Αν λάβουμε ως βάση τη διαχρονική άποψη των κομμουνιστών και των ακραίων αριστερών για τα «αφεντικά», ασφαλώς και η κάθε είδους εργοδοσία ως εκπρόσωπος του καπιταλισμού αποτελεί την εξίσου διαχρονική ενσάρκωση του Κακού στον κόσμο όπου ζούμε. Και με την έννοια αυτή όσα είπε η ευρωβουλευτής της ΝΔ για τα δικαιώματα όχι μόνο των εργαζομένων αλλά και των εργοδοτών είναι λάθος όσον αφορά τους τελευταίους. Υπό την ίδια έννοια της μη αναγνώρισης δικαιωμάτων και σε αυτούς, μπορούμε να πούμε ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ένα ιδιαίτερο ανθρώπινο είδος και ότι δικαιούνται να υφίστανται κάθε είδους εκβιασμό από τους εργαζομένους τους, όπως υπαινίχθηκε η ευρωβουλευτής.
Ασφαλώς και υπάρχουν και κακοί εργοδότες, που πιθανώς κάνουν τον βίο αβίωτο σε εργαζόμενους, οι οποίοι ευρισκόμενοι στην ανάγκη της εργασίας τους για να επιβιώσουν είναι υποχρεωμένοι να υπομένουν όσα ενδεχομένως υφίστανται. Χωρίς δηλαδή να έχουν τη δυνατότητα κάποιας αντίδρασης λόγω του φόβου της απόλυσης.
Από την άλλη, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εγκλωβισμού των εργοδοτών σε αντιδράσεις ή και εκβιασμούς των εργαζομένων, που υποκινούνται κάποιες φορές και από τα συνδικαλιστικά σωματεία τους, ιδίως από αυτά στα οποία κάνει κουμάντο το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ακούστηκε λόγου χάρη από δημοσιογράφο του ραδιοφώνου η άποψη ότι όπλο της εργοδοσίας στην περίπτωση ενός κακού εργαζόμενου είναι η απόλυση. Πλην όμως παραγνωρίζει η άποψη αυτή ότι θα πρέπει να καταβληθεί αποζημίωση, η οποία ενδεχομένως ως δαπάνη δεν έχει υπολογιστεί στα οικονομικά της επιχείρησης, ενώ η επιχείρηση αυτή στην περίπτωση που επιλεγεί η απόλυση μπορεί να αντιμετωπίσει μία απεργιακή αντίδραση, την οποία θα έχει μάλιστα υποκινήσει το συνδικαλιστικό σωματείο των εργαζομένων.
Αν στρέψουμε το βλέμμα στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι τη στοιχειώδη έστω βιομηχανοποίηση της Ελλάδας τη σταμάτησαν κάποια στιγμή αντιδράσεις των εργαζομένων, υποκινούμενες και αυτές. Κάποτε κατασκευάζαμε και αυτοκίνητα, μέχρις ότου η σχετική βιομηχανία έκλεισε όπως και τόσες άλλες μη αντέχοντας τις συνέπειες συνεχών απεργιακών κινητοποιήσεων με απαιτήσεις δυσανάλογες προς τις δυνατότητες της επιχείρησης. Να ξεχάσουμε τι είχε συμβεί με την ακμάζουσα ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία στη χώρα και πού οφειλόταν η σταδιακή μαράζωσή της; Εργασιακής φύσεως δεν ήταν και τα ζητήματα που ανάγκασαν τον Ωνάση να δώσει στο Δημόσιο την Ολυμπιακή, μία επιχείρηση-πρέσβη της χώρας μας εκείνη την εποχή;
Κάποιοι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι το όραμά τους για μία οικονομία που θα ανήκει στο κράτος, που αυτό θα είναι ο εργοδότης, εφαρμόστηκε και απέτυχε βουτηγμένο μέσα στη διαφθορά. Είδαμε και εδώ πώς λειτούργησαν οι κρατικές επιχειρήσεις που το μόνο που κατάφερναν ήταν να διογκώνουν τα κρατικά χρέη.
Δικαιώματα επομένως έχουν και οι μεν και οι δε. Και οι εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες εργοδότες τους. Σε τελευταία ανάλυση μόνο στην Ελλάδα θεωρείται ασυμβίβαστη η συμβίωσή τους…
Εφημερίδα Απογευματινή
