Όσο περνούν οι εβδομάδες και βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση της φετινής αγωνιστικής περιόδου, τόσο… διαχέονται με μεγαλύτερη συχνότητα στην ατμόσφαιρα σενάρια για αναδιάρθρωση των επαγγελματικών κατηγοριών στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Αν και φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να οδηγηθούμε από φέτος σε επιστροφή της Super League στο παραδοσιακό μοντέλο της διεξαγωγής του πρωταθλήματος χωρίς playoffs (κάτι που θα σημάνει πιθανότατα τον μη απευθείας υποβιβασμό ομάδων στη δεύτερη κατηγορία και τη διεξαγωγή αγώνων μπαράζ ανάμεσα σε ομάδες της Super League και της Super League 2 προκειμένου να υπάρξει αύξηση των ομάδων από 14 σε 16), άπαντες αντιλαμβάνονται ότι η ολοκλήρωση μιας ποδοσφαιρικής λίγκας με… μπασκετικό format αποτελεί αναγκαίο κακό για τη χώρα που το λανσάρει.
Για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, συνιστά μονόδρομο για τις χώρες εκείνες που αδυνατούν να προσφέρουν εμπορικό τηλεοπτικό προϊόν χωρίς διαδοχικά ντέρμπι ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις τους.
Ας εστιάσουμε, όμως, τη συζήτηση στη δική μας πραγματικότητα. Γιατί επιλέχθηκε το μοντέλο των playoffs ως ιδεατό κυρίως για τους δύο μεγάλους τηλεοπτικούς παρόχους (Cosmote και Nova) που αποτελούν βασικούς αιμοδότες της λίγκας;
Γιατί πολύ απλά όσο προχωρούσαμε στη διάρκεια του 21ου αιώνα τόσο περισσότερο μεγάλωνε η ψαλίδα που χώριζε τους μεγάλους από τους θεωρητικά και πρακτικά μικρομεσαίους και τόσο λιγότερο εμπορικές και ανταγωνιστικές γίνονταν οι αναμετρήσεις του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ με εκπροσώπους των χαμηλότερων στρωμάτων δυναμικότητας.
Ανταγωνιστικό περιβάλλον
Αυτό συνέβαινε κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ολοένα και περισσότερες εκπρόσωποι της ελληνικής περιφέρειας με πολύ κόσμο και ειδικό βάρος φανέλας άρχισαν να… φυτοζωούν και να βουλιάζουν προς τις ερασιτεχνικές κατηγορίες.
Δεύτερον, γιατί η εκτόξευση της τοξικότητας ανάμεσα στα μέλη του «Big 4» τα οδήγησε σε ολοένα μεγαλύτερη προσπάθεια χειραγώγησης κυρίως της Super League 2 και στην έμμεση παρεμπόδιση εισόδου ισχυρών επενδυτών στον χώρο.
Ομάδες που ομόρφαιναν τα Σαββατοκύριακά μας άρχισαν σταδιακά να… σβήνουν από τον χάρτη. «Κολοσσοί» (για τα δεδομένα του ποδοσφαίρου της περιφέρειας) όπως η Παναχαϊκή, ο ΠΑΣ Γιάννινα, η Δόξα Δράμας, η Καστοριά, η Ξάνθη, ο Πανηλειακός, με μεγάλη λαϊκή βάση και ιστορική κληρονομιά, ωθήθηκαν ουσιαστικά στα όρια της διάλυσης.
Υπήρχε λόγος ύπαρξης playoffs τα παλιότερα χρόνια, όταν η επίσκεψη ενός ισχυρού στο Αλκαζάρ, στους «Ζωσιμάδες», στην Αγυιά ή στο «Γεντί Κουλέ» ισοδυναμούσε με… επικίνδυνη αποστολή; Όχι βέβαια!
Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πραγματικά ανταγωνιστικό και εμπορικό πρωτάθλημα είναι αυτό που συνοδεύεται από μεγάλους δείκτες αβεβαιότητας κάθε Σαββατοκύριακο. Γιατί θεωρείται η Premier League η κορυφαία λίγκα στον πλανήτη; Πολύ απλά διότι μπορεί οι κυρίαρχες δυνάμεις όπως η Μάντσεστερ Σίτι, η Λίβερπουλ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Τσέλσι και η Άρσεναλ να μονοπωλούν τους τίτλους, ωστόσο καμιά δεν αισθάνεται σίγουρη για τη νίκη της όποτε επισκέπτεται την έδρα της Μπέρνλι, της Λιντς, της Γουλβς, της Μπόρνμουθ ή της Μπρέντφορντ. Όπως κανένα τρίποντο δεν θα είναι σίγουρο του χρόνου, όταν θα περάσουν μια βόλτα από την έδρα της νεοφώτιστης Κόβεντρι.
Για να επιστρέψει λοιπόν η Super League σε ένα εμπορικό παραδοσιακό μοντέλο διεξαγωγής της λίγκας χωρίς playoffs και playouts, δεν αρκεί να αλλάξει απλώς ο αριθμός των ομάδων που θα συμμετέχουν σε αυτήν.
Θα πρέπει να δημιουργηθούν και οι κατάλληλες προϋποθέσεις που θα δίνουν τη δυνατότητα στους μικρομεσαίους να διεκδικούν με αξιώσεις ακόμη και κάποιο ευρωπαϊκό εισιτήριο. Και κυρίως να φτιαχτεί το κατάλληλο περιβάλλον που θα προσελκύει ολοένα και περισσότερους ισχυρούς και υγιείς επενδυτές σε όλες τις ΠΑΕ.
Εφημερίδα Απογευματινή
