Kαι κάπως έτσι, η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης τίμησε (και) το «κορίτσι» της. Η Κατερίνα Γιατζόγλου πρυτάνευσε με τον τρόπο της στη κούκλα «Νύμφη του Θερμαϊκού» αυτό το διάστημα. Η παρθενική της έκθεση φωτογραφίας με τον τίτλο «Θεσσαλονίκη μου», που εγκαινιάστηκε στις 10.9, διαφημίστηκε δεόντως με σχετικές μπροσούρες καθ’ όλη τη διάρκειά της ΔΕΘ και στους χώρους της. Με την πολυπράγμονα συγγραφέα, δημοσιογράφο, σεναριογράφο, κατά περίσταση και ηθοποιό, και φυσικά επιχειρηματία του ιστότοπου female-g.com να μας «ξανασυστήνεται». Aυτή τη φορά ως φωτογράφος. Μιλά λοιπόν για τις «ρίζες» της ξεχωριστής σχέσης της με τον φακό, πλην όμως τώρα πίσω από αυτόν. Και εισπράττεις a priori την κουβέντα σαν ταξίδι. Γιατί Κατερίνα Αργυριάδη Γιατζόγλου χωρίς ταξίδι -έστω νοερό- έτσι απλώς δε νοείται.
-Συγγραφέας, δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, έχεις περάσει από την ηθοποιία… Στο παλμαρέ σου έχεις και επιτυχημένα σενάρια. Η φωτογραφία πώς προέκυψε;
Οντως είμαι λίγο ανήσυχη, δεν επαναπαύομαι ποτέ και πουθενά. Πάσχω, τολμώ να ομολογήσω, από δημιουργική «τρέλα». «Τυφώνας Κατρίνα» με φωνάζουν οι φίλοι μου… Η φωτογραφία είναι παιδική αγάπη που κρατάει μέχρι σήμερα. Οπου κι αν βρίσκομαι και κάτι μου κάνει «κλικ» το φωτογραφίζω, το λες και διαταραχή δηλαδή! Εχω έναν υπολογιστή μόνο με αρχεία φωτογραφιών απ’ όλον τον κόσμο: από το Πακιστάν έως τα κάστρα της Θεσσαλονίκης μου. Και δεν προβαίνω σε καμία επεξεργασία. Απλώς χρησιμοποιώ ειδικούς φακούς, ανάλογα το θέμα και το φως.
-Μας κρύβεις και άλλο ταλέντο; Ζωγραφική ίσως;
Οχι, δεν έχω ακόμα κάποιο τέτοιο «σύμπτωμα». Εχω άλλα όμως….
-Είναι και ο τόπος σου η Θεσσαλονίκη. Πώς θα την περιέγραφες σε λιγότερες από… είκοσι λέξεις;
Ομορφη πολύ! Συγκλονιστικές άγνωστες γειτονιές με καλντερίμια. Γραφική. Κινηματογραφικές εικόνες, κατακόμβες, παλιές εκκλησίες. Και δειλινά που «σκοτώνουν».
-Και έγχρωμα και ασπρόμαυρα κλικ συνθέτουν τον καμβά σου. Είναι, τελικά, πιο αριστίκ το black and white ή εξυπηρετεί κατά περίπτωση τον σκοπό του καλλιτέχνη;
Είναι ορισμένα μέρη που σε προκαλούν για μαυρόασπρη λήψη, επειδή έτσι αναδεικνύονται καλύτερα. Ανάλογα φυσικά και με την ώρα, το φως, τις αντανακλάσεις. Σαφώς, έχει να κάνει με το δικό σου συναίσθημα. Γιατί η φωτογραφία είναι συναίσθημα. Προσωπικά καταγράφω τοπία κυρίως, κτίρια, στέγες, τοίχους, παλιές αποθήκες, σοκάκια, εκκλησίες. Και δειλινά – σε προϊδέασα! Εχω γύρω στα 2000 δειλινά από τα ταξίδια μου. Από το Θιβέτ μέχρι την Ζανζιβάρη. Και πρόσωπα, ωστόσο από άλλες ηπείρους, για παράδειγμα από χώρες όπως το Πακιστάν, το Νεπάλ, η Ινδία, η Βραζιλία.
-Ποιο είναι το μυστικό για ένα άρτιο κλικ;
Σημασία έχει η στιγμή! Η αιωνιότητα της στιγμής με συναρπάζει από παιδί.
-Η ΑΙ θα καταργήσει τους φωτογράφους; Ηδη πλήττεται ο κλάδος, με ολοένα και περισσότερους διεθνείς Οίκους μόδας, κοσμετολογίας, ειδών πολυτελείας -και λόγω μειωμένου budget- να επενδύουν στους εξπέρ της τεχνητής νοημοσύνης αντί για real επαγγελματίες για τις καμπάνιες τους.
Πιστεύω ότι τίποτα άψυχο δεν μπορεί να ξεπεράσει τον άνθρωπο, ακόμα περισσότερο όταν μιλάμε για Τέχνη! Γιατί εδώ απόλυτα πρωταρχικός, απαραίτητος πρωταγωνιστής είναι και θα είναι το συναίσθημα!
-Μίλησέ μας για τη φιλοξενία της δουλειάς σου στη συγκεκριμένη γκαλερί.
Ολα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν η Θάλεια Εξάρχου, ιδρύτρια της πιο σημαντικής γκαλερί της Θεσσαλονίκης, βλέποντας κάποιες φωτογραφίες μου, κάτι της έκανε… κλικ και μου πρότεινε να τις εκθέσω στον χώρο. Η Metamorfosis κλείνει φέτος τριάντα χρόνια παρουσίας στη Θεσσαλονίκη κι έχει φιλοξενήσει τεράστιους εικαστικούς δημιουργούς. Είναι μεγάλη μου τιμή λοιπόν που εκθέτω εκεί τις φωτογραφίες μου. Θα αναφέρω μερικούς από αυτούς ενδεικτικά: Παύλος, Takis, Μίνος Αργυράκης, Συλλογή Ιόλα, Γιάννης Μοραλης, Γιάννης Κόττης, Μαρίνα Καρέλλα. Οπότε… καταλαβαίνεις… Mέχρι να ολοκληρωθεί -ευτυχώς, όλα πήγαν κατ’ ευχήν- δεν κοιμόμουν από το άγχος και την αγωνία!
