Στις δημοκρατίες καθένας που έχει κατορθώσει να αποτελέσει μέλος του πολιτικού συστήματος δικαιούται να διεκδικεί και την εξουσία. Ακόμη και ως… Μεσσίας. Το πρόβλημα για κάθε φιλόδοξο -κυρίως αρχηγό κόμματος- είναι αν έχει παρελθόν, είτε αυτός είτε το κόμμα του, τι είδους παρελθόν είναι αυτό και, επιπλέον, αν η μνήμη αυτών στους οποίους απευθύνεται παραμένει ζωντανή ώστε να θυμούνται αυτό το πολιτικό παρελθόν. Ειδικά στις περιπτώσεις που το παρελθόν αυτό δεν είναι και τόσο αγλαό. Ξεκινώντας από τη μετριοπαθή αρχή ότι βέλτιστο είναι το μη χείρον, ας δούμε αν η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να τους επιβραβεύσει, αναθέτοντάς τους την εξουσία:
Αυτούς που είχαν διά νόμου μετατρέψει το αδίκημα της κατάχρησης δημόσιου χρήματος από κακούργημα σε πλημμέλημα.
Αυτούς που με νόμο επέτρεπαν στις δημόσιες επιχειρήσεις τις απ’ ευθείας αναθέσεις.
Αυτούς που, όπως περιγραφόταν σε νομικό περιοδικό από επίτιμο πρόεδρο του Αρείου Πάγου, επιδίδονταν σε ωμές κομματικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη.
Αυτούς που λεηλάτησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών Ταμείων για να ασκήσουν κοινωνική πολιτική.
Αυτούς που επί των ημερών τους είχαν αυξήσει το δημόσιο χρέος, αλλά το απέκρυπταν, με αποτέλεσμα να παρέμβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Στατιστικής Υπηρεσίας για να διορθωθούν οι αλχημείες που γίνονταν.
Αυτούς που είχαν διογκώσει τα χρέη των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων.
Αυτούς που είχαν αυξήσει συνολικά κατά… 260% (!) άμεση και έμμεση φορολογία.
Αυτούς που κατά τη θητεία τους είχαν καταγραφεί 18 καραμπινάτα σκάνδαλα, προς όφελος ορισμένων.
Αυτούς που μείωσαν τις συντάξεις 21 φορές.
Αυτούς που περιέκοψαν τις συντάξεις χηρείας.
Αυτούς που κατάργησαν το βοήθημα προς χαμηλοσυνταξιούχους και αναπήρους, το ΕΚΑΣ.
Αυτούς που έκαναν συνεχείς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.
Αυτούς που προέβαιναν σε κατασχέσεις λογαριασμών.
Αυτούς που υπερφορολόγησαν την κοινωνία για να δημιουργήσουν πλεονάσματα.
Αυτούς που είχαν καταφέρει να είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές στην Εφορία περί τους 4 εκατομμύρια συμπατριώτες μας. Ενώ 3 στους 4 αδυνατούσαν να κάνουν ρύθμιση, γιατί δεν μπορούσαν να πληρώσουν ούτε τα της ρύθμισης!
Αυτούς των οποίων οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές ήταν τόσο επιπόλαιες, ώστε, κατά τους υπολογισμούς του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, η επιβάρυνση του ελληνικού λαού να φτάσει τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αυτούς που δέσμευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, ενώ δεσμεύθηκαν για υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060.
Αυτούς που με την πολιτική τους εξώθησαν 500.000 συμπατριώτες μας, κυρίως νέους, μεταξύ των οποίων και λαμπρά μυαλά, να εγκαταλείψουν τη χώρα αναζητώντας επιβίωση στο εξωτερικό.
Το ποιοι απεδείχθησαν τόσο ζημιογόνοι για τον ελληνικό λαό κατά τη Μεταπολίτευση ας είναι ένα κουίζ προς την κοινωνία, ώστε να ανασύρει στη μνήμη όσα δεν πρέπει να ξεχνά, για να κάνει σωστές επιλογές όταν έρχεται η ώρα.
Είναι προφανώς ζήτημα απλής λογικής, που μπορεί να οδηγήσει και στις σωστές αξιολογήσεις.
Κυριακάτικη Απογευματινή
