Είναι μάλλον σύνηθες πλέον το φαινόμενο να προκαλούνται αντιδράσεις, τα τελευταία χρόνια, στις εθνικές επετείους και ειδικότερα στις μαθητικές παρελάσεις, όταν σημαιοφόροι ή παραστάτες τους είναι μαθητές αριστούχοι μεν αλλά ξένης καταγωγής. Η επιλογή για τη θέση του σημαιοφόρου είναι τιμητική για τις επιδόσεις ενός μαθητού ή μιας μαθήτριας στο σχολείο.
Θυμόμαστε στο παρελθόν την περίπτωση του αλβανικής καταγωγής Τσενάι που είχε επιλεγεί για σημαιοφόρος και τις αντιδράσεις που αυτό είχε προκαλέσει. Ο Τσενάι μεγάλωσε και είναι ένας αξιοζήλευτος επιστήμονας. Στη φετινή παρέλαση οι αντιδράσεις και οι εκατέρωθεν εγκλήσεις προκλήθηκαν από το γεγονός ότι σημαιοφόροι ήταν κάποιες μαθήτριες που παρήλασαν φορώντας τη μουσουλμανική μαντίλα. Εναντίον αυτών που αντέδρασαν, διότι η μαντίλα έχει και μία προκλητική προβολή της θρησκείας, κάποιοι μίλησαν περί ανεξιθρησκείας και επομένως οι καταγγελίες δεν στέκουν. Εδώ υπάρχει μία σύγχυση. Όταν μιλάμε περί ανεξιθρησκείας εννοούμε την αυτονόητη ανοχή και αντιστοίχως σεβασμό στο θρήσκευμα ή στο δόγμα του άλλου. Που σημαίνει ότι δεν θα εμποδίζεις ή θα απαγορεύεις τον τρόπο άσκησης της θρησκευτικής του λατρείας. Και η ελληνική κοινωνία αλλά και το κράτος είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί, περισσότερο από άλλα κράτη και λαούς σε αυτό το θέμα. Κοινώς δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Η τυχόν αντίδραση που κάποιοι μπορεί να τη χαρακτηρίσουν ρατσιστική, με τα μυαλά που κουβαλάνε, προκύπτει μόνο όταν σημειωθεί από αλλοδαπούς που έχουν μουσουλμανική θρησκεία, κάποια εγκληματική πράξη. Φαινόμενο που δυστυχώς στις μέρες μας δεν είναι σπάνιο.
Άλλο όμως ανεξιθρησκεία και άλλο εθνική επέτειος δεδομένου ότι σε αυτές τις επετείους νομιμοποιούνται να συμμετέχουν αποκλειστικώς οι λαοί που τους αφορούν. Πώς λ.χ. θα φαινόταν αν εορτάζοντας την 25η Μαρτίου σημαιοφόροι θα ήταν… μουσουλμάνοι από τον ζυγό των οποίων αγωνιστήκαμε για να απαλλαγούμε;
Από την άλλη πλευρά αν θέλαμε να δούμε και λίγο από τη θρησκευτική σκοπιά το ζήτημα, ενώ ο Χριστιανισμός κηρύσσει την αγάπη, το Ισλάμ προβάλλει την πίστη. Μία πίστη που αν διαβάσει κάποιος το Κοράνι το οποίο οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να τηρούν, προβλέπει τη συγχώρεση όποιου εξαφανίζει τον άπιστο -που είναι ο χριστιανός ή οποιασδήποτε άλλης θρησκείας πλην του Ισλάμ- με υποσχέσεις ωραίας ζωής στον παράδεισό τους. Πώς μπορούν να συμβιβαστούν άραγε οι θρησκευτικές αυτές αντιλήψεις με τους εθνικούς αγώνες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι Έλληνες εναπόθεταν την έκβασή τους και στη μεταφυσική βοήθεια των θείων εκπροσώπων της δικής τους θρησκείας;
Χρέος, για τις περιπτώσεις που αναφέρουμε, της εκπαιδευτικής κοινότητας είναι να σταματήσει τη σύγχυση που την κατέχει στο όνομα κάποιου προοδευτισμού που παραποιεί τελικώς την ιστορία της χώρας. Οι αριστούχοι μαθητές ξένης καταγωγής και θρησκεύματος υπάρχουν άλλοι τρόποι να τιμηθούν και από το σχολείο τους και από την πολιτεία, χωρίς ούτε η αυτονόητη ισότητα να αλλοιώνεται ούτε τα εθνικά σύμβολα να βρίσκονται σε άλλα χέρια από αυτά που ιστορικά δικαιούνται να τα σηκώνουν…
Εφημερίδα Απογευματινή
