Η ιστορία μιας θαυμάστριας ανοίγει μια δύσκολη συζήτηση. Υπάρχουν άραγε όρια σε όσα είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να πετύχουμε αυτό που επιθυμούμε; Η είδηση ότι μια νεαρή Ελληνίδα δήλωσε πως πούλησε φωτογραφίες των ποδιών της προκειμένου να συγκεντρώσει τα χρήματα για να ταξιδέψει και να παρακολουθήσει συναυλία του αγαπημένου της καλλιτέχνη Χάρι Στάιλς στο Στάδιο Γουέμπλεϊ ,προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Άλλοι τη θεώρησαν μια αθώα ιστορία αφοσίωσης. Ορισμένοι στάθηκαν στο γεγονός ως κάτι ακραίο, ενώ αρκετοί αναρωτήθηκαν αν τελικά «ο καθένας κάνει ό,τι θέλει». Ίσως όμως η ουσία να βρίσκεται αλλού.
Το περιστατικό, ανεξάρτητα από τις προσωπικές επιλογές της συγκεκριμένης κοπέλας, αποτελεί αφορμή να αναρωτηθούμε αν ζούμε σε μια εποχή όπου ο σκοπός τείνει να αγιάζει τα μέσα. Αν η επιθυμία μετατρέπεται σε απόλυτη προτεραιότητα, τότε κάθε εμπόδιο μοιάζει να πρέπει να ξεπεραστεί με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν πρόκειται μόνο για μία συναυλία. Το ίδιο σκεπτικό συναντάται παντού. Στην αναζήτηση της δημοσιότητας, στην οικονομική επιτυχία, στην επαγγελματική ανέλιξη, ακόμη και στις προσωπικές σχέσεις. Σταδιακά καλλιεργείται η αντίληψη ότι δεν έχει τόση σημασία ο τρόπος με τον οποίο φτάνει κανείς στον στόχο, αρκεί να τον κατακτήσει. Κάπως έτσι, η αξιοπρέπεια μετατρέπεται από αδιαπραγμάτευτη αξία σε διαπραγματεύσιμο αγαθό.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν η συγκεκριμένη επιλογή ήταν νόμιμη ή παράνομη. Είναι βαθύτερο. Ποια είναι τα όρια που θέτει ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του;
Υπάρχουν επιθυμίες για τις οποίες αξίζει να θυσιάσουμε την ιδιωτικότητά μας, την αυτοεκτίμησή μας ή την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας; Η κοινωνία των τελευταίων ετών μοιάζει να απαντά όλο και συχνότερα αρνητικά. Η έκθεση της προσωπικής ζωής θεωρείται φυσιολογική. Η δημοσιότητα μετατρέπεται σε νόμισμα.
Το σώμα αντιμετωπίζεται πολλές φορές ως εργαλείο οικονομικής αξιοποίησης και η έννοια του ορίου γίνεται ολοένα πιο ασαφής. Δεν είναι ζήτημα ηθικολογίας. Είναι ζήτημα ιεράρχησης των αξιών.
Γιατί, κάθε επιλογή εκπαιδεύει, πρώτα απ’ όλα, εμάς τους ίδιους. Όταν συνηθίζουμε να παραχωρούμε μικρά κομμάτια της αξιοπρέπειάς μας για να πετύχουμε έναν στόχο, αύριο ίσως αποδειχθεί ευκολότερο να παραχωρήσουμε ακόμη περισσότερα για έναν μεγαλύτερο. Η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο από το αν πραγματοποιήσαμε ένα όνειρο. Μετριέται και από το αν, φτάνοντας στον προορισμό μας, μπορούμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας χωρίς να αισθανόμαστε ότι χάσαμε κάτι πολύτιμο στην πορεία.
Η ιστορία της νεαρής θαυμάστριας δεν είναι, πιθανότατα, η αιτία του προβληματισμού. Είναι το σύμπτωμα μιας ευρύτερης νοοτροπίας. Μιας εποχής που συχνά αποθεώνει το αποτέλεσμα και υποβαθμίζει τη διαδρομή. Ίσως λοιπόν το ερώτημα που αξίζει να μας απασχολήσει δεν είναι αν πέτυχε τον στόχο της. Είναι αν εμείς, ως κοινωνία, εξακολουθούμε να διδάσκουμε ότι υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν έχουν τιμή. Ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι εμπόδιο στην επιτυχία, αλλά η προϋπόθεσή της. Και ότι ορισμένες νίκες, όταν αποκτώνται με κόστος τον σεβασμό προς τον εαυτό μας, μοιάζουν τελικά περισσότερο με ήττες παρά με θριάμβους.
Εφημερίδα Απογευματινή
