Οι Αμερικανοί θα πρέπει να εξηγήσουν στους Ιρανούς ηγετικούς πυρήνες του καθεστώτος ότι έχουν δύο διαδρομές μπροστά τους. Είτε να ανοικοδομήσουν τη χώρα τους, να την ενισχύσουν στο πεδίο της παραγωγικής διαδικασίας, να δουλέψουν για την ευημερία του λαού που έχει δοκιμαστεί τα μέγιστα από τις επιθετικές φαντασιώσεις τους εναντίον του Ισραήλ και τη θεοκρατική ματαιοδοξία τους, είτε να οδηγήσουν τα πράγματα και την τύχη τους σε επιπλέον καταστροφή μέσα στον χρόνο.
Η Τεχεράνη θα πρέπει να συναισθανθεί, ύστερα από μισό αιώνα εχθροπάθειας, ότι όχι μόνο ο κόσμος αλλά και η γεωπολιτική περιοχή στην οποία εντάσσεται αλλάζει δραματικά. Το Ιράν, πολύ περισσότερο η Περσία, έχουν ευρεία επικράτεια και δυνατότητες. Δεν απειλούνται από κάποιον αν αυτοί πάψουν να απειλούν τους άλλους. Όλα αυτά είναι προβληματικό να συμβούν βέβαια, αφού ΗΠΑ και Ιράν είναι αναξιόπιστοι μεταξύ τους και δεν μπορούν να συζητήσουν με επάρκεια χωρίς μεσολαβητές.
Στην παρούσα φάση βρισκόμαστε σε ένα μεταίχμιο. Στο τραπέζι βρίσκεται ένα πλαίσιο συμφωνίας για τον τρόπο που ενδεχομένως θα συζητήσουν μεταξύ τους μέσα στο χρονικό διάστημα των 60 ημερών. Εν αρχή είναι το Ορμούζ. Η ελεύθερη ναυσιπλοΐα είναι προαπαιτούμενο για τη διεθνή ναυτιλία και οικονομία. Αλλά και για την ενεργειακή επάρκεια του πλανήτη. Οι Ιρανοί επιθυμούν, και δικαίως, την αμοιβαία με τους Αμερικανούς υποχώρηση από τον αποκλεισμό των Στενών. Αν συμπέσουν στην επιστροφή στο status quo ante, το πρόβλημα μπορεί να λυθεί.
Ο πρόεδρος Τραμπ και ο Λευκός Οίκος θα πάψουν μεταξύ άλλων να πιέζονται, γιατί τα καύσιμα των αυτοκινήτων και οι τιμές των αυγών για τη μέση αμερικανική οικογένεια θα πάψουν να αυξάνονται. Οι Ιρανοί όμως, που δεν έχουν πλέον να πληρώσουν τους μισθούς των κρατικών υπαλλήλων τους, στην πίστη των οποίων στηρίζεται το καθεστώς, ούτε τα επιδόματα ανεργίας των εργαζομένων στα εργοστάσια που εξαιτίας του πολέμου έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους, ή που θέλουν να κάμψουν τον πληθωρισμό που τρέχει στο εσωτερικό με ρυθμούς της τάξης του 85% στερώντας από τους ανθρώπους ακόμη και το ψωμί, θεωρούν ότι επί του Ορμούζ θα πρέπει να «ξεπαγώσουν» κεφάλαια της χώρας που έχουν δεσμευθεί από τις δυτικές κυρώσεις για να πάρουν ανάσα.
Το παζάρι γίνεται με τέτοιους όρους, κι ας ακούγονται μεγαλοστομίες περί Θεού και αυτοκρατοριών. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη επιτρέψει, σύμφωνα με πληροφορίες, την αποδέσμευση 3 δισ. δολαρίων από το Κατάρ, που στη βάση αυτή ανέλαβε διαμεσολάβηση για να φθάσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται σε μια πρώτη υπογραφή στη Γενεύη. Οι Ιρανοί ζητούν 24 δισ. δολάρια. Τόσα τους λείπουν. Οι Αμερικανοί μπορεί να τους απελευθερώσουν και 6 δισ., αλλά όχι σε πρώτη φάση 12 δισ. δολάρια.
Και μετά τι θα γίνει με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν; Η Τεχεράνη θα πρέπει να καταλάβει ότι πυρηνικά όπλα δεν μπορεί να έχει. Αν έχουν αυτοί, θα πρέπει να έχουν κι άλλοι στην περιοχή. Άρα καλύτερα να μην έχει κανένας. Το επιπλέον εμπλουτισμένο ουράνιο, καμιά 500αριά κιλά, που φθάνει για να τινάξουν στον αέρα τη μισή Δύση οι μουτζαχεντίν, θα πρέπει να παραδοθεί.
Σε ποιους, με ποια διαδικασία και για πόσα από τα «παγωμένα» κεφάλαια του Ιράν; Τριακόσια δισ. ζητούν οι Φρουροί και το ιερατείο, 120 δισ. είναι τα «παγωμένα» περιουσιακά στοιχεία του Ιράν εν συνόλω. Αν θέλετε τόσο πολλά, δώστε μας τα κλειδιά της χώρας για 20 χρόνια, θα έπρεπε να τους απαντήσουν οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης», που έχουν κι εδώ πρώτο λόγο στη διαπραγμάτευση από την πλευρά της Ουάσινγκτον. Τα κλειδιά πήραν άλλωστε για μόνο 20 δισ. οι Κινέζοι κομμουνιστές από τις χώρες της Αφρικής που δάνεισαν, αυτές χρεοκόπησαν και τους ζητούν πίσω τόκους.
Οι Ιρανοί του καθεστώτος έβαλαν στο τραπέζι και το προτεκτοράτο του Λιβάνου, εξοργίζοντας τους Ισραηλινούς. Υπάρχει και το ζήτημα των βαλλιστικών. Τελικά όμως μιλάμε για ένα πλαίσιο εκεχειρίας 60 ημερών. Πόσο κάνει αυτή η υπογραφή; Θα αποφασίσει, λέει, ο ηγέτης τους, ο γιος Χαμενεΐ. Αυτός που είναι σε κώμα από τις 28 Φεβρουαρίου…
