Σε μια περίοδο όπου οι κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές προκλήσεις μεταβάλλονται με ταχύτητα που ξεπερνά όλα όσα γνωρίζαμε, η συζήτηση για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού και του Κοινοβουλίου δεν αποτελεί θεωρητικό ερώτημα αλλά ζήτημα εθνικής συνέχειας. Η διαπίστωση δυστυχώς είναι καθολική, ανεξάρτητα από ιδεολογικές αφετηρίες: το υπάρχον πολιτικό προσωπικό ολοένα και λιγότερο δείχνει προετοιμασμένο να διαχειριστεί την πολυπλοκότητα της σύγχρονης εποχής. Το βλέπουμε στην Ολομέλεια της Βουλής κάθε τόσο, όπου πολλές φορές οι διαδικασίες μεταβάλλονται σε «Δελφινάριο», με συνέπεια η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών να νιώθει απογοήτευση παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις, διαπιστώνοντας τη συστηματική υποβάθμιση όχι μόνο του επιπέδου του πολιτικού λόγου και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης αλλά και του διανοητικού μέσου όρου.
Ο διάλογος στο Κοινοβούλιο συχνά διολισθαίνει από την αντιπαράθεση επιχειρημάτων στην προσωπική προσβολή, τις κραυγές και την τοξικότητα. Το είδαμε και στη χθεσινή συνεδρίαση. Η ανταλλαγή ιδεών αντικαθίσταται από κομματικές κασέτες και φθηνές ατάκες που στοχεύουν στα δελτία ειδήσεων και στα social media παρά στην παραγωγή πολιτικής σκέψης. Στην εποχή της μιντιοκρατίας και των social media η Βουλή μοιάζει με θέατρο εντυπώσεων, συχνά κακόγουστων.
Αυτές οι χαμηλές ποιότητες, που εντέλει πνίγουν τον δημόσιο βίο, λειτουργούν αποτρεπτικά στους πιο ικανούς που επιλέγουν να κρατηθούν μακριά από τα κοινά. Παρά βέβαια αυτή την κυρίαρχη εικόνα, υπάρχουν βουλευτές από όλο το πολιτικό φάσμα με υψηλή κατάρτιση, ήθος και σοβαρή παρουσία. Ωστόσο, η φωνή και το έργο τους συχνά καλύπτονται από τον θόρυβο που προκαλούν οι ακραίες συμπεριφορές.
Η ευθύνη για όλη αυτή την αποκαρδιωτική εικόνα δεν πρέπει να βαραίνει αποκλειστικά το πολιτικό σύστημα. Σε μια δημοκρατία το πολιτικό προσωπικό αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας που το εκλέγει. Όσο οι πολίτες επιβραβεύουν αυτές τις ποιότητες βάζοντάς τους με την ψήφο τους στο Κοινοβούλιο τόσο το όλο σύστημα θα τροφοδοτεί την εξουσία με ακατάλληλους. Η αναβάθμιση της ποιότητας του κοινοβουλευτικού βίου πάνω από όλα απαιτεί απαιτητικούς, ενήμερους και ενεργούς πολίτες, οι οποίοι θα θέτουν τον πήχυ των προσδοκιών εκεί που πραγματικά αρμόζει.
