Μία σοβαρή πολιτική ανάλυση, πολύ περισσότερο σε εκλογικούς χρόνους, παρακολουθεί δύο πεδία δεδομένων. Το ένα είναι οι δημοσκοπήσεις. Αυτές καταγράφουν τις τάσεις στην κοινωνική συγκρότηση ως εκλογικό σώμα. Γι’ αυτό κλασικό ερώτημα είναι: «Αν είχαμε αύριο εκλογές ποιο κόμμα θα ψηφίζατε;». Αλλά δεν έχουμε αύριο εκλογές.
Το άλλο πεδίο που παρακολουθούν οι πιο «παλιοί» και έμπειροι στην πολιτική είναι το κλίμα στην κοινωνία, όπως εκφράζεται με ελευθεριότητα στους δρόμους, τις πλατείες, τις συναναστροφές. Τα περίφημα «καφενεία» της ελληνικής επικράτειας. Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε για στατιστική ούτε για τεχνοκρατία. Οι δημοσκοπήσεις είναι εργαλείο. Οι συζητήσεις στα καφενεία, τα σπίτια και τα μαγαζιά αίσθηση, άρωμα, συναισθηματική νοημοσύνη.
Μέχρι και πριν από ελάχιστες εβδομάδες ή μήπως ημέρες διαχεόταν η δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση για θέματα όπως η ακρίβεια και η διαφθορά. Τα μέτωπα αυτά τα κατέγραφαν και οι δημοκοπήσεις ροής. Προσοχή, όμως σε μη εκλογικούς χρόνους. Στη συνέχεια άρχιζε η υπέρβαση της πραγματικότητας με την εξαγωγή συμπερασμάτων και διαπιστώσεων σαν να βρισκόμασταν στην παραμονή των εκλογών. Εκεί ήταν το λάθος. Εκεί θα είναι το λάθος, μεθοδολογικά αλλά και οντολογικά, μέχρι που θα φθάσουμε στην τελευταία εβδομάδα πριν από τις κάλπες.
Το κλίμα το τελευταίο δεκαήμερο έχει αλλάξει. Ο κόσμος στις παρέες του και στην καθημερινότητά του αρχίζει να δυσανασχετεί και να διερωτάται. Μα τόσα κόμματα; Οι ανακοινώσεις νέων κομμάτων συνεχίζονται ή προδιαγράφονται. Φθάσαμε να μιλάμε για 15 κόμματα που θα συμμετάσχουν στις εκλογές. Και όλα αυτά τα πολιτικά σχήματα που με μεγαλοστομίες και τιμωρητική διάθεση απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη ή το επονομαζόμενο «σύστημα» λαμβάνουν θέση εκλογικής μάχης έχουν τα εχέγγυα και το βάθος να αποτελέσουν κάποια σοβαρή πολιτική πρόταση; Όχι διακυβέρνησης, αλλά ακόμη και παρέμβασης. Και μπορεί η Αριστερή Συσπείρωση υπό την ηγεσία Τσίπρα να είναι μία τελικά επιλογή αναδιάταξης του χώρου της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς και θα κριθεί ως τέτοια. Αλλά η καθημερινότητά μας έχει γεμίσει από προσωπικού τύπου κόμματα ή πολύ περιορισμένης ορατότητας και δυνατότητας απόπειρες. Όλα αυτά μας είναι χρήσιμα για την Ελλάδα;
Οι «φωτεινοί παντογνώστες» αρχηγοί, αρχηγίσκοι, σοφιστές πόσο χρήσιμοι αλλά και πόσο έτοιμοι είναι για τον ρόλο που διεκδικούν; Ένα οποιοδήποτε σχήμα για να συγκροτήσει πανελλαδικά ψηφοδέλτια χρειάζεται 450-500 υποψηφίους. Πού θα τους βρει και μάλιστα με υπολογίσιμες και αξιόλογες υποψηφιότητες; Σε μία εποχή που η πολιτική έχει πάψει μάλιστα να είναι θελκτική. Τι θα μαζέψουν; Κατά βάση «πονηρούς» και ματαιόδοξους. Οι διεκδικούντες την ευλογία του πρωτότυπου, προφανώς πέρα από τα «ψώνια», θα προσελκύσουν «εμμονικούς» και «ψεκασμένους» με την έννοια του μηδενισμού και της καλπάζουσας τοξικότητας.
Ο κόσμος γύρω ήδη αρχίζει να μονολογεί και στη συνέχεια να συζητά. «Μα τι τα θέλουμε τόσα κόμματα;». Η παράδοση είναι διάφορες προσωπικότητες από όλες τις περιοχές της επικράτειας να συγκεντρώνονται και να συμμετέχουν στη συγκρότηση, τη λειτουργία και την αναβάθμιση ενός πολιτικού σχήματος. Στην παρούσα φάση της ιστορίας μας ο καθένας κάνει και ένα κόμμα. Ρηχό, θορυβώδες, προσωπικό. Είναι κόμματα «διάττοντες αστέρες». Στην καλύτερη μια- δυο θητείες η προοπτική τους. Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας σε όλο της το μεγαλείο.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η διακυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά εκ νέου ψήφο εμπιστοσύνης. Ο πρωθυπουργός μιλά για εκλογικό «μαραθώνιο» και διακηρύσσει εκλογές την άνοιξη του 2027. Ο χρόνος ευνοεί τους σοβαρούς. Και πολλοί «διάττοντες αστέρες» οι οποίοι θα επιθυμούσαν εκλογές αύριο -που η λάμψη τους κρατά- όταν οι κάλπες στηθούν θα έχουν… σβήσει.
Εφημερίδα Απογευματινή
