Προχθές ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, διοργάνωσε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ μια διεθνή διάσκεψη, στην οποία συμμετείχαν περισσότερες από 65 χώρες, με θέμα την ακροαριστερή τρομοκρατία, την αναβίωσή της και την αύξησή της διεθνώς.
Εκτιμώ ότι μαζί με την επίσης δική του ομιλία στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου προ μηνών είναι από τις πιο σημαντικές πολιτικές ομιλίες για το μέλλον της Δύσης και του Δυτικού πολιτισμού που έχουν εκφωνηθεί ποτέ.
Ως εκ τούτου θεωρώ επιβεβλημένο να αφιερώσω τον χώρο του άρθρου μου σε επιλεγμένα αποσπάσματα της τοποθέτησής του, παροτρύνοντας ενθέρμως τους αναγνώστες να τη διαβάσουν ολόκληρη αφιερώνοντας ελάχιστο χρόνο για κάτι σπουδαίο, όντας βέβαιος ότι αυτά τα ψήγματα θα αποτελέσουν κίνητρο γι’ αυτό.
«Επί πάρα πολύ καιρό το δόγμα μας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας είχε ένα τυφλό σημείο – ένα τυφλό σημείο όσον αφορά την εξτρεμιστική βία από την πολιτική Αριστερά. Ακόμη και σήμερα, η ίδια η ιδέα ότι η ακροαριστερή τρομοκρατία θα μπορούσε να αποτελεί σοβαρή απειλή, αντιμετωπίζεται ως δεξιά παραίσθηση ή, ακόμη χειρότερα, ως επικίνδυνη φασιστική συνωμοσία.
Έχουμε δεξαμενές σκέψης, υποτροφίες, περιοδικά και εταιρείες συμβούλων με τη σιωπηρή μεταξύ τους παραδοχή ότι μόνο ένα είδος πολιτικής βίας αποτελούσε πραγματική απειλή για το σύστημα. Μια βόμβα που τοποθετείται από μια νεοναζιστική ομάδα είναι μια αποτρόπαιη και δολοφονική πράξη κακού. Και είναι. Αλλά μια βόμβα που τοποθετείται από έναν μαρξιστή επαναστάτη θεωρείται απλώς μια τραγική υπερβολή ιδεαλισμού.
Η αριστερή βία δεν συγχωρήθηκε απλώς. Αντιμετωπίστηκε ως ιερή, ως μια προστατευόμενη κατηγορία από μόνη της. Αυτή η εποχή πρέπει να τελειώσει.
Βρίσκεστε εδώ επειδή πριν από δύο εβδομάδες μια 72χρονη γυναίκα υπέστη εγκαύματα σε περισσότερο από το 80% του σώματός της μέσα στο ίδιο της το σπίτι στην Ελλάδα και πέθανε, εκτελεσμένη από μια εμπρηστική βόμβα, επειδή η κόρη της τόλμησε να θέσει υποψηφιότητα.
Θυμάστε την οργάνωση “17 Νοέμβρη” στην Ελλάδα, τους μαρξιστές εξτρεμιστές που τρομοκρατούσαν την Αθήνα για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα και οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, πυροβόλησαν και σκότωσαν τον σταθμάρχη της CIA της χώρας μου έξω από το σπίτι του, μπροστά στη σύζυγό του, καθώς επέστρεφαν από μια χριστουγεννιάτικη γιορτή.
Σήμερα αντιμετωπίζουμε ένα νέο κύμα αυτού του παλαιού κακού. Εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ποσοστό των αριστερών τρομοκρατικών επιθέσεων και σχεδίων έχει αυξηθεί σε επίπεδα που δεν είχαμε δει εδώ και δεκαετίες. Στη Γερμανία, η ακροαριστερή βία αυξήθηκε περισσότερο από 40% μόνο μέσα στον τελευταίο χρόνο. Στην Ελλάδα, περισσότερο από το 80% της ριζοσπαστικής βίας προέρχεται πλέον από ακροαριστερούς και αναρχικούς δράστες.
Αυτό είναι ένα ξεχωριστό και μοναδικό κακό. Πάντοτε καθοδηγούνταν πάνω απ’ όλα από ένα μίσος, ένα μίσος για τον ίδιο τον πολιτισμό. Είναι μια εξέγερση των χειρότερων εναντίον των καλύτερων, μια εξέγερση των αδύναμων και των δειλών εναντίον των ισχυρών και των καλών. Διαπράττεται από εκείνους που δεν μπορούν να οικοδομήσουν, που δεν μπορούν να δημιουργήσουν, που δεν μπορούν να επιτύχουν μεγάλα πράγματα και εκδικούνται τον κόσμο για τη δική τους ανεπάρκεια, επιδιώκοντας να καταστρέψουν εκείνους που μπορούν. Αυτό είναι ο ριζοσπαστικός αριστερισμός.
Μπορεί να αφορά διαφορετικά συνθήματα και ιδεολογίες, ανάλογα με τον τόπο και την εποχή. Μπορεί να αυτοαποκαλούνται αντικαπιταλιστές, αντιιμπεριαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί ή μαρξιστές, αλλά ο θεμελιώδης χαρακτήρας είναι πάντοτε ο ίδιος. Είναι μια δηλητηριώδης μνησικακία, καλυμμένη με τη γλώσσα της ισότητας, της δικαιοσύνης και της απελευθέρωσης· μια ακατανίκητη ανάγκη να γκρεμίσουν όσα οικοδόμησαν σπουδαιότεροι άνθρωποι, να καταστρέψουν ό,τι είναι όμορφο και σωστό.
Περιφρονούν τη Δύση επειδή η Δύση είναι μεγάλη. Αντιμετωπίζουμε μια διακρατική απειλή. Δεν αναγνωρίζουν τα σύνορά μας. Δεν πιστεύουν, στην πραγματικότητα, στο ίδιο το έθνος-κράτος.
Θα διαλύσουμε αυτά τα δίκτυα, κομμάτι – κομμάτι. Ήρθε η ώρα οι λαοί του πολιτισμένου κόσμου να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, να σταθούμε ενωμένοι απέναντι σε αυτό το σκοτάδι και να αγωνιστούμε για όσα είναι δικά μας».
Εφημερίδα Απογευματινή
