Υπάρχει μια αδικαιολόγητη -τουλάχιστον κατά την άποψη πολλών- αυτοπεποίθηση στο σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ, τη θέση μάλιστα του οποίου την έχουν διεκδικήσει και άλλα κόμματα από το 2019 μέχρι σήμερα. Η αυτοπεποίθηση αυτή προκύπτει από την επιμονή στην άρνηση για συνεργασία με τη ΝΔ αν προέκυπτε τέτοια ανάγκη σε περίπτωση ακυβερνησίας έπειτα από εκλογές. Προφανώς για λόγους αντικειμενικούς η άρνηση αυτή ισχύει και όσον αφορά τη συνεργασία της Χαριλάου Τρικούπη και με άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεδομένου ότι η ηγεσία του κόμματος αλλά και στελέχη πρώτης γραμμής καταλαβαίνουν ότι δεν θα ήταν και ό,τι καλύτερο για το όποιο κύρος έχει απομείνει στο ελληνικό σοσιαλιστικό κόμμα μια συνεργασία με απολειφάδια του πολιτικού συστήματος, τα οποία μάλιστα δεν θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τον επιδιωκόμενο στόχο. Την κυβερνησιμότητα.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του ένα από τα προβεβλημένα στελέχη του Κινήματος και με βλέψεις και στην ηγεσία του κόμματος, ο κ. Παύλος Γερουλάνος, αρνήθηκε το ενδεχόμενο μιας μετεκλογικής συνεργασίας με το κόμμα που κυβερνάει σήμερα, διευκρινίζοντας ότι μπορεί μεν σε κρίσιμα ζητήματα να υπάρχει σύμπλευση «με κόμματα διαφορετικών ιδεολογικών θέσεων» -κάτι βεβαίως που σπανίως το βλέπουμε- αλλά όχι κυβερνητικές συμμαχίες. Πρόσθεσε δε ότι το ΠΑΣΟΚ διά της ανεξαρτησίας του αυτής προσφέρει «εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης».
Κατ’ αρχάς είναι δυσδιάκριτη η διαφορά ιδεολογικών θέσεων μεταξύ των δύο κομμάτων, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ αντιθέτως αν υιοθετήσουμε τη σημερινή αντιπολιτευτική του κόμματος περί διαφθοράς, τότε αντιθέτως θα βρίσκαμε κοινό σημείο ανατρέχοντες στο πασοκικό παρελθόν! Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρει στο εξαίρετο βιβλίο του «Τα απομεινάρια του φανατισμού» ο Γιώργος Παμπούκης, οι καταδυναστευτικές και ωθώντας στον φανατισμό ιδεολογίες της Δεξιάς και της Αριστεράς είναι σήμερα πλήρως ξεπερασμένες.
Η θέση αυτή περί μη συνεργασίας εν πρώτοις αναδεικνύει μία προτίμηση προς την ακυβερνησία στο όνομα της εξασφάλισης κάποια στιγμή κομματικού οφέλους. Πράγμα που σημαίνει στην ουσία ότι ενόψει της επίτευξης ενός στόχου «γαία πυρί μειχθήτω». Διότι δεν προκύπτει από πουθενά ότι οι αναποφάσιστοι θα στραφούν ενώπιον της κάλπης προς το ΠΑΣΟΚ, όπως προβάλλεται, αν σκεφτεί κανείς ότι η μεγάλη πλειοψηφία τους δεν προέρχεται από το κόμμα αυτό αλλά από το κυβερνών και επομένως είναι ευκολότερο να επιστρέψουν σε αυτό στην περίπτωση που διαπιστώνεται ο κίνδυνος αστάθειας παρά να προτιμήσουν το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη.
Υπάρχει βεβαίως και η άλλη ερμηνεία όσων εκ των στελεχών του Κινήματος και κυρίως όσων έχουν αρχηγικές βλέψεις διατυπώνουν τα περί μη συνεργασίας. Πιθανώς να αποβλέπουν τελικώς στην αδυναμία του κόμματος να επιτύχει όσα ο σημερινός αρχηγός διατείνεται ώστε να θέσουν ευκολότερα θέμα ηγεσίας, αφού «η βελόνα θα παραμένει κολλημένη»…
Εφημερίδα Απογευματινή
