Επειδή κατά τον κ. Τσίπρα υπάρχει έλλειμμα σταθερότητας και κανονικότητας στη χώρα πρέπει να ζητήσει την παραίτηση του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ η οποία ανακοίνωσε στοιχεία συμφώνως προς τα οποία πέρυσι όχι απλώς αυξήθηκε το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών αλλά αποτέλεσε το υψηλότερο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία 17 χρόνια. Δηλαδή από το 2009.
Αυτή η αύξηση οφείλεται στην άνοδο των αποδοχών τόσο σε μισθούς όσο και από επιχειρηματική δραστηριότητα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι αυξήθηκε και η κατανάλωση. Και αυτά συνέβησαν παρά τον πληθωρισμό, γεγονός που επίσης σημαίνει ότι βελτιώθηκε η οικονομική θέση των νοικοκυριών.
Αυτή η πραγματικότητα των αριθμών έχει την πολιτική της σημασία δεδομένου ότι στις τελευταίες έρευνες της κοινής γνώμης μεγάλη βαρύτητα δίνουν οι πολίτες στα ζητήματα της οικονομίας. Κοινώς, στο τι μπαίνει στην τσέπη του καθενός και τι τελικώς του μένει. Πάντοτε, άλλωστε, το θέμα της ατομικής επιβίωσης που συναρτάται με τις οικονομικές απολαβές του καθενός επηρέαζε στις εκλογές την ψήφο του εκλογικού σώματος.
Αν επομένως έτσι έχουν τα πράγματα, έχει ενδιαφέρον για τις πολιτικές εξελίξεις και εκλογικές προοπτικές το πώς διαβάζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης τα οικονομικά στοιχεία. Βεβαίως δεν παραγνωρίζεται το γεγονός ότι πάντοτε οι λαοί (πολύ περισσότερο ο ελληνικός) αποζητούν το μείζον ως προς την οικονομική τους κατάσταση. Όμως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία θεωρούν αντίθετα από την πλειοψηφία του κόσμου ότι τα πράγματα στη χώρα πάνε σε λάθος κατεύθυνση, θα έπρεπε να διερωτηθούν γιατί παρόλη τη γενικότερη λαϊκή γκρίνια δεν καρπώνονται κάποιο κέρδος από την γκρίνια αυτή. Κανένας αρχηγός κόμματος δεν προτιμάται από την πλειοψηφία ως κυβερνήτης και αυτό θα έπρεπε να τους προβληματίζει διότι εδώ και μία επταετία (μη υπολογιζόμενων των ετών που ο ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν ότι ήταν σε αποδρομή) τους απορρίπτει συλλήβδην η ελληνική κοινωνία!
Ο ένας αρχηγός (αυτός το κόμμα του οποίου απέχει λιγότερο από το κυβερνών κόμμα) πιστεύει ότι αποτελεί εναλλακτική κυβερνητική λύση αλλά την πεποίθησή του αυτή δεν την αμφισβητεί μόνο η κοινή γνώμη μα και οι κομματικοί του σύντροφοι. Για τους άλλους αρχηγούς τι να πει κανείς; Στην καλύτερη περίπτωση μόνο μία ψήφο διαμαρτυρίας μπορούν να συλλέξουν, με όλα τα χαρακτηριστικά της προσωρινότητας της ψήφου αυτής.
Όντως υπάρχει πρόβλημα κανονικότητας, όπως μας λέει ο κ. Τσίπρας. Μόνο που η έλλειψή της δεν αφορά το κυβερνών κόμμα, καλώς ή κακώς. Αλλά το σκορποχώρι της αντιπολίτευσης όπου δυο λαλούν και τρεις χορεύουν. Αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα θα αποτυπώνονταν στις διαθέσεις του κόσμου. Δεν θα πάλευαν τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταφέρουν να μπουν στη Βουλή. Δεν θα πάλευαν άλλα, για ένα 6%-8%, που δεν το λες και πολιτική επιτυχία. Και εν πάση περιπτώσει θα είχαν προοπτικές να κυβερνήσουν, που τελικώς δεν έχουν…
