Ξεκαθαρίζουμε εξαρχής τη θέση μας για την περίφημη φάση του Ναν με τον Φουρνιέ, που μονοπωλεί το τελευταίο εικοσιτετράωρο τις συζητήσεις της φίλαθλης γνώμης -κυρίως στα social media-, λες και δεν προηγήθηκαν 39,5 λεπτά αγώνα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Επειδή το μαρκάρισμα του Αμερικανού στον Γάλλο έγινε μπροστά στα μάτια μας, από την οπτική γωνία όπου καθόμασταν οι δημοσιογράφοι στο ΣΕΦ (πίσω από τη ρακέτα όπου πραγματοποιούσε επίθεση ο Ολυμπιακός), η καθολική αίσθηση που υπήρξε στο γήπεδο ήταν πως επρόκειτο για… εφεύρεση της Βάσως Τσαρούχα.
Όταν από χθες το πρωί προβλήθηκαν βίντεο της επίμαχης φάσης από όλες τις γωνίες λήψης, η αλήθεια είναι ότι το μαρκάρισμα του Ναν δεν ήταν τόσο… αθώο όσο τουλάχιστον το είχαμε αντιληφθεί live το βράδυ της Τετάρτης. Ειλικρινά, όμως, ήταν αυτή μια φάση που δικαιολογούσε όλον αυτό τον θόρυβο που δημιουργήθηκε πριν από το τζάμπολ του αποψινού δεύτερου τελικού στο Telekom Center; Σοβαροί να είμαστε… Ειλικρινά, όποιος έχει το κουράγιο να συμμετέχει πλέον σε όλη αυτή την παράνοια περί διαιτησίας (ανεξαρτήτως αθλήματος και ομάδας που υποστηρίζει) δικαιούται είτε ένα βραβείο υπομονής είτε Oscar υποκρισίας.
Επιτρέψτε μας, λοιπόν, να απέχουμε συνειδητά από όλη αυτήν τη φαρσοκωμωδία που πάνω από όλα υποτιμά τη νοημοσύνη ανθρώπων που διαθέτουν στοιχειώδη κρίση και λογική. Ή, αν προτιμάτε, που δεν αφήνουν το χρώμα των οπαδικών γυαλιών τους να αλλοιώνει την πραγματικότητα ή να διαχειρίζεται με διαφορετικά κριτήρια ίδιες καταστάσεις, αναλόγως ποια ρητορική βολεύει τη δική τους οπτική. Δεν αναφερόμαστε καθόλου σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν το όλο ζήτημα από καθαρά επαγγελματική σκοπιά. Σε όσους, δηλαδή, αμείβονται για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργοδοτών τους ή των… χρηματοδοτών τους.
Η απάθεια και τα ριμπαουντ
Πάμε τώρα στην ουσία του τελικού για να μη χάνουμε την μπάλα (όχι ότι θα μας απασχολήσει πολύ η «πορτοκαλί θεά» τις επόμενες ημέρες με τόσο δηλητήριο στην ατμόσφαιρα των τελικών). Επειδή διαβάζουμε δεξιά και αριστερά για «ματσάρα στο Φάληρο», επιτρέψτε μας να διαφοροποιηθούμε ολοκληρωτικά από τη συγκεκριμένη άποψη. Στο «Ειρήνης και Φιλίας» είδαμε μία ομάδα που έχει άμεση ανάγκη από… αλκοτέστ μετά την υπερβολική (και φυσιολογική) κατανάλωση σαμπάνιας λόγω της κατάκτησης της Euroleague, απέναντι σε έναν αντίπαλο που είναι ολοφάνερο ότι ταλαιπωρείται από πολλά προβλήματα στα αποδυτήριά του, ως κατάλοιπα των αλλεπάλληλων δημόσιων «αδειασμάτων» του Εργκίν Αταμάν σε αθλητές με τους οποίους συνεργάζεται καθημερινά.
Ενόψει των επόμενων τελικών της σειράς, ο Γιώργος Μπαρτζώκας καλείται να επαναφέρει την αυτοσυγκέντρωση των παικτών σε επίπεδα επίδοξων πρωταθλητών, γιατί αν οι «ερυθρόλευκοι» συνεχίσουν να προσφέρουν απλόχερα την μπάλα στα χέρια των αντιπάλων τους, ακόμη και όταν αυτοί μοιάζουν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο, προφανώς οι ισορροπίες στα παιχνίδια που απομένουν θα είναι εξαιρετικά εύθραυστες.
Από την άλλη, μοναδική περίπτωση να διεκδικήσει ο Παναθηναϊκός AKTOR το πρωτάθλημα από τον «αιώνιο» αντίπαλό του είναι να αφήσουν στην άκρη τις όποιες διαφορές τους άπαντες στα «πράσινα» αποδυτήρια και να μιμηθούν τον εγωισμό του Ντίνου Μήτογλου και το φιλότιμο του Τσεντί Οσμάν. Γιατί μέχρι να ξεκινήσει τον «βομβαρδισμό» του ο Έλληνας φόργουορντ, η απάθεια των φιλοξενούμενων στον πρώτο τελικό ήταν κάτι παραπάνω από ολοφάνερη από το πρώτο δευτερόλεπτο της αναμέτρησης.
Ειλικρινά, δεν θυμόμαστε από ομάδα τόσο υψηλού επιπέδου μεγαλύτερη χαλαρότητα στις «βρόμικες» δουλειές και ιδιαίτερα στη διεκδίκηση των ριμπάουντ. Σε έναν κανονικό κόσμο η τόσο άθλια εικόνα του ΠΑΟ στο παρκέ θα ήταν σήμερα πρώτο θέμα συζήτησης. Στην Ελλάδα όμως ο εθισμός με τη διαιτησία επισκιάζει τα πάντα!
Εφημερίδα Απογευματινή
