Ακριβώς επειδή το σενάριο για εκλογές τον Οκτώβριο έχει βασιμότητα ως ενδεχόμενο, οι πολιτικές εξελίξεις έχουν αποκτήσει πιο ραγδαίο ρυθμό. Ειδικά από τα επερχόμενα σχήματα, που με την είσοδό τους στο πολιτικό σκηνικό θα δώσουν δυναμική και επιπλέον ενδιαφέρον στις δημοσκοπήσεις το δίμηνο Μαΐου-Ιουνίου. Το σημαντικό διάστημα δηλαδή πριν από την απορρύθμιση των καλοκαιρινών διακοπών του Ιουλίου-Αυγούστου.
Το πλέον σημαντικό για τις όποιες εξελίξεις ειδικά στην Κεντροαριστερά – Αριστερά είναι το νέο πολιτικό σχήμα υπό την ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα. Το αρχικό «μανιφέστο» υπό Σιακαντάρη του Ιδρύματος Τσίπρα έδωσε στίγμα και διάθεση για τα επερχόμενα. Ο διάλογος περί «κυβερνώσας Αριστεράς» σε μια άλλη εποχή, χωρίς μνημόνια, πλατείες των αγανακτισμένων και χρεοκοπίες, ξεκίνησε. Η Αριστερά όχι στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη, ακόμη και στις ΗΠΑ, αντιμετωπίζει μια θεωρητική και στρατηγική αμηχανία. Δεν έχει πειστικά αφηγήματα, στόχους και χαρακτήρα, και δεν συγκινεί σε κάθε περίπτωση τις νεότερες γενιές, αλλά ούτε πλειοψηφίες των πολιτών όπως σε προηγούμενες δεκαετίες. Αναζητείται λοιπόν θεώρημα, αξίες, προσαρμογή στα ζητούμενα ενός κόσμου που θα καθοριστεί από τα εργαλεία της τεχνητής νοημοσύνης και τη νέα γεωπολιτική. Επίσης νέα οράματα στο τέλος της εποχής των μύθων του παρελθόντος.
Η σοσιαλδημοκρατία της τεχνοκρατίας που κυριάρχησε στην ενωμένη Ευρώπη έχει καταρρεύσει. Αλλά και η ριζοσπαστική Αριστερά των δρόμων, των απεργιών και των οδοφραγμάτων επίσης δεν εμπνέει και δεν λειτουργεί. Η οικολογία είναι κυριολεκτικά απολογούμενη, ειδικά εξαιτίας της «πράσινης συμφωνίας» για τη γρήγορη απανθρακοποίηση της Ευρώπης που οδήγησε σε στρατηγικές και πολιτικές οι οποίες εκτόξευσαν το κόστος ζωής του μέσου νοικοκυριού και των επιχειρήσεων, ενώ μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, πριν ακόμη από την περιπέτεια του τρίτου πολέμου στον Κόλπο, οδήγησαν στην ανυπαρξία καυσίμου στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα της ηπείρου.
Από το αρχικό «μανιφέστο», πριν από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος, γίνεται φανερό ότι το σεβαστό επιτελείο της λεωφόρου Αμαλίας αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που συγκλίνουν θα επιχειρήσουν να δώσουν μια εκλογικά πειστική απάντηση στα υπαρξιακά αυτά αδιέξοδα της Αριστεράς. Αλλά και εναλλακτική στους εν δυνάμει ψηφοφόρους που δεν αντέχουν το στενό «καλούπι» του συστημικού και ξεπερασμένου σε πρόσωπα και πρακτικές ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, όταν αποχωρεί από το κόμμα ο «ιδεολόγος» από το παλαιό ΠΑΣΟΚ Χ. Καστανίδης λίγους μήνες πριν από τις εκλογές καταγγέλλοντας «κόμμα Ανδρουλάκη», πολύ μικρά είναι τα περιθώρια να πειστούν απογοητευμένοι ψηφοφόροι του χώρου να επανασυσπειρωθούν.
Πέραν του πολιτικού σχήματος Τσίπρα, που θα φέρει έντονες αναταράξεις, αναμένεται χωρίς ανάλογες προσδοκίες αλλά με ενδιαφέρον το λαϊκιστικό κίνημα της «μάνας των Τεμπών», Καρυστιανού. Ορίζεται ως αντισυστημικό, αλλά χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί στη δεξιά ή την αριστερά του κομματικού τόξου. Απασχολεί και επηρεάζει μεσαία κόμματα στον κύκλο του 10% που παρουσιάζονται ως αντισυστημικά, όπως την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου), Ελληνική Λύση (Βελόπουλος), ΝΙΚΗ και όποια άλλα σχήματα πλην ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς που επηρεάζονται σχεδόν μονοδιάστατα από τη συγκρότηση του σχήματος Τσίπρα.
Στις συζητήσεις παρασκηνίου υφίσταται και κόμμα Σαμαρά, ως διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας, που είναι και το μόνο σχήμα που εφόσον προκύψει επηρεάζει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας της κυβερνητικής παράταξης, έστω κι αν σημειώσει χαμηλή πτήση στις εκλογές. Φυσικά θα πρόκειται για πολύ θλιβερό και τοξικό φινάλε στη μακρά πολιτική πορεία του πρώην πρωθυπουργού που κυρίως είναι συνυφασμένη με τη Νέα Δημοκρατία. Από τη δεκαετία του 1970.
Εν ολίγοις, μετά τις συγκεκριμένες ανακοινώσεις και την επίδραση που θα έχουν σε σχήματα και πρόσωπα, το πολιτικό σκηνικό θα έχει διαμορφωθεί ενόψει ΔΕΘ, όπου ο πρωθυπουργός θα κάνει σαφή τον χρόνο των εκλογών. Οι μετακινήσεις και οι συσχετισμοί θα ολοκληρωθούν με τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων, όποτε κι αν γίνει αυτή.
Εφημερίδα Απογευματινή
