Η σπουδαία ερµηνεύτρια του ελληνικού τραγουδιού σίγουρα δεν χρειάζεται συστάσεις. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, εν όψει της µουσικής σύµπραξης µε τον Νίκο Πορτοκάλογλου, δίνει µια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή» και µιλά, µεταξύ άλλων, για το πώς προέκυψε η συνεργασία τους, τα πρώτα µουσικά ερεθίσµατά της στην Αλεξάνδρεια των παιδικών της χρόνων, το ταλέντο και τη σηµασία του, το πώς την επηρέασε στο τραγούδι ο πρωταθλητισµός που έκανε στον στίβο, αλλά και για την πολύ κακή εµπειρία που είχε προσωπικά από την τεχνητή νοηµοσύνη, ενώ δεν παραλείπει να αποκαλύψει ότι είναι λάτρης των ταξιδιών και της… αδρεναλίνης.
Φέτος το καλοκαίρι θα είστε µαζί µε τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Σας αναµένουµε αρχικά για µια συναυλία στις 15 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη», ενώ θα πραγµατοποιήσετε και µεγάλη περιοδεία. Τι έχουµε να περιµένουµε από αυτήν τη µουσική σύµπραξη; Πώς προέκυψε η συνεργασία σας;
Ο Νίκος είναι ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης που εκτιµώ, αγαπώ και θαυµάζω. Τραγουδοποιός µε ζεστή φωνή που µε ηρεµεί, µε ηλεκτρίζει, µε ταξιδεύει και δίνει ρυθµό στην καρδιά µου. Εχει γράψει υπέροχα τραγούδια. Το κυριότερο, όµως, είναι ότι ο Νίκος έχει καθαρή ψυχή. Εχουµε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν, τον είχα φιλοξενήσει σαν guest, µε είχε προσκαλέσει στην υπέροχη εκποµπή του, «Μουσικό Κουτί», τραγουδήσαµε µαζί στο «Σπίτι µε το Mega», έχουµε και ένα ολοκαίνουργιο ντουέτο που λέγεται «∆υο παράλληλοι δρόµοι». Η επαφή µας είναι εξαιρετική. ∆ιαπιστώσαµε ότι είµαστε πάρα πολύ κοντά στο συναίσθηµά µας, µε αντιθέσεις γοητευτικές. Επίσης, αστειευόµαστε µεταξύ µας, µου λέει ότι είµαι… «τούρµπο» κι εγώ του λέω ότι είναι «ζεν», οπότε η παράσταση θα µπορούσε να
έχει υπότιτλο… «ΤουρµποΖέν». Φέτος επιτέλους ολοκληρώνεται η συνεργασία µας. Πρόβες στο σπίτι µε την κιθάρα του, ανακατέψαµε τραγούδια, γελάσαµε, τραγουδήσαµε, σβήσαµε, γράψαµε και καταλήξαµε. Μαζί µας βρίσκεται µια εκπληκτική µπάντα µε 8 µουσικούς που βγάζει σπίθες, σε ενορχηστρώσεις του Θωµά Κοντογεώργη.
Γεννηθήκατε στην Αλεξάνδρεια, όπου και µείνατε µέχρι 7 ετών, όταν και µετακοµίσατε οικογενειακώς στην Αθήνα. Ποια υπήρξαν τα πρώτα µουσικά ερεθίσµατά σας; Και πώς αρχίσατε να διαµορφώνετε τη σχέση σας µε το ελληνικό τραγούδι;
Θα σας έλεγα ότι τα παιδικά µου χρόνια ήταν ευτυχισµένα, µε εικόνες διάσπαρτες να µε κατακλύζουν. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου κυριαρχούσε η ζωή και η µουσική. Ενα σπίτι ανοιχτό σε συγγενείς, φίλους Αιγύπτιους, Αρµένιους, σε όσους είχαν ανάγκη σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούσε η λεπτότητα, η ευγένεια των ανθρώπων, η φιλοξενία, η συµπόνια και µια παθιασµένη αγάπη-νοσταλγία για την πατρίδα. Η µητέρα µου ήταν δασκάλα και ο πατέρας µου χειρουργός οδοντίατρος. Πανάκριβο απόσταγµα εικόνας: η Ελλάδα ήταν ριζωµένη στην ψυχή των γονιών µου, ήταν το σπίτι µας. Η Ιστορία, ο πολιτισµός, η απέραντη κρυστάλλινη αγάπη για τη µητέρα πατρίδα, οι µουσικές, τα ποιήµατα, τα βιβλία, οι άνθρωποι, η ιστορία, η γλώσσα, το ωραιότερο άνθος του πολιτισµού µας,
η θρησκεία, το φως και όλα όσα περικλείονται στην έννοια Ελλάδα. Τα ακούσµατά µου ήταν ποικίλα, από Μαρία Κάλλας µέχρι Βίκυ Μοσχολιού, από ιταλικές όπερες µέχρι Γρηγόρη Μπιθικώτση…
Υπήρξατε πολλά υποσχόµενη αθλήτρια στα 400 µέτρα µετ’ εµποδίων, προτού περάσετε στο τραγούδι. Πόσο σας βοήθησε η πρώτη εµπειρία στη δεύτερη; Είναι, τελικά, το τραγούδι ένα είδος αθλητισµού και πρωταθλητισµού, όπου δεν παύετε να αγωνίζεστε και να εξετάζεστε;
Το τραγούδι είναι ο Μαραθώνιος της ζωής µου. Νιώθω ότι είµαι δροµέας µεγάλων αποστάσεων. Ηµουν δροµέας στα 100 µ. στον Πανιώνιο, µε τον Μίλωνα στο βόλεϊ Α` Εθνική και σκυταλοδροµία 4×100 εµπόδια. Οι γονείς µου ήταν λάτρεις του αθλητισµού (η µητέρα µου έπαιζε βόλεϊ και ο πατέρας µου ήταν αθλητής στο ακόντιο ) και µου µετέδωσαν την αγάπη αυτή. Ο αθλητισµός µού έπλασε ένα ισχυρό και καθαρό χαρακτήρα και το κυριότερο έναν υγιή ανταγωνισµό. Συγκέντρωση στον
στόχο, πάθος για τη νίκη, πείσµα, ιδανικά και όνειρα. Οποιος έχει ασχοληθεί µε τον αθλητισµό και ειδικά µε τον πρωταθλητισµό γνωρίζει από πειθαρχία, προσήλωση, πείσµα, σκληρή προσπάθεια, θυσίες… Ο «πρωταθλητισµός» γίνεται στάση ζωής, είναι ζωή και µε έχει ωφελήσει αφάνταστα. Ακόµα και τώρα σας λέω ότι γυµνάζοµαι εντατικά και δεν το κάνω για να κατεβώ σε αγώνα -αν και η γυµνάστριά µου µού λέει ότι µπορώ να κατεβώ άνετα! Το κάνω για µένα, για την εκτόνωσή µου, για την ανάσα µου, γιατί νιώθω το σώµα µου να πετάει, γιατί η άσκηση είναι ένας απίθανος κρίκος σύνδεσής µου µε το παρελθόν: το σώµα θυµάται -χαίρεται- και ανταποκρίνεται πλήρως σε όλα τα επίπεδα.
Σε τι πιστεύατε περισσότερο; Στη φωνή σας; Στο ταλέντο; Εχετε καταλήξει τι είναι το ταλέντο, αυτό που κάνει κάποιον να ξεχωρίζει; Τι πρέπει να προσέξει κάποιος ώστε το ταλέντο να µη σπαταληθεί;
Το ταλέντο είναι ένα µοναδικό πράγµα που διανέµεται στον πληθυσµό τυχαία και δηµοκρατικά. ∆εν µπορείς να το αγοράσεις, να το µάθεις, είναι αταξικό, όσα
λεφτά κι αν έχεις τη φωνή δεν την αγοράζεις. Το ταλέντο πασπαλίζεται σαν άµµος, πιάνει µια χούφτα ο Θεός, την πετάει και όπου κάτσει… Βέβαια, χρειάζεται
να έχεις και την τύχη να ζεις και σε χώρα στην οποία να έχεις τη δυνατότητα να το εκφράσεις. Γιατί υπάρχουν ταλεντάρες που ζουν σε χώρες όπου δεν µπορούν να
τραγουδήσουν, να κάνουν ταινίες, να ζωγραφίσουν, ούτε καν να δείξουν το πρόσωπό τους στον ήλιο, να γράψουν ένα βιβλίο· είναι απαγορευµένη η έκφραση. Το
ταλέντο πρέπει να το εξελίξεις, να δοκιµάσεις καινούργιους δρόµους, να µη µείνει στάσιµο. Είµαι λάτρης της αναζήτησης. Εχω πάντα µεγάλη λαχτάρα για νέες ιδέες, προτάσεις και «ρεύµατα» και η ανάσα µου συνορεύει µε ό,τι αξίζει στη ζωή.
Πάντως παραµένετε εντυπωσιακά ακµαία. Προέρχεστε από έναν χειµώνα όπου κάνατε πολλά διαφορετικά πράγµατα.
Πράγµατι, ο χειµώνας του 2025-26 ήταν µοναδικός και πραγµατικά πολύ «γεµάτος». Ξεκίνησε από την Κύπρο, όπου συµµετείχα στον «Ζορµπά» µε το εµβληµατικό µπαλέτο του National Slovenian Ballet Maribor και χορευτές από τα Bolshoi σε µουσική του αιώνιου Μίκη Θεοδωράκη µε την Κρατική Συµφωνική Ορχήστρα της Κύπρου, υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Είχα συναυλία στο Λονδίνο µε τη Συµφωνική της Οξφόρδης, συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης µε τίτλο «Επίσηµο Ενδυµα» µε τη Συµφωνική του ∆ήµου Θεσσαλονίκης, στο Union Chapel ξανά στο Λονδίνο, συναυλία στο Μόντρεαλ του Καναδά για το Hellenic Initiative. Επαιξα στο θέατρο «ΗΒΗ» στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Kρήτης», όπου ήµουν αφηγήτρια της ζωής του, ως Ουρανία, η γυναίκα του σήµερα. Ηταν µοναδική εµπειρία, ήταν σαν να µπήκα σε µια κάψουλα του χρόνου και να τα ξαναέζησα όλα! Μεγάλη εµπειρία το θέατρο, έγιναν 100 παραστάσεις µε έναν θίασο καταπληκτικό σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Και συµµετείχα µε βαθιά συγκίνηση στον εορτασµό των 200 χρόνων από την Ηρωική Εξοδο του Μεσολογγίου. Παρουσιάσαµε το εµπνευσµένο, σύγχρονο και συγκινητικό ορατόριο του συνθέτη Ανδρέα Κατσιγιάννη και τον έξοχο ποιητικό λόγο της Λίνας ∆ηµοπούλου σε σκηνοθεσία Μιµής Ντενίση και αφηγήσεις της ίδιας και του Γιάννη Τσιµιτσέλη. Μαζί ήταν και ο Γιάννης ∆ιονυσίου, χορωδίες από
Μεσολόγγι και Αγρίνιο και συµµετείχαν κάτοικοι του Μεσολογγίου στα δρώµενα της παράστασης. Μάλιστα, θα κυκλοφορήσει πολύ σύντοµα σε cd και βινύλιο
από την Deep Music µε τίτλο «Εξοδος – Ο δρόµος προς την Αθανασία».
Αλήθεια, ένας καλλιτέχνης τόσο πολυπράγµων όπως εσείς έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο; Υπάρχει κάτι που σας αποφορτίζει;
Τα ταξίδια. Είµαι συλλέκτης στιγµών και εικόνων. Μου αρέσουν οι εξερευνήσεις σε µακρινά µέρη, η επαφή µε τη φύση µε αποφορτίζει και µου καθαρίζει το µυαλό,
µε απελευθερώνει. Είµαι λάτρης της αδρεναλίνης και κάνω πάρα πολλά επικίνδυνα σπορ, diving µε καρχαρίες και φάλαινες για φωτογραφίες, κάνω παραπέντε -δηλαδή πηδάω από 2.500 µέτρα µε αλεξίπτωτο- και πολλά άλλα. Αυτά µε ξεκουράζουν.
Σε ατοµικό επίπεδο αποπνέετε µια πληρότητα. Το µέλλον πώς το βλέπετε;
Θα ήθελα πολλά να αλλάξουν σε αυτό τον σκληρό κόσµο όπου ζούµε: η βία (που τη βρίσκεις παντού και χωρίς λόγο), οι γονείς να ασχοληθούν µε τα παιδιά
τους περισσότερο, να τους µάθουν αγωγή, να υπάρξει σοβαρή εκπαίδευση -γιατί από εκεί ξεκινούν όλα-, να υπάρξει µεγαλύτερος σεβασµός στους ανθρώπους, να
υπάρξει δικαιοσύνη, να ισχύουν οι νόµοι, να σταµατήσουν οι πόλεµοι και η δυστυχία των αµάχων, να βλέπουµε επιτέλους χαµογελαστά παιδιά, να υπάρξουν πολλά
πρότυπα για τη νεολαία από όλους τους χώρους, να ανθήσουν οι τέχνες και ο πολιτισµός, να προστατέψουµε επιτέλους το περιβάλλον, να σεβόµαστε τα ζώα και
και και και… Πρέπει εµείς να γινόµαστε η φωνή σε όσους δεν έχουν. Με τροµάζουν όσα γίνονται γύρω µας σε όλα τα επίπεδα.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω: Τι είναι η µουσική σήµερα για εσάς;
Η µουσική, τα τραγούδια, οι παραστάσεις, η επαφή µε τον κόσµο είναι το ξέπλυµα της ψυχής µου. ∆εν ξέρω τι θα µείνει ή τι θα ξεχαστεί, αυτό θα το αποφασίσουν
το κοινό και η ιστορία του τραγουδιού… Αυτό που ξέρω είναι ότι η µουσική είναι για µένα σαν ωστικό κύµα: χτυπάει το συναίσθηµα και σε πετάει στον ουρανό. Ο,τι
ονειρεύτηκα το κατέθεσα, ό,τι ονειρευτώ θα γίνει. Τα όνειρα δεν έχουν ηλικία και οι επιθυµίες για κάτι άλλο, διαφορετικό, δεν σταµατούν ποτέ. Συντονίζεις την ψυχική σου ευθυγράµµιση, αναζητάς εκρηκτικά µίγµατα και ιδανικές χηµείες, συναισθηµατικές µελωδίες και λόγια και σαν αποτέλεσµα αγκαλιάζεσαι µε τους ανθρώπους σε στιγµές που ξέρεις, αλλά και σε στιγµές που δεν είσαι παρούσα. Αυτό είναι το µαγικό… Είµαι ευγνώµων για όλα όσα έχω ζήσει και αισθανθεί. Οι συνεργασίες, οι συναυλίες και το κυριότερο η επαφή µε τους ανθρώπους µου δίνουν ζωή και φως· δεν θα µπορούσα χωρίς αυτά.
Υπάρχει, όµως, και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνητής νοηµοσύνης. Πιστεύετε ότι αποτελεί απειλή ή µια νέα ευκαιρία για το µέλλον του τραγουδιού και των καλλιτεχνών;
Είναι πολύ νωρίς για να εκφράσω άποψη· σε άλλους τοµείς είµαι σίγουρη ότι βοηθάει και σε άλλους ενδεχοµένως όχι. Σίγουρα είναι µία επανάσταση η Α.Ι. Θα
δούµε. Εχω υποστεί την αθλιότητα της τεχνητής νοηµοσύνης. Είδα τον εαυτό µου να διαφηµίζει κάτι αηδίες. Βέβαια, καταλαβαίνεις ότι είναι ψεύτικο, αν και
είναι αρκετά καλοφτιαγµένο. Εχω κινηθεί νοµικά και µε την υπηρεσία ηλεκτρονικού εγκλήµατος. Αλλά αυτό δεν έχει τελειωµό. Είναι άθλιο.
Κυριακάτικη Απογευματική
