Πέρασε απαρατήρητη, ενώ θα έπρεπε να τιμάται ιδιαιτέρως. Ειδικώς στη χώρα μας. Πέρασε απαρατήρητη η Παγκόσμια Ημέρα των UFOs, ελληνιστί των ούφο, τα οποία όχι απλώς ευδοκιμούν στη χώρα μας αλλά και πολλαπλασιάζονται.
Ως πολίτης και όχι ως δημοσιογράφος διερωτήθηκα πόσοι μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο έλαβαν με αφορμή τη συγκεκριμένη ημέρα ευχετήριο τηλεγράφημα από ψηφοφόρους τους και μη. Διότι, κακά τα ψέματα, δυστυχώς ούτε αυτός ο χώρος έχει κατορθώσει να αποκλείσει από μέλη του άτομα φέροντα την ιδιότητα του ούφο και την οποία συχνά επιβεβαιώνουν για να μην έχουμε καμία αμφιβολία για τα προσόντα τους. Βεβαίως δημοκρατία έχουμε, και στη Βουλή δεν μπαίνουν έτσι, επειδή το θέλουν. Κάποιοι τους στέλνουν. Ομοίως ψεκασμένοι, διότι, ως γνωστόν από την αρχαιότητα, όμοιος ομοίω αεί πελάζει…
Η καύσιμος ύλη των απανταχού ούφο είναι η κουταμάρα. Στην περίπτωση όμως που έχουμε ούφο που έχει κατορθώσει να είναι μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου πέραν του προαναφερθέντος προσόντος που έχει ένας κοινός θνητός, για τη σχετική «πρόωση» χρησιμοποιείται και η συνωμοσιολογία. Το σχετικό μείγμα είναι ιδιαιτέρως επιταχυντικό, για τον λόγο δε αυτόν οι εκτοξευόμενες ανοησίες είναι επαναληπτικές. Κάτι σαν τη διάρροια ως αποτέλεσμα τροφικής δηλητηριάσεως.
Το εύλογο ερώτημα του αναγνωστικού κοινού είναι προφανώς αν υπερτερεί σε αριθμό ούφο κάποιο κόμμα, αλλά και ποια η επικρατέστερη ιδεολογική του συγκρότηση. Δυστυχώς, δεν έχει αποκαλυφθεί από κάποια σχετική έρευνα τυχόν εξειδίκευση των κοινοβουλευτικών ούφο, ενδεχομένως επειδή καμία εταιρεία δεν αναλαμβάνει, βάσει της λογικής «πού να μπλέκεις τώρα…». Άλλωστε τα ούφο σχεδόν καθημερινώς αποκαλύπτουν την ιδιότητά τους αυτή, που τους είναι αδύνατον, ελλείψει ευφυΐας, να την αποκρύψουν, οπότε για τους πολίτες γενικώς και ιδιαιτέρως για τους έχοντες τη σχετική απορία αναγνώστες της στήλης ο εντοπισμός τους είναι κάτι σαν πολιτικό κουίζ.
Η δυσμενής προοπτική είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα απαλλαγούμε ποτέ από αυτό το είδος του πολιτικού, αν λάβουμε μάλιστα υπόψιν την ιστορική εξέλιξη της σύνθεσης του ελληνικού Κοινοβουλίου, τουλάχιστον κατά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Διότι αν πιάναμε και προηγούμενα της δικτατορίας χρόνια, το τελικό συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήγαμε θα ήταν ότι θα έπρεπε να ακολουθήσουμε το μεταναστευτικό ρεύμα της δεκαετίας του ’50.
Υπάρχει όμως και κάτι το ιδιαιτέρως επικίνδυνο στην παρουσία ούφο στην πολιτική γενικώς. Τινά εξ αυτών περιβάλλουν πάσαν εκτοξευόμενη ανοησία με τον μανδύα της σοβαρότητας και όντως υπάρχει κίνδυνος να εκλάβουν κάποιοι σοβαρά τα λεγόμενά τους. Να, κάπως σαν εκείνους τους Ρομά που εμφανίζονταν ως υπάλληλοι του ΔΕΔΔΗΕ και εξαπατούσαν κόσμο. Διότι, όπως και να το κάνουμε, πέραν των ψεκασμένων υπάρχουν και οι αφελείς.
Πάντως, όσοι εντοπίσουν τα περισσότερα ούφο στην πολιτική, τα οποία θα πρέπει να ονομάζονται ΑΠΙΑ, δηλαδή Αγνώστου Πολιτικής Ικανότητας Άτομα, θα πρέπει να έχουν κάποιο κέρδος. Ένα ταξίδι δωρεάν στο Ρόσγουελ, την πατρίδα των εν τη γη ούφο.
Εφημερίδα Απογευματινή
