∆ύο κόµµατα, ένα µε συγκεκριµένη ιστορία και αποτύπωµα στην πολιτική ζωή του τόπου και ένα άλλο νεότευκτο, µε αρχηγό κάποιον που τον έχει αποδοκιµάσει -πρόσφατα σχετικώς- η ελληνική κοινωνία, ανταγωνίζονται για τη δεύτερη θέση στο πολιτικό σύστηµα. Εί-ναι η ίδια κοινωνία πάντως που, µε µερικές διαφοροποιήσεις ως προς τη σύνθεσή της βεβαίως, φαίνεται να δείχνει µεγαλύτερη ανοχή σε έναν αποτυχηµένο, σε σχέση µε την ανοχή προς ένα ιστορικό κόµµα. Το οποίο, παρά τα λάθη του όταν κυβερνούσε -και εννοούμε το ΠΑΣΟΚ-, εν τούτοις δεν είχε καµία σχέση, ούτε ως προς τους επι-κεφαλής του ούτε ως προς την ικανότητα των στελεχών του, µε την Αριστερά που κυβέρνησε, ο τότε ηγέτης της οποίας επανεµφανίζεται µε άλλον κοµµατικό µανδύα.
Από µία άποψη αυτό µπορεί να δείχνει κοινωνική επιπολαιότητα, καθώς δεν αξιολογεί τις συνέπειες της επικράτησης στο πολιτικό προσκήνιο του ενός ή του άλλου κόµµατος. Για παράδειγµα, στην περίπτωση που τα αποτελέσµατα των εκλογών ήταν τέτοια που να µην µπορεί να συγκροτηθεί αυτοδύναµη κυβέρνηση και απαι-τούνταν συνεργατικές κυβερνήσεις, ασφαλώς και το πρώτο κόµµα -που αδιαµφισβήτητα θα είναι η Νέα ∆ηµοκρατία- δεν θα µπορούσε να συγκυβερνήσει µε το κόµµα του κ. Τσίπρα, πολύ περισσότερο µε τον ίδιο, ακόµη και για λόγους… αισθητικής. Αντιθέτως, µε το ΠΑΣΟΚ η Ν.∆. έχει ξανασυνεργαστεί κάτω από ορισµένες συνθήκες.
Στο µέτρο που η κοινή γνώµη µπορεί να αντιληφθεί αυτές τις διαφορές, έχει σηµασία αν αντιλαµβάνεται και τις συνέπειες και τις επιπτώσεις επιλογών της που δεν θα διευκολύνουν µία πολιτική σταθερότητα, αλλά, αντιθέτως, οδηγούν τη χώρα σε περιπέτειες. Βεβαίως, ο χρόνος µέχρι τις εκλογές, σύµφωνα µε την πρωθυπουργική απόφαση, παραµένει ακόµη σχετικά µακρύς, οπό-τε πολλά µπορούν να συµβούν και άλλα τόσα ν’ αλλάξουν. Τα πάντα όµως εξαρτώνται, στην ουσία, από τις επιλογές της κοινής γνώµης ως εκλογικού σώµατος και από το αν οι επιλογές της είναι αποτέλεσµα ώριµων αξιολογήσεων ή του παρορµητισµού που χαρακτηρίζει τον λαό µας. Τον οποίο παρορµητισµό τον έχει πληρώσει. Κι αυτό διότι µάλλον κοινωνική ιδιορρυθµία ως προς τις πολιτικές αντιλήψεις έχει µερίδα της κοινής γνώµης, όταν η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα έχει υψηλότερο ποσοστό στους αυτοπροσδιοριζόµενους ως κεντροαριστερούς έναντι του ΠΑΣΟΚ, που παραδοσιακά εκπροσωπεί τον συγκεκριµένο ιδεολογικό χώρο. Και τίποτε δεν έχει αλλάξει ως προς τις αριστερές ιδεοληψίες του επικεφαλής της ΕΛΑΣ, ώστε να πει κάποιος µε βεβαιότητα ότι δεν υποκρίνεται και ότι έχει µετατοπιστεί δεξιότερα.
Οι τελευταίες πάντως δημοσκοπικές ενδείξεις εμπεριέχουν και κάποια ενθαρρυντικά στοιχεία, όπως η αύξηση του ποσοστού όσων θέλουν σταθερότητα σε σχέση µε τα αντίστοιχα ποσοστά προ µηνών. Η πρόθεση για τη σταθερότητα αυτή δεν είναι προϋπόθεση µόνο για την αυτοδυναμία, αλλά και εφ’ όσον αυτή δεν επιτευχθεί για το ποιος θα είναι δεύτερος.
Εφημερίδα Απογευματινή
