Ολες οι αναλύσεις συµφωνούν ότι, αν σε τρεις εβδοµάδες, το πολύ τέσσερις, δεν ανοίξουν τα Στενά του Ορµούζ, οι επιπτώσεις που εν τω µεταξύ σωρεύονται και θα ενσκήψουν στην παγκόσµια οικονοµία, ως αποτέλεσµα καθίζησης στην ενεργειακή αγορά, θα είναι µη διαχειρίσιµες.
Αυτό ασκεί πίεση στις ΗΠΑ να επιδιώξουν το άνοιγµα των Στενών µε µία έστω προκαταρκτική συµφωνία, η οποία, αν ισχύουν τα σηµεία που έχουν δει το φως της δηµοσιότητας, υπάρχει πιθανότητα να υποθηκεύσει όχι µόνο την περιοχή, αλλά και ολόκληρο το διεθνές σύστηµα. ∆ηλαδή να επιδεινώσει αυτά που επιχειρεί να θεραπεύσει.
Αφ’ ενός η ιστορική εµπειρία δείχνει ότι στη Μέση Ανατολή ό,τι κλείνει πρόχειρα ανοίγει µε χειρότερο τρόπο στο (όχι µακρινό) µέλλον. Αφ’ ετέρου δηµιουργείται αρνητικό προηγούµενο, αν όντως ισχύει ότι δίνεται η δυνατότητα στο Ιράν ελέγχου των Στενών και επιβολής τελών στα πλοία.
Οποιος στον πλανήτη έχει τη δυνατότητα να κλείνει διεθνή Στενά ή να παρεµποδίζει στρατιωτικά τη ναυσιπλοΐα θα µπει στον πειρασµό να κάνει το ίδιο.
Τα διεθνή Στενά και κυρίως τα choke points, τα σηµεία πνιγµού, αυτά που δηλαδή, αν κλείσουν, διαταράσσουν τη ναυτιλία, δεν είναι κατασκευασµένα έργα, διώρυγες, στις οποίες επιβάλλεται τέλος, για να γίνει απόσβεση της επένδυσης. Είναι φυσικοί σχηµατισµοί, στους οποίους η ναυσιπλοΐα είναι ελεύθερη. Αν αυτό ανατραπεί, η πλανητική διατάραξη που θα προκύψει θα απορρυθµίσει την παγκόσµια ναυτιλία και θα πλήξει µε καταλυτικό τρόπο τις εφοδιαστικές αλυσίδες.
Επίσης, από όλα τα προσχέδια συµφωνίας που έχουν διαρρεύσει µέχρι τώρα απουσιάζει παντελώς το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν. Θα διατηρήσει δηλαδή τον κατ’ εξοχήν µοχλό εκβιασµού που διαθέτει, µε τον οποίο ανά πάσα στιγµή θα µπορεί να απειλεί την πρόκληση καταστροφής σε ευρύτατο γεωγραφικό περίγυρο.
Και δεν είναι µόνο το Ισραήλ το οποίο έχει ενστάσεις σε κάτι τέτοιο. Τα αραβικά κράτη του Κόλπου θα παραµείνουν όµηροι ενός καθεστώτος το οποίο έχει καταστήσει σαφείς τις προθέσεις του, όπως και την αξιοπιστία του. Καµία συµφωνία δεν θα το εµποδίσει από το να διατυπώνει ή να υπονοεί απειλή στα όµορα και εγγύς κράτη, τα οποία ήδη έχουν υποστεί ανήκεστο βλάβη στο οικονοµικό και επενδυτικό status τους.
Είναι αµφίβολο αν και σε ποιο βαθµό ορισµένα εξ αυτών µπορούν να ανακάµψουν πλήρως, να αποτελέσουν εκ νέου επενδυτικούς προορισµούς και να συνεχίσουν τα φιλόδοξα προγράµµατα διαφοροποίησης της οικονοµίας τους και απεξάρτησης από τη µονοθεµατική ανάπτυξη µέσω υδρογονανθράκων.
Επίσης, πάντα µε την προϋπόθεση ότι όσα έχουν διαρρεύσει ανταποκρίνονται στο πλαίσιο της διαπραγµάτευσης, αν παραµείνει ασαφές το θέµα του εµπλουτισµένου πυρηνικού υλικού, θα είναι σαν η ∆ύση να έχει ρίξει λευκή πετσέτα απέναντι στο τροµοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Το οποίο, εφόσον δεν έχει διστάσει να δολοφονήσει δεκάδες χιλιάδες πολίτες του, πόσο πιθανό είναι να έχει οποιαδήποτε αναστολή για τη χρήση πυρηνικών όπλων, αν µε κάποιο τρόπο διατηρήσει, έστω και µελλοντικά, τη δυνατότητα απόκτησής τους…
Εξάλλου, η έστω έµµεση επιβράβευσή του, µε την υπερδύναµη να εµφανίζεται υπέρ το δέον ευέλικτη απέναντι στους όρους που θέτουν οι «Φρουροί της Επανάστασης» και την Ευρώπη παντελώς απούσα -είτε να λέει το αδιανόητο «δεν είναι δικός µας πόλεµος» είτε να ψιθυρίζει ακατάληπτες δικαιολογίες µέσω της αρµόδιας για την εξωτερική πολιτική Κάγια Κάλας-, θα εµπνεύσει πολλές τροµοκρατικές, κρατικές και µη, οντότητες. Οποιαδήποτε διαλλακτικότητα απέναντι σε ένα τέτοιο καθεστώς θα εκληφθεί από τους οµοίους του ως αδυναµία. Και είναι γνωστό τι ακολουθεί όταν τέτοιοι δρώντες οσµιστούν αδυναµία. Τίθεται δε το ψευτο δίληµµα «τι είναι προτιµότερο: µια συµφωνία ειρήνης, έστω ατελούς, ή η συνέχιση του πολέµου;». Μια εύθραυστη ειρήνη, η οποία υπονοµεύει την ασφάλεια, είναι χειρότερη, διότι απλά προεξοφλεί τον επόµενο πόλεµο υπό δυσµενέστερες συνθήκες και αφού ενδεχοµένως θα έχει προηγηθεί κάτι πολύ άσχηµο. Αυτοί οι παίκτες δεν έχουν τον κώδικα που νοµίζει η ∆ύση ότι είναι ίδιος µε τον δικό της.
∆εν υπάρχει καν η έννοια της εκεχειρίας ή της ειρήνης όπως την αντιλαµβανόµαστε οι ∆υτικοί. Τέτοιου είδους τροµοκρατικά σχήµατα µε αποκαλυπτικού χαρακτήρα θρησκόληπτες διαθέσεις χρησιµοποιούν κάθε ανάσα που τους δίνεται ως προετοιµασία για τον τελικό στόχο τους. Ο οποίος είναι γνωστός και δεν τον κρύβουν.
Κυριακάτικη Απογευματινή
