Η δόξα που διαρκεί κάποιες μέρες –άντε και κάποιους μήνες- και παρέρχεται δεν αποκαλύπτει τελικώς παρά μία… λόξα. Της αναγνωρισιμότητας, καταρχάς από την κοινωνία και στη συνέχεια της αποδοχής της σπουδαιότητας κάποιων που διαφέρουν από τους κοινούς θνητούς. Το είδος της συγκεκριμένης εφήμερης δόξας απαντάται κατεξοχήν στον πολιτικό στίβο όπου ευδοκιμεί πληθώρα σωτήρων των κοινωνιών στις οποίες ανήκουν, όπου στην περίπτωση που η μοίρα τούς ευλογήσει και αναλάβουν στα χέρια τους τις τύχες των άλλων, σύντομα σχετικώς αποκαλύπτεται ότι ο «βασιλιάς είναι γυμνός». Και οι σωζόμενοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τον ξεφορτωθούν όσο το δυνατόν συντομότερα, μπας και αποφύγουν να γίνει μεγαλύτερη η ζημιά που έχουν υποστεί από τη «σωτηρία» τους.
Αφορμή για τις διαπιστώσεις αυτές, που άλλωστε είναι ορατές σε όσους παρακολουθούν τα πολιτικά πράγματα σε τούτη εδώ τη χώρα, αποτελεί το ξεφούσκωμα πολιτικής αρχηγού και του κόμματός της, καθώς αμφότεροι αναδύθηκαν στο προσκήνιο με «Ελπίδα» για να διαπιστωθεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η φούσκα που αντιπροσώπευαν τελικώς. Εδώ που τα λέμε δεν διεκδικεί η επίδοξος αυτή πολιτικός το μονοπώλιο της στιγμιαίας ανάδειξης και της βροντώδους πτώσης. Αν κοιτάξει κανείς τη δημοσκοπική πορεία των περισσοτέρων κομμάτων της αντιπολίτευσης θα διαπιστώσει ότι η οριακή δυνατότητά τους να εισέλθουν στη Βουλή ή η τελική παντελής αδυναμία τους για κάτι τέτοιο, έπεται μίας ηχηρής αρχικής παρουσίας τους στο πολιτικό προσκήνιο, η οποία σταδιακά επιβεβαίωσε την αρχαία σοφία: Κρείττον σιγάν, καθώς η ασυναρτησία της πολιτικής τους σκέψης, η αλαζονική διεκδίκηση του πολιτικού αλάθητου και οι λεκτικές τους υπερβολές που θέτουν εν αμφιβόλω τη νοητική επάρκεια του κοινού στο οποίο απευθύνονται, είναι φυσικό να ωθούν τους πολίτες να τους βάζουν στο περιθώριο, ως απλούς μαϊντανούς της πολιτικής ζωής.
Καθώς έτσι έχουν τα πράγματα τα οποία τα διαμορφώνουν τελικώς οι ίδιες οι κοινωνίες και ειδικότερα τα πλειοψηφούντα σε λογική μέλη τους, είναι λογικό να προκαλείται το ερώτημα τι τελικώς εξυπηρετούν τα κόμματα αυτά και ποια η χρησιμότητά τους. Ασφαλώς και υπάρχει μία μειοψηφική μερίδα της κοινωνίας που συντηρεί την άχρηστη στο πολιτικό σύστημα ύπαρξής τους. Είναι το κοινωνικό αυτό τμήμα που παρασύρεται από το ιδανικό περιεχόμενο των λόγων τους και που θα εξακολουθεί να τα συντηρεί, και αυτά και τους αρχηγούς τους, καθώς δεν θα κληθεί να διαπιστώσει ποτέ στην πράξη την κενότητα του λόγους τους. Έτσι είναι βέβαιο ότι στις προσεχείς εκλογές θα δούμε να διεκδικούν τη λαϊκή ψήφο τα κόμματα στα οποία αναφερόμαστε και τα οποία όσο και μικρό και αν είναι το ποσοστό που θα πάρουν, θα κόψουν ασφαλώς ψήφους όχι απλώς από κόμματα που είναι σε θέση, πραγματικά ή θεωρητικά, να κυβερνήσουν τον τόπο αλλά κυρίως από την πολιτική σταθερότητα, που για μερίδα της κοινωνίας φαντάζει με πολυτέλεια .
Εφημερίδα Απογευματινή
