια. Περιλαμβάνει υπομονή, εγκαρτέρηση, συμπόνοια, ασφαλώς πίκρα, αλλά όχι μίσος. Γιατί δεν μπορείς να μισήσεις τον δικό σου καρπό. Ειδικά μια μάνα τον καρπό που έφερε τόσους μήνες μέσα της και με τόσες ωδίνες τού άνοιξε τον δρόμο σε έναν κόσμο όπου θες δεν θες πρέπει να παλέψεις, πολλές φορές από μικρός, για να τα βγάλεις πέρα.
Η «οδός Μάλαγα» είναι τελικά η ανηφόρα που κάθε γονιός πρέπει να ανέβει, ίσως γιατί αυτή μπορεί να είναι και η πρωταρχική αποστολή του. Έτσι όμως πλάθονται οι κοινωνίες, καθώς εξελίσσονται κάθε φορά από νέες γενιές που τις έχουν επηρεάσει αναμφίβολα οι καλές ή κακές σχέσεις που είχαν με τους γεννήτορές τους.
Εφημερίδα Απογευματινή
