Υπήρχε μια θεώρηση πραγμάτων, κάτι σαν σενάριο, προ πολλών δεκαετιών σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα και η Τουρκία θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος «χαλαρής συνομοσπονδίας». Η Ελλάδα δεν θα έχανε την αυτοτέλειά της, αλλά σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής και στρατηγικής όπως και σε ζητήματα κυριαρχίας θα λάμβανε τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Στη βάση αυτή το Αιγαίο και η θαλάσσια επικράτεια της Ελλάδας θα αποτελούσαν μία θάλασσα ειρήνης, συνεργασίας και οικονομικής ανάπτυξης. Από τα Δαρδανέλια μέχρι το Σουέζ μία ενότητα. Από αυτές τις θεωρήσεις προέρχονται οι επινοήσεις περί Θάλασσας των Νησιών που ακόμη και σήμερα, η αμετανόητη θεσμική μνήμη της τουρκικής ματαιοδοξίας κινητοποιείται στη βάση της προώθησης «γκρίζων ζωνών» και μιας «Γαλάζιας Πατρίδας» πολλών εθνοτήτων. Η έδρα της Συνομοσπονδίας θα βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη (Ισταμπούλ) και οι διοικητικές πρωτεύουσες στην Άγκυρα και την Αθήνα για τα συμμέτοχα εθνικά κράτη αυτής.
Η θεώρηση είναι πολύ παλαιά. Αλλά είναι ύστερη από την ταυτόχρονη ένταξη των δύο κρατών στο ΝΑΤΟ, μετά τη νοοτροπία της επωνυμίας του Σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα- στις συμμαχικές δυνάμεις του πολέμου από την πλευρά των νικητών- και της Τουρκίας, επιτήδεια ουδέτερης φιλογερμανικής δύναμης, μάλλον από την πλευρά των ηττημένων στον πόλεμο. Η θεωρία δομήθηκε σε δυτικά κέντρα γεωπολιτικής αρχιτεκτονικής και «ασκηταριά» του Ανώτατου Κλήρου των Ορθοδόξων τότε και έμεινε στα συρτάρια αφού δεν κρίθηκε σκόπιμη ως προς την εφαρμογή της. Η Συνομοσπονδία Τουρκίας-Ελλάδας θα συμπεριλάμβανε τότε και την Κύπρο που έπαυε να αποτελεί αποικία της Βρετανίας.
Την θεωρία αυτή αξίζει να τη θυμηθούμε επειδή αποτελούσε αγαπημένο αντικείμενο συζήτησης του αρχικού «συνδέσμου» Ελληνοτουρκικής Φιλίας, με αρχικούς συνομιλητές πρόσωπα που συνδέονταν με την ελευθεριακή, ανανεωτική, εκσυγχρονιστική και προπάντων αντιπολεμική Αριστερά. Στο σημερινό φιλοτουρκικό λόμπι, με επίκεντρο την Αθήνα, έχουν προστεθεί με το πέρασμα των δεκαετιών πρόσωπα του φιλελεύθερου και επιχειρηματικού χώρου, σειρά πανεπιστημιακών, εκσυγχρονιστές-ευρωπαΐστες (σοσιαλδημοκράτες), σωρεία πανεπιστημιακών, ερευνητών, αναλυτών, διπλωματών και φυσικά δημοσιογράφοι. Άλλοι από αυτούς είναι αφελείς. Άλλοι επιτηδευμένοι. Το σύστημα ασφαλείας και αντικατασκοπίας πάντως της χώρας είναι διάτρητο και αυτό υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορεί να συνεχισθεί.
Φυσικά οι παλαιοί του «συνδέσμου» έχουν αφήσει αυτόν τον μάταιο κόσμο από δεκαετίες. Αλλά κάποιοι από τους νεότερους που επισκέπτονταν τις σοφίτες και τα «μπαρουτοκαπνισμένα» δωμάτια με τις φορτωμένες βιβλιοθήκες στην περιοχή από τα Εξάρχεια μέχρι τη Νεάπολη, κάτι θα θυμούνται από τις θεωρίες αυτές. Για να τους βοηθήσουμε. Αφετηρία των συζητήσεων ήταν πάντα η διαπίστωση του πόσο λάθος ήταν η εθνική επανάσταση των Ελλήνων και πόσο αποτυχημένο το ανεξάρτητο εθνικό κράτος αφετηριακά.
Επιστρέφοντας στο παρόν. Είναι εμφανές ότι η Τουρκία μέσα στην επόμενη διετία θα κάνει όλες τις κινήσεις της για να «κεφαλαιοποιήσει» τις διεκδικήσεις της σε βάρος της ελληνικής επικράτειας στο Αιγαίο και να «κουμπώσει» την παρεμβατική της δεινότητα στις ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου με de facto νομικές κατασκευές στη βάση της σύμβασης του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας του 1959. Αυτού που καταργήθηκε από τη Σύμβαση του 1982 που ισχύει.
Τους Χ. Φιντάν και πολύ περισσότερο τον τόσο σεβαστό σε ρετιρέ και προάστια των Αθηνών, επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας, Ι. Καλίν η Ελλάδα δεν θα τους αντιμετωπίσει με γραφειοκρατικούς διπλωματικούς χειρισμούς και φραστικές επαναλήψεις αλλά με κινήσεις στο πεδίο.
Η σκακιέρα είναι εδώ και θα κριθούν πολύ περισσότερα από όσα κάποιοι νομίζουν. Προσδεθείτε!
Εφημερίδα Απογευματινή
