Οι Αμερικανοί και η ομάδα Τραμπ στον Λευκό Οίκο υποτίμησαν τη σημασία και τις παρενέργειες που θα είχε σε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή η συμπερίληψη του μετώπου του Λιβάνου στο πλαίσιο συμφωνίας για την εκεχειρία με το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ. Προκειμένου να κλείσουν στα γρήγορα το πρόβλημα στη διεθνή ναυσιπλοΐα και τη δυστοκία στις ενεργειακές αγορές, συμφώνησαν σε ένα πακέτο χωρίς μάλιστα τους εμπλεκομένους στη σύγκρουση. Ειδικά αγνοώντας τον στενό σύμμαχό τους, το Ισραήλ. Το μέτωπο του Λιβάνου για να μπει σε κατάσταση εκεχειρίας προϋποθέτει ότι θα υπάρξει λειτουργική διαδικασία σε στάδια για την κατάργηση του στρατιωτικού σκέλους της Χεζμπολάχ και την ασφάλεια του Ισραήλ, που βαθμηδόν μόνον και στη βάση συγκεκριμένων δεδομένων θα υποχωρεί στρατιωτικά από τον νότιο τομέα του ποταμού Λιτάνι προς την «κίτρινη γραμμή» των 10 χιλιομέτρων στα κοινά σύνορα των δύο χωρών.
Οι Αμερικανοί αποδέχθηκαν τον ισχυρισμό της Τεχεράνης ότι μπορεί οι Φρουροί της Επανάστασης να διαπραγματευθούν την κατάσταση στον Λίβανο για λογαριασμό του εκστρατευτικού σώματος που διαθέτουν, τη Χεζμπολάχ, περιθωριοποιώντας ή μήπως μηδενίζοντας το θεσμικό κύρος της διακυβέρνησης της χώρας στη Βηρυτό αλλά και το πρόβλημα ασφάλειας που προκαλείται για το βόρειο τμήμα του Ισραήλ. Μια συμφωνία για τον Λίβανο δεν μπορεί να καλυφθεί από τη συμφωνία που υπεγράφη στη Γαλλία εξ αποστάσεως Τραμπ – Πεζεσκιάν.
Αλλά από μία άλλη συμφωνία η οποία θα έφερε τις υπογραφές του επικεφαλής του Λιβάνου, Αούν, του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Νετανιάχου, και φυσικά του προέδρου Τραμπ. Η αποδοχή από την Ουάσινγκτον της Χεζμπολάχ ως κρίσιμου και αυτοτελούς ετέρου καλυπτόμενου από την υπογραφή του προέδρου του Ιράν μόνον σε παλινωδία μπορούσε να καταλήξει. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η μία συμφωνία ενεπλάκη ως ουσιώδες παράρτημα της κεντρικής συμφωνίας για διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αμερικανών με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς και ιρανικής εκπροσώπησης δεν ξεκίνησαν χθες πρωί Παρασκευής στην Ελβετία εξαιτίας των ολονύχτιων συγκρούσεων Χεζμπολάχ και ισραηλινών δυνάμεων την Πέμπτη, ξημερώματα Παρασκευής, δεν είναι κάτι εξαιρετικό αλλά αναμενόμενο. Η ομάδα του Λευκού Οίκου αντιμετώπισε με υπεροψία και βιασύνη τη διεκδίκηση της Τεχεράνης να δημιουργήσει συνεκτικό δεσμό ανάμεσα στα δύο μέτωπα. Επίσης, για κάποιον λόγο η Ουάσινγκτον προχώρησε σε μία ανιστόρητη εξομοίωση της Τεχεράνης με την Ιερουσαλήμ που μόνον σύγχυση φέρνει. Ο Λίβανος δεν μπορεί να λογίζεται από την αμερικανική διαχείριση κρίσης ως προτεκτοράτο του Ιράν. Ούτε να εξελίσσονται επιπόλαιες επιθετικές δηλώσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως αυτές που ξεκίνησε ο αντιπρόεδρος Βανς και δυστυχώς απαντήθηκαν σε επιπλέον ένταση από παράγοντες του Ισραήλ.
Η οργανική ιστορική σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ είναι κύρια παράμετρος στην όποια νέα αρχιτεκτονική διατρέχει τρεις -συνδεδεμένες μεταξύ τους- γεωπολιτικές περιοχές. Αυτήν της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου και του Ινδικού. Ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ και η κρατική κυριαρχία του Λιβάνου ως ανεξάρτητης χώρας θα πρέπει να διασφαλισθούν με παρουσία επίλεκτων επιτελικών στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, ευρωπαϊκών (σίγουρα με τη συμμετοχή της Γαλλίας ενδεχομένως και της Ελλάδας) και Αραβικών (Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Εμιράτα). Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί με επίσης ομάδα κρατών και για την κατάσταση στη Γάζα και τον αφοπλισμό της Χαμάς.
Το πλαίσιο συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν χρειάζεται παράλληλο πλαίσιο συμφωνίας ΗΠΑ-Ισραήλ- Λιβάνου, με αξιοποίηση αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ όπου προκύπτει. Διαφορετικά οι δυνάμεις του Ισραήλ θα συνεχίσουν να συγκρούονται με τις πολιτοφυλακές της Χεζμπολάχ συμπαρασύροντας στην ένταση του Λιβάνου, τη Μεσοποταμία και τη Γάζα και καταστρέφοντας τις πιθανότητες μιας επόμενης ημέρας στο Ιράν. Πρέπει να υπάρξει τάξη δεδομένων και παραδοχών από την Ουάσινγκτον για να προκύψει «νέα αρχιτεκτονική».
Εφημερίδα Απογευματινή
