Ότι ο «ψεύτικος κόσμος» του διαδικτύου δεν αποτελεί καθρέφτη της αληθινής κοινωνίας είναι κάτι που έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν. Από την άλλη, όμως, η σήψη στα social media έχει αρχίσει να μεταδίδεται σαν γάγγραινα ακόμη και σε ανθρώπους που στον έξω κόσμο μοιάζουν ευγενικοί, συναισθηματικοί και πάνω από όλα χαρακτηρίζονται από σεβασμό για τον διπλανό τους.
Ειλικρινά, αν επιχειρούσε κανείς μια βόλτα στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης το βράδυ του Σαββάτου, αφενός θα έπιανε την κοιλιά του από την… αναγούλα που θα του προκαλούσαν όσα διάβαζε (με αφορμή τον ανατριχιαστικό τραυματισμό του Αγιούμπ Ελ Κααμπί στον Βόλο) και αφετέρου θα υποβαλλόταν σε μια μορφή σοκ, καθώς θα διαπίστωνε ότι ο οχετός σχολίων δεν προερχόταν απλώς από ανώνυμα τρολ, «ψεκασμένους» ή χρήστες που θεωρούν ότι βρίσκουν… καταφύγιο ανωτερότητας στο κινητό τους αλλά και από συνανθρώπους μας υπεράνω υποψίας.
Αλήθεια, τώρα, ήταν το σαββατόβραδο η στιγμή να αναλυθούν οι προβληματικές επιλογές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο Πανθεσσαλικό; Δεν μπορούσε η κριτική να περιμένει μέχρι το πρωί της Κυριακής;
Ήταν το σαββατόβραδο η ώρα να… πλακωνόμαστε για το κατά πόσον υπήρξε παράβαση στη σύγκρουση του άτυχου Ελ Κααμπί με τον Μάριο Σιαμπάνη και αν σωστά καταλόγισε πέναλτι ο Τζήλος; Σοβαρά τώρα;
Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να κοιταχτούμε σοβαρά ως κοινωνία στον καθρέφτη; Μήπως οφείλουμε να βάλουμε ένα φρένο στον διαδικτυακό κατήφορό μας, γιατί αργά ή γρήγορα, με την εξάρτηση που αποκτούν οι νεότερες γενιές με την τεχνολογία, οι εκεί συνήθειες θα μεταφερθούν και στον… έξω κόσμο;
Το βλέμμα του Ρέτσου
Εννοείται ότι στον Ολυμπιακό απαγορεύεται να βάλουν τον προβληματισμό για την απογοητευτική εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου κάτω από το χαλάκι της εύλογης στενοχώριας τους για τον γολγοθά που έχει να ανέβει ο Ελ Κααμπί.
Διάολε, όμως, δεν μπορείς να κριτικάρεις τον Ρέτσο, τον Μεντιλίμπαρ, τον Γκαρθία ή τον Τσικίνιο προτού καλά καλά φτάσει ο Μαροκινός στο νοσοκομείο για να διαπιστωθεί το μέγεθος του τραυματισμού του.
Δεν γίνεται να μην έχει παγώσει το αίμα σου ακούγοντας το σπαραχτικό ουρλιαχτό ενός αθλητή τη στιγμή που διαπιστώνει όχι μόνο τη σοβαρότητα ενός τραυματισμού αλλά και τον ουσιαστικό κίνδυνο που διατρέχει η καριέρα του.
Δεν είναι δυνατόν να βλέπεις το τρομαγμένο βλέμμα του Παναγιώτη Ρέτσου πάνω από τον ξαπλωμένο στο χορτάρι συμπαίκτη του και μέσα στην επόμενη ώρα να τον περνάς γενεές δεκατέσσερις για ένα λανθασμένο γύρισμα στον Ορτέγκα.
Πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι, ρε γαμώτο! Είμαστε όντα με συναισθήματα, ανθρώπινη κατανόηση, έτσι τουλάχιστον μας έπλασε θεωρητικά ο Δημιουργός μας.
Δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να το παίζουμε κριτές των πάντων και να μην έχουμε κατανόηση ακόμη και στον ανθρώπινο πόνο.
Η ουσία ποδοσφαιρικά δεν αλλάζει! Ο Ολυμπιακός καλείται να πορευτεί πλέον χωρίς τον πιο εμβληματικό ποδοσφαιριστή του. Χωρίς τον επιθετικό που μετέτρεπε σε… χρυσάφι όποια μπάλα έφτανε στη μεγάλη περιοχή των αντιπάλων της πειραϊκής ομάδας. Άλλωστε το ντεφορμάρισμα διαρκείας που υπέστη μετά την επιστροφή του από το Κόπα Άφρικα αποτέλεσε βασική αιτία της συνολικής αγωνιστικής καθίζησης των «ερυθρόλευκων».
Προς το παρόν, έστω και νοερά, ας του στείλουμε τη δύναμη που θα χρειαστεί για να ανέβει έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ανήφορο, έχοντας μπει στο 33ο έτος της ηλικίας του. Να είναι δυνατός (ο ίδιος και η οικογένειά του) και πάνω από όλα να μη χάσει το χαμόγελο που συνοδεύει την παρουσία του όσα χρόνια έχουμε το προνόμιο να τον απολαμβάνουμε στα μέρη μας.
Εφημερίδα Απογευματινή
