Η Τουρκία επιδεικνύει µια νευρικότητα στις κινήσεις της. Από τη µία, κουνάει το χαρτί της νοµοθεσίας περί «γαλάζιας πατρίδας», που µοιάζει µε επιβεβαίωση του casus belli της δεκαετίας του 1990, αν όχι µια επέκτασή του. Από την άλλη, ο υπουργός της Αµυνάς της, Γ. Γκιουλέρ, απειλεί την Κύπρο για «ενδεχόµενη εµπλοκή σε σύγκρουση» εξαιτίας της στρατιωτικής συµφωνίας της Λευκωσίας µε τη Γαλλία που προβλέπει µέχρι και παρουσία γαλλικών στρατιωτικών δυνάµεων στο νησί. Αυτά τα κάνει η Τουρκία ενώ η εικόνα της στην Ευρώπη, µε την οποία επιδιώκει αναβαθµισµένες σχέσεις, να είναι απολύτως αρνητική. Αυτό έγινε απολύτως φανερό από την έκθεση που υπερψηφίσθηκε µε ισχυρή πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η Τουρκία επιθυµεί ενεργή γεωπολιτική παρέµβαση σε δύο µέτωπα. Το ένα ανατολικά, προς τη Μεσοποταµία, και το άλλο δυτικά, προς την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Από την πλευρά της Ελλάδας, απέναντι σε αυτού του τύπου τις κινήσεις επιδεικνύεται ψυχραιµία, αλλά όχι ανοχή. Ούτε ακινησία. Η Ελλάδα ως γεωπολιτικό επίκεντρο στις διαδροµές της ενέργειας αλλά και της διαµετακόµισης από την Ανατολή στη ∆ύση και από τον ευρωπαϊκό Βορρά στον µεσογειακό Νότο δεν έχει λόγο να παρακολουθεί το στρατηγικό άγχος της Τουρκίας. Ούτε καν η Λευκωσία, που κινείται σε διαδροµές εναρµόνισης µε την Ελλάδα στις κεντρικές και τις περιφερειακές συµµαχίες της.
Η Ελλάδα έχει λόγους να είναι ευχαριστηµένη σε επίπεδο διεθνούς και γεωοικονοµικής πολιτικής από το γεγονός ότι οδηγούµαστε στην απελευθέρωση των Στενών του Ορµούζ. Ο Ελληνας πρωθυπουργός, µάλιστα, εξέφρασε από τις Βρυξέλλες την ετοιµότητά µας να συµµετάσχουµε µε πολεµικά πλοία σε διεθνή αποστολή ασφάλειας των Στενών, εφόσον µας ζητηθεί.
Από την άλλη, για την ελληνική στρατηγική ήταν µια θετική εξέλιξη το µεγαλόπρεπο δείπνο στο παλάτι των Βερσαλλιών και η θερµότητα των σχέσεων µεταξύ Τραµπ και Μακρόν, αφού οι ΗΠΑ και η Γαλλία αποτελούν κεντρικούς συµµάχους. Η Ελλάδα συζητά και µε τη Λιβύη, Ανατολική και ∆υτική, προκειµένου να αντιµετωπίσει ζητήµατα παράτυπης µετανάστευσης, αλλά ενδεχοµένως και µια συµφωνία ή παραποµπή σε διεθνή διαιτησία για τις θαλάσσιες ζώνες. Ευελπιστεί σε µια προώθηση περιβάλλοντος «Συµφωνιών του Αβραάµ» και στηρίζει σθεναρά τη συµµαχία 3+1 µε Ισραήλ, Κύπρο και ΗΠΑ. Το βασικό. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη είναι φανερό ότι κινείται µε σταθερό βηµατισµό εν µέσω διεθνών και περιφερειακών καταιγίδων. Και αυτό είναι µεγάλο πλεονέκτηµα.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
